บทที่ 6: การวางแผน

"ว่าอย่างไร ยังอยากจะเป็นลูกพี่ของข้าอยู่ไหม?" จ้าวหมิงหาที่นั่งสะอาดๆ แล้วส่งยิ้มกว้างให้หวังเซิ่ง

รอยยิ้มนั้นดูเจิดจ้าสดใส

แต่ในสายตาของหวังเซิ่ง มันกลับดูเหมือนรอยยิ้มของปีศาจที่น่าขนลุกพิลึก

"ไม่กล้าๆ ตอนนี้ท่านเป็นลูกพี่แล้ว คารวะลูกพี่จ้าว!" หวังเซิ่งส่ายหน้าด้วยความหวาดกลัว

"อืม ดีมาก เสี่ยวเซิ่ง ข้าเห็นอนาคตที่สดใสในตัวเจ้านะ" จ้าวหมิงตบไหล่หวังเซิ่งเบาๆ ด้วยท่าทีเป็นกันเอง

"แล้วพวกเจ้าที่เหลือล่ะ?" จ้าวหมิงกวาดสายตามองไปรอบๆ ไปยังคนอื่นๆ

"สวัสดีลูกพี่คนใหม่!" เหล่าสมาชิกในหอพักตอบรับโดยพร้อมเพรียงกัน ไม่มีใครดูไม่พอใจ ซ้ำบางคนยังดูตื่นเต้นด้วยซ้ำ

"ลูกพี่ เมื่อครู่ข้าไม่ได้ตั้งใจจะหาเรื่องท่านจริงๆ นะ นักเรียนทุนทำงานทุกคนที่มาใหม่ก็ต้องเจอรับน้องแบบนี้กันหมด พวกเรามักถูกนักเรียนคนอื่นดูถูกเหยียดหยาม เลยต้องรวมกลุ่มกันไว้..." หวังเซิ่งยิ้มแหยๆ พลางอธิบายให้จ้าวหมิงฟัง

จ้าวหมิงยิ้มบางๆ "วางใจเถอะ เรื่องแค่นี้ข้าไม่เก็บมาใส่ใจหรอก"

หวังเซิ่งลอบสังเกตสีหน้าของจ้าวหมิง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ถือสาหาความจริงๆ ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"ลูกพี่ ท่านอายุไม่น่าจะเกินหกขวบใช่ไหม? ทะลวงระดับเป็นวิญญาจารย์แล้วหรือ? ยอดเยี่ยมไปเลย" หวังเซิ่งผู้ซื่อบื้อเกาหัวแกรกๆ แววตาฉายความงุนงงเล็กน้อย

"ข้ามีพลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิด การทะลวงระดับเลยรวดเร็วกว่าคนอื่น" จ้าวหมิงตอบปัดๆ

"พลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิด?" เหล่านักเรียนอุทานออกมาด้วยความตกใจ

คำคำนี้มีความหมายว่าอย่างไร?

มันหมายความว่าเจ้าของพลังสามารถหาวงแหวนวิญญาณวงแรกได้ทันที!

ในขณะที่พวกเขาต้องบำเพ็ญเพียรอย่างหนักเพื่อให้ถึงระดับสิบเสียก่อน จึงจะมีสิทธิ์หาวงแหวนวิญญาณและกลายเป็นวิญญาจารย์ได้

นี่คือช่องว่างของความแตกต่าง!

"พลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิด มิน่าเล่า..." หวังเซิ่งพึมพำกับตัวเอง เขาเคยสงสัยว่าทำไมจ้าวหมิงถึงฝึกฝนได้รวดเร็วนัก ตอนนี้ทุกอย่างกระจ่างแจ้งแล้ว

"เอาล่ะ เลิกคุยเรื่องไร้สาระได้แล้ว" จ้าวหมิงปรบมือเรียกสติ "ในเมื่อพวกเจ้ายอมรับข้าเป็นลูกพี่หอเจ็ด ก็ต้องปฏิบัติตามกฎของข้า เข้าใจไหม?"

ขณะพูด สายตาของจ้าวหมิงก็กวาดมองทุกคนในห้อง

"เข้าใจครับ!" สมาชิกหอเจ็ดตอบรับเสียงดัง ฟังแล้วรู้สึกฮึกเหิม

"งั้นตอนนี้ ขนเสื้อผ้าสกปรก ถุงเท้า รองเท้าของพวกเจ้าไปซักให้หมดเดี๋ยวนี้!"

"วันนี้เราจะทำความสะอาดครั้งใหญ่ ขัดตั้งแต่เพดานยันพื้นห้องทุกตารางนิ้ว!"

"เอาล่ะ แยกย้ายได้"

จ้าวหมิงไม่ได้มีแผนการยิ่งใหญ่อะไรในการปกครองหอเจ็ด แต่สถานที่นี้ต้องสะอาดพอน่าอยู่อาศัย

เพราะตามเนื้อเรื่องแล้ว อีกไม่นานเสี่ยวอู่ก็จะมาถึง!

ลองจินตนาการถึงฉากโรแมนติกใต้เพดานห้อง... ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเท้าเน่าๆ และรองเท้าเกลื่อนพื้น ขณะที่คนสองคนกำลังพร่ำคำหวานต่อกันสิ

แค่สูดหายใจเข้าไปเฮือกเดียว...

บรรยากาศคงพังพินาศไม่มีชิ้นดี!

จ้าวหมิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แม้เด็กๆ ในหอเจ็ดจะมาจากครอบครัวยากจน แต่เนื้อแท้เป็นคนนิสัยดี อย่างน้อยก็ดูมีความกระตือรือร้นที่จะทำงาน

"หวังเซิ่ง ฝากของไว้กับคนอื่น แล้วตามข้ามา"

เมื่อได้ยินดังนั้น หวังเซิ่งก็ส่งกะละมังใส่เสื้อผ้าให้เด็กชายตัวสูงข้างๆ แล้วเดินตามจ้าวหมิงออกไป

"ลูกพี่ มีอะไรให้รับใช้หรือ?"

"เราจะออกไปซื้อของกัน แถวนี้มีร้านที่ขายของครบทุกอย่างไหม?" จ้าวหมิงถาม

"ข้าอยู่ที่เมืองนั่วติงมาห้าปีแล้ว รู้จักทุกซอกทุกมุมครับ" หวังเซิ่งทุบอกรับประกันอย่างมั่นใจ

"ดี เดี๋ยวคงมีของต้องขนเยอะหน่อย เตรียมแรงไว้ช่วยข้าด้วยล่ะ" จ้าวหมิงกล่าว

เขามีแหวนมิติที่ยึดมาจากหูเลี่ยนาอยู่แล้ว แต่ในเมื่อมีแรงงานฟรีให้ใช้ ทำไมต้องเปลืองแรงตัวเอง?

อีกอย่าง คนท้องถิ่นในเมืองเล็กๆ แบบนี้คงไม่เคยได้ยินเรื่องแหวนมิติ ขืนชาวบ้านเห็นข้าวของหายวับไปกับตา คงได้ตกใจกลัวจนหัวหด

ไม่ไกลจากหน้าประตูโรงเรียนนั่วติง มีร้านค้าชื่อ 'ร้านสินค้านักเรียน' ตั้งอยู่ จำหน่ายของใช้ในชีวิตประจำวันสำหรับนักเรียนโดยเฉพาะ

จ้าวหมิงเลือกซื้อของที่ต้องการอย่างพิถีพิถัน พลางจดจำตำแหน่งสินค้าแต่ละชิ้นไว้ในใจ เพื่อที่ว่าเมื่อเสี่ยวอู่มาถึง เขาจะได้มาซื้อชุดแบบเดียวกันให้เธอได้ทันที

แต่ทว่า... ผ้าห่มผืนนี้มันไม่แคบไปหน่อยหรือ?

จ้าวหมิงมองดูผ้าห่มแล้วประเมินด้วยสายตา มันกว้างแค่ประมาณ 1.2 เมตรเท่านั้น

สำหรับนอนคนเดียวน่ะพอไหว

แต่เขาต้องการเผื่อที่ไว้สำหรับสองคน!

"เถ้าแก่เเนี้ย มีผ้าห่มที่กว้างกว่านี้ไหม?" จ้าวหมิงตะโกนถามหญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์

"ผืนนั้นก็ 1.2 เมตรแล้วนะ ยังไม่พอสำหรับเจ้าอีกหรือ?" หญิงเจ้าของร้านถามด้วยความงุนงง

ผ้าห่มที่นี่ทำขนาดมาสำหรับนักเรียน เด็กหกขวบแค่นี้ก็น่าจะห่มได้สบายๆ

"เถ้าแก่เเนี้ยไม่เข้าใจ ปกติข้านอนดิ้นน่ะ ถ้าผ้าห่มไม่กว้างพอ ตื่นมาคงหนาวตาย" จ้าวหมิงแถไปเรื่อย

"อ๋อ เข้าใจแล้ว เดี๋ยวป้าไปเอาไซส์ผู้ใหญ่จากร้านข้างๆ มาให้" หญิงเจ้าของร้านยิ้มกว้าง ผ้าห่มผู้ใหญ่ราคาแพงกว่า นั่นหมายถึงกำไรที่มากขึ้น

พูดจบเธอก็เดินไปยังร้านข้างๆ

จ้าวหมิงถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีร้านอีกร้านที่ติดป้ายว่า 'ร้านสินค้าอาจารย์'

ร้านสำหรับอาจารย์นั้นใหญ่กว่ามาก เต็มไปด้วยหม้อ ไห ผัก ผลไม้ เครื่องนอน ผ้าม่าน และข้าวของเครื่องใช้ที่นักเรียนไม่จำเป็นต้องใช้

หลังจากซื้อของใช้จำเป็นกองโตเสร็จเรียบร้อย จ้าวหมิงก็กลับมาที่หอพักอย่างพึงพอใจ