บทที่ 16 - ยี่สิบนาทีหนึ่งเพลง?

บทที่ 16 - ยี่สิบนาทีหนึ่งเพลง?

มุมปากของฉู่ยุนเซวียนกระตุกยิกๆ

ห้องไลฟ์สดคนเยอะขนาดนี้ เขาคิดว่าต่อให้ใช้ไอดีตัวเองเข้ามา ก็คงไม่มีแจ้งเตือนอะไร ไม่น่าจะมีใครสังเกตเห็นหรอกมั้ง

ใครจะไปรู้ว่าแบบนี้ก็ยังโดนจับได้?

ชายคนนั้นตื่นเต้นสุดขีด

"เชี่ย! พี่เซวียน ถึงผมจะเป็นคุณลุง แต่พี่คงไม่รังเกียจถ้าผมจะเป็นแฟนคลับพี่ใช่ไหม?"

ฉู่ยุนเซวียนพิมพ์ตอบกลับไป: "ไม่รังเกียจแน่นอนครับ"

พี่เซวียน (เซวียนเสิน/เทพเซวียน) คือคำเรียกที่เหล่าผู้สนับสนุนใช้เรียกเขาในตอนนี้

เพราะเพลง 《ความรักของเรา》 และ 《ผมจำได้》 มันโหดเกินไปจริงๆ

ต้องใช้คำเรียกแบบนี้ ถึงจะแสดงความเคารพเลื่อมใสที่มีต่อฉู่ยุนเซวียนได้

ถึงฉู่ยุนเซวียนจะอายุยังน้อย แต่เขาทำเรื่องที่ยิ่งใหญ่มากจริงๆ

เพลง 《ผมจำได้》 ก่อให้เกิดกระแสคิดถึงแม่ฟีเวอร์ไปทั่วบ้านทั่วเมือง

ชายคนนั้นหัวเราะ "ไม่นึกเลยว่าอายุสี่สิบกว่าแล้ว ผมยังจะมาตามติ่งดาราอีก พี่เซวียนทำอะไรอยู่ครับ? กำลังแต่งเพลงสำหรับรายการรอบหน้าอยู่หรือเปล่า?"

คอมเมนต์:

"ใช่ๆๆ พี่เซวียน รอบหน้าต้องเป็นเพลงออริจินัลอีกแน่ใช่ไหม? แต่อย่าเอาเพลงฆ่าคนแบบนี้มาอีกนะ ฉันรับไม่ไหวจริงๆ"

"ใช่ๆ พี่เซวียน ไม่ไหวแล้วจริงๆ พี่กลับมาปั่นเถอะ แต่งเพลงรักหวานๆ ก็ได้ เอาหัวข้อโรงแรมสามร้อยกว่าแห่ง... เอ้ย ห้าร้อยกว่าแห่งนั่นมาแต่งก็ได้"

"แต่ยังไงก็ได้แหละ เพราะทั้งนั้น"

"พี่เซวียน ทำไรอยู่? สปอยล์เพลงใหม่รอบหน้าหน่อยสิ"

ฉู่ยุนเซวียนมองดูห้องนอนเล็กๆ ของตัวเอง แล้วพิมพ์ตอบว่า: "อ๋อ ผมเพิ่งตื่นบนเตียงกว้าง 800 เมตร ตอนนี้มีสาวกระต่ายน้อยสามสิบคนกำลังรอปรนนิบัติล้างหน้าแปรงฟัน กินข้าวเที่ยง ผมเตรียมจะขับรถในบ้านสักสิบนาทีไปห้องครัว พอกินข้าวเสร็จก็จะขับรถอีกยี่สิบนาทีไปห้องทำงานเพื่อแต่งเพลงครับ"

คอมเมนต์:

"6666! (สุดยอด) เรื่องขี้โม้ต้องยกให้พี่!"

"ลูกพี่ เลิกปั่นได้แล้ว!"

"สาวกระต่ายน้อยสามสิบคน? แน่ใจนะว่าแค่ดูแลชีวิตประจำวัน? (มองบน)"

"..."

ในขณะเดียวกัน

อู๋อี้ฟานกำลังอยู่ที่วิลล่าของเขา เขาก็เปิดไลฟ์สดเช่นกัน

ยังไงเขาก็เป็นดาราระดับท็อปสตาร์ ความร้อนแรงและจำนวนผู้ชมในห้องไลฟ์สดถือว่ามหาศาล

"ขอบคุณสำหรับของขวัญครับ วันนี้ทำไมถึงมาไลฟ์เหรอ? ก็ว่างไงครับ อยากมาคุยเล่น ร้องเพลงกับแฟนคลับ เพลง 《หมี่ซั่วชามเล็ก》 เมื่อกี้พอใช้ได้ไหมครับ?"

คอมเมนต์:

"ช็อต... ไฟช็อตเต็มแม็กซ์เลย ชาไปหมดแล้ว"

"เพลงไก่กาอะไรเนี่ย ทนไม่ไหวแล้ว ไปฟังเพลงฉู่ยุนเซวียนดีกว่า"

"แอนตี้แฟนไสหัวไปจากห้องไลฟ์สด"

"ไอ้พวกสุนัขรับใช้ฉู่ยุนเซวียน ไสหัวไปให้หมด"

"ฟานฟานสู้ๆ! ฟานฟานเจ๋งที่สุด!"

"ฟานฟาน พวกเราไปช่วยด่าไอ้ฉู่ยุนเซวียนในเวยป๋อมาแล้ว มันเป็นตัวอะไร กล้ามางัดข้อกับฟานฟานของพวกเรา"

"นั่นสิ โดยเฉพาะตอนจบรายการตอนที่สอง ฟานฟานออกจากสตูฯ ดันมีคนตะโกนไล่ให้ฟานฟานถอนตัวจากรายการ พวกมันจะไปรู้อะไร?"

"..."

เห็นคอมเมนต์พวกนี้ ไฟโกรธของอู๋อี้ฟานก็ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

สองวันนี้ คำเยาะเย้ยถากถางเขาในโลกออนไลน์มีเยอะมากจริงๆ

อู๋อี้ฟานพูดว่า "เอาล่ะครับ ไม่ต้องไปถือสาคนพวกนี้หรอก พวกเขาไม่รู้อะไรเลย ก็แค่พ่นน้ำลายไปเรื่อย"

คอมเมนต์:

"อย่ามาทุเรศ ถึงพวกเราจะไม่รู้เรื่องดนตรี แต่เพลงไหนเพราะไม่เพราะ พวกเราฟังออก!"

"ใช่ เพลงนี้ดังขนาดนี้ ก่อให้เกิดกระแสคิดถึงแม่ฟีเวอร์ทั่วบ้านทั่วเมือง แค่นี้ก็พิสูจน์ได้แล้วว่าเพลงนี้สุดยอดแค่ไหน!"

"ถามหน่อย คุณมีเพลงที่เป็นมาสเตอร์พีซได้ถึงระดับนี้สักเพลงไหม? อย่าว่าแต่ระดับนี้เลย แค่หนึ่งในสิบถึงหรือเปล่าเถอะ?"

"..."

เห็นคอมเมนต์พวกนี้ อู๋อี้ฟานก็ของขึ้นทันที

"ไอ้พวกงี่เง่า ไม่รู้อะไรก็เอาแต่พล่ามอยู่นั่นแหละ ผมจะบอกพวกคุณให้นะ ไอ้เพลง 《ผมจำได้》 เนี่ย ไม่ว่าจะมีคนชอบกี่คน ไม่ว่าจะดังแค่ไหน ผมขอพูดตรงๆ เลยว่า มันก็แค่เพลงธรรมดาๆ เพลงหนึ่ง! เพลงแบบนี้ผมแต่งออกมาได้สบายๆ แต่ทำไมผมไม่แต่ง? เพราะผมขี้เกียจแต่งไงล่ะ"

คอมเมนต์:

"ฟานฟานสุดยอด!"

"ฟานฟานหล่อมาก! กรี๊ดดด!!"

"ฟานฟานลูกผู้ชายตัวจริง! เพลงขยะชัดๆ!"

"อุ๊ยตาย ดิ้นแล้วๆ ฮ่าๆๆ! ดิ้นพล่านเลย!"

"ดีจัง เพลงที่ดังระเบิดทั่วเน็ต เพลงที่ทำคนร้องไห้กันค่อนเมือง เมนเทอร์อีกสองคนก็ชมว่าดี แต่มาถึงปากคุณกลับกลายเป็นเพลงไม่มีค่าซะงั้น คุณนี่มันแน่จริงๆ!"

"ฮ่าๆๆ แต่งได้สบายๆ? ขี้เกียจแต่ง? ฮ่าๆๆ ขำจะตายแล้ว!"

"ร้อนตัวแล้ว หัวร้อนแล้ว ฮ่าๆๆ!"

"..."

อู๋อี้ฟานพูดต่อ "อย่ามาตลก ถ้าฟังไม่เป็นก็อย่ามั่ว มันก็แค่โชคดี เพลงคุณภาพงั้นๆ ดันไปเจอหัวข้อที่ดี ไปกระตุ้นต่อมความรู้สึกคน มันถึงได้ดังขึ้นมา มา เดี๋ยวผมจะแต่งให้ดูเดี๋ยวนี้เลย ให้พวกคุณได้เห็นกันว่า การแต่งเพลงแบบนี้มันง่ายแค่ไหน!"

จากนั้น ภายใต้การจับตามองของทุกคน อู๋อี้ฟานก็แต่งเนื้อร้องและทำนองเพลงเพลงหนึ่งเสร็จอย่างรวดเร็ว

"ยี่สิบนาทีได้หนึ่งเพลง ฟานฟานเทพจริงๆ!"

"ไอ้ฉู่ยุนเซวียนเป็นตัวอะไร? ริอาจมาเทียบชั้นฟานฟานของพวกเรา?"

"ฟานฟาน ร้องโชว์ในไลฟ์สดเลย ตบหน้าไอ้พวกเกรียนคีย์บอร์ดให้หงายเงิบ"

"..."

อู๋อี้ฟานหยิบไมโครโฟนขึ้นมา

"เพลงนี้ชื่อว่า 《ความรักของแม่》"

จากนั้น ดนตรีประกอบที่เขาทำไว้ก็ดังขึ้น

"ยี่สิบเจ็ดปีก่อนในวันนั้น ใต้เสียงฟ้าคำรามกึกก้อง ฉันได้ถือกำเนิดขึ้นบนโลกใบนี้"

"โอ้ แม่ของฉัน ครั้งแรกที่ได้มองเห็นดวงตาของแม่"

"ช่างน่าหลงใหล ทำให้ฉันเคลิบเคลิ้ม"

"แม่ของฉัน ท้องฟ้าของฉัน อูวววว อูวววว..."

"..."

จากนั้น เสียงอิเล็กทรอนิกส์ (Auto-tune) ก็มา

"คือแม่ที่ใช้ความรัก ทำให้ฉันไม่หลงทางอีกต่อไป"

"ฉะนั้นนี่คือความรักของแม่ ความห่วงใยที่งดงามที่สุดในใต้หล้า"

"..."

คอมเมนต์:

"????"

"?????"

"เชี่ย! กูเอ๋อแดก"

"นี่มันอะไรครับเนี่ย? เนื้อเพลงแบบนี้คือที่คุณบอกว่าเขียนแบบตรงไปตรงมา? ฮ่าๆๆ ขำจนท้องแข็งแล้ว"

"อิหยังวะ? ตะลึงงันไปร้อยปี ขำตายชัก ฮ่าๆๆ!"

"ออโต้จูนมาตามนัด พอเถอะๆ อย่ามาขายขี้หน้าแถวนี้เลย"

"..."

อู๋อี้ฟานมองคอมเมนต์เหล่านั้น คิ้วขมวดมุ่น

"ถึงบอกไงว่าพวกคุณฟังเพลงไม่เป็น ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์กับหัวข้อเรื่องแม่ ต่างหากที่เข้ากันที่สุด พวกคนไม่รู้เรื่องดนตรี ได้แต่พล่ามไร้สาระไปวันๆ"

คอมเมนต์:

"ฮ่าๆๆ! ขำจะตาย ไม่รู้หมอนี่ไปเอาความมั่นหน้ามาจากไหน"

"ครับๆๆ ผมผิดเอง ผมมันฟังเพลงไม่เป็น ฮ่าๆๆ! ลาก่อย!"

"อ้าว พวกติ่งสมองนิ่มทำไมเงียบไปล่ะ? ฮ่าๆๆๆ! หรือว่ารู้สึกขายขี้หน้า จนไม่กล้าโผล่หัวออกมาแล้ว?"

"เชี่ย! คนดูที่ชื่อ 'รักฟาน' ฮ่าๆๆ เมื่อกี้เธอยังปกป้องอู๋อี้ฟานอยู่เลย ตอนนี้มาขอโทษพวกเราแล้ว ฮ่าๆๆ! ขำไม่ไหว"

"ฟานฟาน พูดตรงๆ นะ ฉันไม่สามารถลืมตาพูดคำเท็จได้อีกต่อไปแล้ว เพลงนี้ของคุณ... กับของเขา ห่างชั้นกันมากจริงๆ"

"ฉันเป็นแฟนคลับคุณ ฉันชอบคุณมาก แต่... หูฉันไม่หนวก ตาฉันไม่บอด ถ้าฉันบอกว่าเพลงนี้ของคุณดีกว่า ฉันคงรู้สึกผิดจนนอนไม่หลับแน่ๆ"

"..."

อู๋อี้ฟานเห็นคาตาว่าคนดูในห้องไลฟ์สดหลายคนถอดป้ายแฟนคลับทิ้ง ใบหน้าก็ฉายแววโกรธเกรี้ยว

"นี่เป็นแค่เพลงที่ผมใช้เวลาแต่งยี่สิบนาที แน่นอนว่าต้องมีจุดบกพร่องอยู่เยอะ แต่พูดกันตรงๆ ยี่สิบนาทีแต่งเพลงระดับนี้ออกมาได้ มีกี่คนที่ทำได้? ฉู่ยุนเซวียนทำได้ไหม? หึๆๆ มา เรามาร้องเพลงกันต่อ"

(จบแล้ว)