บทที่ 2 - เริ่มปฏิบัติการขายความรันทด

บทที่ 2 - เริ่มปฏิบัติการขายความรันทด

ฉู่ยุนเซวียนเดินเข้าสู่ทางเดินที่เต็มไปด้วยแสงไฟ

นี่คือทางเดินมุ่งสู่ห้องส่งสัญญาณสด

ไช่คุนเดินสวนออกมา

"ฉันผ่านแล้ว! นายสู้ๆ นะ" ไช่คุนพูดให้กำลังใจฉู่ยุนเซวียนพร้อมรอยยิ้ม

ในใจเขาหวังให้ฉู่ยุนเซวียนเข้ารอบจริงๆ!

ไม่ใช่เพราะหวังดี แต่เพราะเขารู้ว่าฉู่ยุนเซวียนไม่ได้มีฝีมือโดดเด่นอะไร

ถ้าเข้ารอบไปได้ ในรอบแข่งจริงเขาก็สามารถเอาชนะฉู่ยุนเซวียนได้สบายๆ ช่วยลดคู่แข่งที่น่ากลัวไปได้คนหนึ่ง

ฉู่ยุนเซวียนพยักหน้ารับ

จากนั้นเขาก็ยืนรออยู่ตรงจุดนั้น

ณ เวลานี้ ภายในห้องส่ง

กรรมการทั้งสามท่านนั่งประจำที่

เทพธิดาหยางมี่ ฉายาต้ามีมี่!

สวย เสียงหวาน หุ่นแซ่บ!

ความนิยมในวงการสูงลิ่ว ดราระดับท็อปสตาร์!

อู๋อี้ฟาน ผู้คลั่งไคล้ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์

เซวียเซวียน นักร้องนักแต่งเพลงสายคุณภาพ

พิธีกรสาวสวยยิ้มหวานให้กล้อง:

"เอาล่ะค่ะ ขอเชิญผู้เข้าแข่งขันหมายเลข 0023 ขึ้นเวทีได้เลยค่ะ!"

ฉู่ยุนเซวียนปรับอารมณ์เล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไป

ขณะนี้

ในห้องไลฟ์สดรายการ 《นิวเจเนอเรชัน》

คอมเมนต์:

"อุ๊ย หล่ออยู่นะ หล่อกว่าคนเมื่อกี้อีก"

"ต้องยอมรับว่านิวเจเนอเรชันซีซั่น 2 นี่คัดหน้าตาดีๆ มาทั้งนั้น แต่ไม่รู้ฝีมือเป็นไง"

"ฝีมือจะมีสักแค่ไหนเชียว"

"..."

ฉู่ยุนเซวียนโค้งคำนับกรรมการทั้งสาม

"สวัสดีครับกรรมการทั้งสามท่าน ผมผู้เข้าแข่งขันหมายเลข 0023 ฉู่ยุนเซวียนครับ"

"หน้าตาหล่อใช้ได้เลยนะ สเปกพี่เลย" หยางมี่ตาเป็นประกาย

กรรมการอู๋อี้ฟานยิ้มแล้วพูดว่า "โอ้โห หล่อไม่เบาเลย มาจากที่ไหนครับเนี่ย?"

ฉู่ยุนเซวียนนึกบทที่หวังหลิงหลิงให้มา แล้วตอบว่า "ผมมาจาก... หมู่บ้านตระกูลหม่า อำเภอชิงเป่ยครับ เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่สวยงามมาก"

ได้ยินดังนั้น หวังหลิงหลิงที่อยู่หลังเวทีก็พยักหน้าอย่างพอใจ

อืม เริ่มพูดตามสคริปต์แล้ว

"อ้าว? แล้วทำไมถึงชื่อหมู่บ้านตระกูลหม่าล่ะ?" อู๋อี้ฟานถาม

ฉู่ยุนเซวียน: "..."

ข้อนี้ไม่มีในสคริปต์แฮะ

ฉู่ยุนเซวียนรีบระดมสมอง แล้วอธิบายไปว่า:

"อ้อ... คือ... เพราะคนในหมู่บ้านแซ่หม่ากันหมดครับ เลยเรียกว่าหมู่บ้านตระกูลหม่า"

อู๋อี้ฟานก้มลงดูข้อมูลผู้เข้าแข่งขัน แล้วถามต่อ:

"คุณชื่อฉู่ยุนเซวียนใช่ไหม? คุณก็ไม่ได้แซ่หม่านี่นา"

ฉู่ยุนเซวียน: "..."

"แย่แล้วๆ!"

หวังหลิงหลิงได้ยินแบบนั้นก็เริ่มลนลาน

"ไอ้เจ้าทึ่มนี่ ไหวพริบแย่ขนาดนี้เลยเหรอ? ก็บอกไปว่าไม่รู้ก็จบเรื่อง!"

"อู๋อี้ฟานนี่ก็จริงๆ เลย จะถามอะไรนักหนา"

หวังหลิงหลิงบ่นอุบ

ฉู่ยุนเซวียนนึกถึงบทที่ได้มา สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว

"คืออย่างนี้ครับ พ่อแม่ผมเสียไปตั้งแต่ผมยังเด็ก ผมได้รับการเลี้ยงดูจากคุณปู่เก็บของเก่าในหมู่บ้านตระกูลหม่า ดังนั้นถึงผมจะโตที่หมู่บ้านตระกูลหม่า แต่ผมก็ไม่ได้แซ่หม่าครับ"

หวังหลิงหลิงได้ยินคำอธิบายของฉู่ยุนเซวียนก็ถอนหายใจโล่งอก "ถูไถไปได้ พอไหวอยู่"

ส่วนอู๋อี้ฟานมุมปากกระตุกเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็กระแอม แล้วถามต่อ "อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง แล้วทำไมคุณถึงมาเข้าร่วมรายการของเราล่ะครับ?"

ฉู่ยุนเซวียนท่องบทที่หวังหลิงหลิงให้มา:

"ผมกับปู่อาศัยอยู่ในกระท่อมไม้ผุๆ ในหมู่บ้านตระกูลหม่า ในลานบ้านเต็มไปด้วยขยะที่คุณปู่เก็บมา ถึงกลิ่นจะแรง แต่ผมไม่เคยรู้สึกเหม็นเลยครับ เพราะนั่นคือสิ่งที่แลกมาด้วยความเหนื่อยยากของคุณปู่"

"หมู่บ้านเรากันดารมาก ถนนหนทางก็ลำบาก คุณปู่วัยแปดสิบต้องปั่นซาเล้งเก่าๆ วันละสี่สิบกิโลเมตรเข้าไปในตัวอำเภอเพื่อเก็บขวด เก็บกระดาษลัง"

"ปู่เลี้ยงผมมาด้วยการเก็บขยะ ซื้อเสื้อผ้าให้ผม ส่งเสียผมเรียนมหาวิทยาลัย..."

"แต่แล้ววันหนึ่ง... ระหว่างทางที่ปู่ไปเก็บขยะ จู่ๆ ก็เกิดอุบัติเหตุรถชน ท่านจากไปอย่างกะทันหัน..."

"บนโลกใบนี้ เหลือผมตัวคนเดียว..."

"..."

คอมเมนต์:

"โอ้โห! กูจะบ้าตาย! จะดูรายการดีๆ ได้ไหมเนี่ย?"

"ยอมใจจริงๆ ยุคนี้ไม่ขายดราม่าออกรายการไม่ได้แล้วใช่ไหม?"

"ฉู่ยุนเซวียนใช่ไหม? นายมันสุดยอด! พ่อแม่ตาย ปู่ที่รับมาเลี้ยงก็ตาย นายมันดวงกินคนชัดๆ"

"หมายเลข 0023 ก่อนหน้านี้มียี่สิบกว่าคน ก็ขายดราม่าไปสามสี่คนแล้ว"

"ไอ้หมอนี่หนักสุด คนก่อนๆ แค่บอกพ่อแม่พิการนอนติดเตียง ต้องทำกับข้าวให้กิน ต้องเรียน ต้องซ้อมดนตรี แต่ฉู่ยุนเซวียนนี่เล่นบทพ่อแม่ตาย ปู่ตาย ครบเซ็ตเลยจ้า สุดยอด!"

"เฮ้ย อู๋อี้ฟานเขาถามว่ามาแข่งทำไม นายร่ายยาวทำไมวะ? บอกเหตุผลไปเลยสิ นี่มายืนท่องบทอาขยานเหรอ?"

"ฮ่าๆๆ ปู่อายุแปดสิบปั่นซาเล้งวันละสี่สิบกิโลไปเก็บขยะ? ไปกลับแปดสิบโล? ขำว่ะ ฮ่าๆๆ"

"..."

หลังเวที

หวังหลิงหลิงหน้าถอดสี

"สี่สิบลี้! ไม่ใช่สี่สิบกิโลเมตร! จบกัน!"

คนแก่ขนาดนั้น ปั่นซาเล้งสี่สิบลี้ (ประมาณ 20 กม.) ก็ไกลมากแล้ว

แต่นี่ฉู่ยุนเซวียนดันพูดเป็นสี่สิบกิโลเมตร! (80 ลี้)

มันผิดหลักตรรกะเกินไปแล้ว

จบเห่!

พังยับเยิน!

"น้ำตาก็ไม่มี นายจะทำอะไรกันแน่! งานนี้พังแน่ๆ"

หวังหลิงหลิงบ่นอย่างหัวเสีย

(จบแล้ว)