บทที่ 103 - ของเราไม่เรียกว่าจุดพลุ เขาเรียกว่าปูพรมยิง (ฟรี)

บทที่ 103 - ของเราไม่เรียกว่าจุดพลุ เขาเรียกว่าปูพรมยิง

ทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน ในลานบ้านของผู้ใหญ่บ้านเจียงซุ่นเต๋อ เจียงซุ่นเต๋อเพิ่งจะจุดประทัดสาย "ประทัดแดงพรมปฐพี" แบบ 5,000 นัด ซึ่งมีฉายาว่า "ราชันย์แห่งประทัด" ที่เขาอุตส่าห์ฝากฝังคนรู้จักไปซื้อมาจากร้านขายพลุเฉพาะทางในตัวอำเภอเสร็จ

เสียง "ปังๆๆๆ" ดังสนั่นหวั่นไหวต่อเนื่องนานถึงสามนาทีเต็มกว่าจะสงบลง ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นดินปืนฉุนกึก เศษกระดาษสีแดงเกลื่อนกลาดเต็มพื้นเป็นสัญลักษณ์แห่งความเจริญรุ่งเรืองในปีใหม่ที่กำลังจะมาถึง

เจียงซุ่นเต๋อเอามือไพล่หลัง มองดูภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มพอใจ เขารู้สึกว่า ประทัดเปิดฤกษ์ของบ้านเขาปีนี้ ดังกระหึ่มและมีหน้ามีตาพอแล้ว ถือว่ายืนหนึ่งในหมู่บ้านเลยทีเดียว

"เอาล่ะ เข้าบ้านได้!" เจียงซุ่นเต๋อปัดฝุ่นที่มือ กวักมือเรียกเมียกับลูกอย่างภาคภูมิใจ

ทว่า ในจังหวะที่เขาหันหลังกลับนั้นเอง

"ตู้ม——!!!" เสียงกัมปนาททึบๆ ที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต ราวกับดังมาจากใจกลางโลก ปะทุขึ้นจากทิศตะวันออกของหมู่บ้าน!

เสียงนั้น... ไม่เหมือนเสียงประทัดเลยสักนิด! แต่มันเหมือนเสียงเครื่องตอกเสาเข็มในไซต์ก่อสร้างที่ทุ่มกำลังตอกลงพื้นแบบเต็มเหนี่ยว! หรือเหมือนเสียงฟ้าร้องเปรี้ยงกลางวันแสกๆ!

เจียงซุ่นเต๋อถูกเสียงนี้กระแทกจนหัวใจหล่นวูบ ถ้วยเกี๊ยวในมือร่วง "เคร้ง" เกือบจะตกแตก "เสียงอะไรวะ?!"

เขาหันขวับกลับไปมองทางทิศตะวันออกของหมู่บ้านทันที แต่ยังไม่ทันได้เห็นอะไรชัดเจน

ลำแสงสีทองที่สว่างกว่าไฟสูงรถยนต์เป็นร้อยเท่า ก็พุ่งทะยานขึ้นมาจากทิศบ้านเจียงเฉิน พร้อมทิ้งหางเพลิงยาวเหยียด ทะยานแหวกอากาศพุ่งตรงขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศอย่างไม่หวั่นเกรงสิ่งใด!

ลำแสงนั้นพุ่งไปเร็วมาก! และสูงมาก! เพียงพริบตาเดียวก็ทะลุชั้นเมฆา ขึ้นไปสู่ความสูงระดับหลายร้อยเมตร แล้วระเบิดออกอย่างรุนแรง!

"ตูม——!!!" วินาทีนั้น ท้องฟ้ายามค่ำคืนของหมู่บ้านเจียงทั้งหมู่บ้าน ราวกับถูกจุดระเบิดด้วยดวงอาทิตย์ดวงน้อยๆ!

ตรงหน้าทุกคนเหลือเพียงแสงสีขาวจ้าจนแสบตา! ผ่านไปหลายวินาที การมองเห็นจึงค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือ บนฉากฟ้าสีดำสนิท ดอกโบตั๋นยักษ์ที่ประกอบขึ้นจากจุดแสงสีทองนับไม่ถ้วนขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าร้อยเมตร กำลังเบ่งบานอย่างช้าๆ ทว่าสง่างามดั่งจอมราชัน!

แสงสีทองนั้นช่างสุกสกาวและทรงพลังเสียนี่กระไร! มันส่องประกายจนกลบแสงจันทร์และดวงดาวบนฟ้าให้ดูหมองลงไปถนัดตา!

จุดแสงสีทองร่วงหล่นลงมาอย่างช้าๆ ดุจห่าฝนสีทอง ทอดเวลาเนิ่นนานไม่ยอมดับ หมู่บ้านเจียงทั้งหมู่บ้าน ถูกดอกโบตั๋นสีทองยักษ์ดอกนี้สาดส่องจนสว่างไสวราวกับตอนกลางวัน!

"นี่... นี่... นี่บ้านใครวะเนี่ย?!" เจียงซุ่นเต๋ออ้าปากค้าง ตะเกียบในมือร่วงหล่นลงพื้นโดยไม่รู้ตัว "นี่... นี่เอาลูกปืนใหญ่ยิงขึ้นฟ้าหรือไง?!"

อย่างไรก็ตาม... นี่... เป็นแค่การเริ่มต้นเท่านั้น

ยังไม่ทันที่ชาวบ้านจะได้สติจากพลุนัดนี้ การแสดงของจริง... ก็เริ่มขึ้นที่หน้าประตูบ้านเจียงเฉินทางทิศตะวันออก

ไม่ใช่แค่นัดเดียว แต่เป็นการยิงรัว!

เมื่อเจียงเฉินกดปุ่มสตาร์ต "พลุแกตลิง" 20 เครื่องที่เรียงรายเป็นหน้ากระดาน ก็ตื่นขึ้นจากการหลับใหล ราวกับป้อมปืนกลหนักที่ได้รับคำสั่งให้บุกโจมตีเต็มสูบ!

"ปังปังปังปังปังปังปังปังปังปัง——!!!" เสียงคำรามที่ดังกระชั้นชิดราวกับพายุโลหะ ฉีกกระชากความเงียบสงัดของเที่ยงคืนให้ขาดสะบั้นทันที!

เปลวเพลิงสายใหญ่ 20 สายพ่นพรวดออกมาจากปากกระบอกสีดำมะเมื่อมอย่างบ้าคลั่ง! ลูกไฟแสงสีแดง เขียว ฟ้า ม่วง นับหมื่นนับแสนลูก พุ่งแหวกท้องฟ้าดุจกระสุนส่องวิถี หรือเหมือนฝนดาวตกที่พุ่งสวนทิศทาง สานกันเป็นม่านกระสุนหลากสีที่หนาทึบจนไร้ช่องโหว่ พุ่งทะยานสาดเทขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืนด้วยท่วงท่าที่ไม่มีใครต้านทานได้!

"ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!" ท่ามกลางเวหา ลูกไฟเหล่านั้นระเบิดออกอย่างต่อเนื่อง ก่อเกิดเป็นทะเลพลุที่งดงามตระการตา ทว่าแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งการสังหารอันน่าเกรงขาม!

เสียงนั้น! อานุภาพนั้น! ฉากนั้น! มันไม่ใช่การจุดพลุแล้ว! นี่มันทำสงครามชัดๆ! มันคือการใช้พลังทำลายล้างขั้นสุดยอด ปูพรมยิงกดดันใส่ท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างโหดเหี้ยมและไร้ปรานี!

ภายในลานบ้านตระกูลเจียง เจียงเจี้ยนจวินกับหวังซิ่วอิงยืนช็อกไปนานแล้ว พวกเขายืนโง่ๆ อยู่ใต้ชายคาบ้าน มองดูภาพตรงหน้าที่อลังการระดับหนังสงครามฮอลลีวูด สมองหยุดสั่งการโดยสมบูรณ์แบบ

ริมฝีปากของหวังซิ่วอิงสั่นระริก เธออยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็พบว่าลำคอแห้งผากจนเปล่งเสียงไม่ออกสักแอะ เธอรู้สึกได้เลยว่า พื้นดินแข็งๆ ใต้ฝ่าเท้า กำลังสั่นสะเทือนเบาๆ ท่ามกลางเสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวนี้!

ส่วนเจียงเจี้ยนจวินก็กำหมัดแน่น ร่างกายของเขาสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้เพราะความตื่นเต้นและตกตะลึงจนเกินพิกัด

เขามองดูขุนพลหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าสุดของกองเพลิง ในมือถือรีโมทคอนโทรล ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มหยิ่งผยอง... ลูกชายของเขาเอง

จู่ๆ เขาก็ตระหนักได้ ว่าคำพูดที่ลูกชายเคยพูดก่อนหน้านี้ ไม่ใช่การคุยโวโอ้อวดเลย

ครอบครัวตระกูลเจียงของพวกเขา เริ่มตั้งแต่วันนี้ คืนนี้เป็นต้นไป... มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้วจริงๆ

และในเวลานี้ เจียงเฉินกำลังอาบไล้ไปด้วยแสงเพลิงและเสียงกัมปนาทที่ดังก้องไปทั่วฟ้า เขามองดู "ดาวตก" ที่เขาเป็นคนส่งพวกมันขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยมือของตัวเอง ซึมซับพลังงานที่ราวกับจะฉีกกระชากทุกสรรพสิ่งให้ขาดสะบั้น