บทที่ 115 - 5 ทีมสุดท้ายถือกำเนิด! น้องเขยในอนาคต? ความเข้าใจผิดของจูจู๋ชิง!

บทที่ 115 - 5 ทีมสุดท้ายถือกำเนิด! น้องเขยในอนาคต? ความเข้าใจผิดของจูจู๋ชิง!

หลังจากนั้น เสวี่ยเทียนโม่ก็ไม่ได้อยู่ดูการแข่งขันของโรงเรียนอื่น ๆ ต่อ

ทีมเทียนสุ่ยเอาชนะทีมราชวงศ์ซิงหลัวได้ ทำให้ผ่านเข้าสู่รอบ 5 ทีมสุดท้ายได้โดยตรง

รอบต่อไป มีความเป็นไปได้สูงที่จะต้องเจอกับทีมราชวงศ์เทียนโต่ว หรือไม่ก็ทีมสำนักวิญญาณยุทธ์

แน่นอนว่า ถ้าดวงดี จับได้ฉลากชนะบาย ก็จะลอยลำเข้าสู่รอบ 3 ทีมสุดท้ายทันที

เหตุการณ์เป็นไปตามที่เสวี่ยเทียนโม่คาดไว้

ทีมราชวงศ์เทียนโต่วและทีมสำนักวิญญาณยุทธ์ ต่างเอาชนะคู่ต่อสู้ของตนและผ่านเข้ารอบ 5 ทีมสุดท้ายมาได้

แต่อีกสองทีมที่ผ่านเข้ามา กลับผิดคาดไปหน่อย

นั่นคือ โรงเรียนอัสนีบาต และ โรงเรียนอัคคีโชติ

ก่อนหน้านี้ โรงเรียนอัสนีบาตอาศัยดวงดี จับได้ชนะบายมาตลอด

ไม่ได้แข่งเลยสักแมตช์ ก็เข้ามาถึงรอบ 10 ทีมสุดท้าย

รอบนี้ โรงเรียนอัสนีบาตเจอกับโรงเรียนพฤกษา หลังจากสู้กันอย่างดุเดือด ก็เอาชนะและผ่านเข้าสู่รอบ 5 ทีมสุดท้าย

ส่วนโรงเรียนอัคคีโชติ เจอกับโรงเรียนเกราะช้างสาร

หลังจากการต่อสู้ที่ยากลำบาก โรงเรียนอัคคีโชติเฉือนเอาชนะโรงเรียนเกราะช้างสารมาได้แบบหืดขึ้นคอ จนเข้าสู่รอบ 5 ทีมสุดท้ายสำเร็จ

เท่ากับว่า ตอนนี้ได้ 5 ทีมสุดท้ายของการแข่งขันแล้ว

รอให้การแข่งขันรอบต่อไปจบลง ก็จะได้ 3 ทีมสุดท้าย

และ 3 ทีมสุดท้ายนี้ จะไปชิงแชมป์กันที่หน้าพระตำหนักสังฆราช

ในเวลานี้ ณ โซนพักผ่อนของโรงเรียนอัคคีโชติ

หั่วอู่และคนอื่น ๆ เพิ่งเอาชนะโรงเรียนเกราะช้างสารมาได้หมาด ๆ

"เยี่ยมไปเลย! พะ... พวกเราเข้า 5 ทีมสุดท้ายแล้ว!"

หั่วอู๋ซวงตื่นเต้นสุดขีด ไม่คิดไม่ฝันว่าทีมอัคคีโชติจะมาไกลขนาดนี้ ถึงขั้นติดท็อป 5 ของรายการ

สมาชิกคนอื่นของทีมอัคคีโชติก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน

หั่วอู่หอบหายใจแฮก ๆ การปะทะกับยักษ์ใหญ่ทั้งเจ็ดของโรงเรียนเกราะช้างสารก่อนหน้านี้ กินแรงพวกนางไปมหาศาล

โชคดีที่สุดท้ายก็เอาชนะมาได้

หลังจากหายตื่นเต้น หั่วอู่ก็กวาดสายตามองไปทางโซนพักผ่อนของโรงเรียนเทียนสุ่ย

แต่พอมองไป ก็เห็นแค่พวกสุ่ยปิงเอ๋อร์ ไม่เห็นเงาของเสวี่ยเทียนโม่

"พอทีมเทียนสุ่ยแข่งจบ เขาก็กลับไปเลยหรือ?"

มองหาอยู่พักหนึ่ง หั่วอู่ก็บ่นพึมพำเบา ๆ

ตอนนั้นเอง หั่วอู๋ซวงสังเกตเห็นสายตาของน้องสาว จึงเอ่ยแซวว่า:

"

"นี่น้องหญิง อย่าบอกนะว่ากำลังมองหาพ่อหนุ่มเสวี่ยเทียนโม่ หวานใจของเจ้าอยู่?"

"หา?"

เมื่อได้ยินคำถามของหั่วอู๋ซวง หั่วอู่ก็สะดุ้ง ทำตัวไม่ถูก และรีบปฏิเสธอย่างเร่งรีบว่า:

"ท่านพี่! ทะ... ท่านพูดบ้าอะไรกันเนี่ย?"

"ฮ่าๆ!"

หั่วอู๋ซวงหัวเราะลั่นพร้อมถามกลับว่า:

"ข้าพูดบ้าตรงไหน? น้องหญิงกล้าบอกข้าไหมล่ะว่าไม่ได้ชอบเสวี่ยเทียนโม่?"

หั่วอู่ชะงักงัน ไม่สามารถเถียงกลับได้

ริมฝีปากของนางขยับไปมา อยากจะบอกว่าไม่ได้ชอบ แต่ปากเจ้ากรรมกลับไม่ยอมขยับตามใจที่คิด

หลังจากอึกอักอยู่ครู่หนึ่ง หั่วอู่ก็สูดหายใจเข้าลึกๆ หลบสายตาด้วยความเขินอาย แล้วแก้ตัวว่า:

"ท่านพี่ อย่าพูดมั่วสิคะ"

"ขะ... ข้าแค่คิดว่า รอบหน้าพวกเราอาจจะได้เจอกับทีมเทียนสุ่ยหรือไม่แค่นั้นเอง!"

ได้ยินหั่วอู่พูดแบบนั้น หั่วอู๋ซวงก็ทำสีหน้าเหนื่อยใจ และรีบกล่าวห้ามทันที:

"น้องสาวสุดที่รักของพี่! เจ้า... เจ้าคิดอะไรอยู่กันแน่เนี่ย?"

"คิดจะไปประลองกับทีมเทียนสุ่ยหรือ?"

"ดูความร้ายกาจของน้องเขยในอนาคตของข้าสิ หากพวกเราไปเจอพวกเขาเข้า จะไม่โดนตบตกรอบหรือไง?"

"รายการใหญ่ขนาดนี้ น้องเขยคงไม่ออมมือให้พวกเราหรอก!"

หั่วอู่ได้ยินดังนั้นก็ค้อนขวับใส่พี่ชาย พร้อมพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า:

"ท่านพี่! ท่าน... ท่านเรียกน้องเขยเต็มปากเต็มคำเกินไปแล้วนะ!"

"บอกแล้วไงว่าข้ากับเสวี่ยเทียนโม่ไม่ได้เป็นอะไรกัน"

หั่วอู๋ซวงยิ้มกริ่ม พร้อมกล่าวว่า:

"โอเคๆ! ไม่ได้เป็นอะไรกันก็ได้"

"ปากไม่ตรงกับใจจริง ๆ เลย!"

หั่วอู่ชะงักไป นางอยากจะเถียงต่อ แต่ก็จนปัญญาที่จะหาคำพูด

ท่าทางภายนอกนั้น นางแสดงออกว่าต่อต้านที่หั่วอู๋ซวงจับคู่นางกับเสวี่ยเทียนโม่

แต่ลึก ๆ ในใจกลับรู้สึกตื่นเต้นยินดีอย่างบอกไม่ถูก

...

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ราตรีกาลก็มาเยือน

ณ โรงแรมที่พักของทีมเทียนสุ่ย

เสวี่ยเทียนโม่กำลังพักผ่อนอยู่ในห้องคนเดียว

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

"หืม?"

เสวี่ยเทียนโม่ขมวดคิ้ว สงสัยว่าดึกป่านนี้แล้ว ใครกันที่มาหา?

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ไม่ได้คิดมาก และลุกไปเปิดประตู

"จู๋ชิง?"

เมื่อเห็นจูจู๋ชิงยืนอยู่หน้าประตู เสวี่ยเทียนโม่ก็รู้สึกแปลกใจ

แต่พอเขามองดูดีๆ เสวี่ยเทียนโม่ก็พบว่า วันนี้จูจู๋ชิงดูเหมือนจะแต่งตัวมาเป็นพิเศษ

นางสวมชุดเดรสยาวสีขาว ซึ่งขับผิวของนางให้ดูขาวผ่องดุจหิมะ อวดเรือนร่างอันเย้ายวนใจและมีเสน่ห์เหลือร้ายจนน่าใจสั่น!

เมื่อเห็นเสวี่ยเทียนโม่จ้องตาไม่กระพริบ จูจู๋ชิงก็เขินอาย ก้มหน้างุดลงด้วยความขัดเขิน

ผ่านไปสักพัก เสวี่ยเทียนโม่ถึงค่อยถอนสายตาจากความอวบอัดตรงหน้าอกนาง แล้วถามว่า:

"

"ดึกป่านนี้แล้ว จู๋ชิงยังไม่นอนอีกหรือครับ?"

จูจู๋ชิงกัดริมฝีปากเบาๆ ตอบกลับว่า:

"เทียนโม่ คุณ... คุณจะไม่เชิญฉันเข้าไปนั่งในห้องหน่อยหรือคะ?"

เสวี่ยเทียนโม่ยิ้มแก้เก้อ รีบเบี่ยงตัวหลีกทางให้

จูจู๋ชิงไม่รอช้า เดินเข้าไปในห้องของเสวี่ยเทียนโม่ทันที

เสวี่ยเทียนโม่ปิดประตู หันกลับมา ก็เห็นจูจู๋ชิงนั่งลงที่ขอบเตียงเรียบร้อยแล้ว

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไร จูจู๋ชิงก็ชิงพูดขึ้นมาก่อนว่า:

"เทียนโม่ เรื่องแข่งกับทีมราชวงศ์ซิงหลัวเมื่อกลางวัน ขอบคุณนะคะ!"

พูดจบ จูจู๋ชิงก็เงยหน้ามองเสวี่ยเทียนโม่ แววตาเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนและรักใคร่

เสวี่ยเทียนโม่เห็นดังนั้นก็ยิ้มบางๆ กล่าวว่า:

"จู๋ชิง เราอยู่ทีมเดียวกัน การพูดขอบคุณมันจะดูห่างเหินไปหน่อยนะครับ!"

จูจู๋ชิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามเชิงหยั่งดูว่า:

"เทียนโม่ คุณ... คุณช่วยบอกความจริงกับฉันหน่อยได้ไหมคะ ว่าคุณ... คุณแอบเฝ้ามองฉันมาตลอดใช่ไหม?"

เมื่อเจอคำถามนี้เข้า เสวี่ยเทียนโม่ถึงกับไปไม่เป็น

ไม่เข้าใจว่าจูจู๋ชิงใช้ตรรกะไหนในการคิด?

ยังไม่ทันที่เสวี่ยเทียนโม่จะตอบ จูจู๋ชิงก็รวบรวมความกล้า พูดต่อไปว่า:

"ถ้าคุณไม่ได้เฝ้ามองฉัน คุณคงไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของฉันใช่ไหมคะ?"

"และยิ่งไม่มีทางรู้เรื่องความแค้นระหว่างฉันกับพี่สาว"

"การแข่งวันนี้กับทีมราชวงศ์ซิงหลัว คุณก็คงไม่คิดจะช่วยซัพพอร์ตฉัน เพื่อเอาชนะพี่สาวของฉันหรอก!"

เมื่อฟังจูจู๋ชิงร่ายยาวจบ เสวี่ยเทียนโม่ถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

"ซวยแล้ว! ทำเอาแม่สาวน้อยนี่เข้าใจผิดไปซะแล้ว!"

เสวี่ยเทียนโม่บ่นอุบในใจ

ความจริงแล้ว ส่วนตัวเขาไม่ได้สนใจจูจู๋ชิงมากขนาดนั้น

ตอนแรกพวก 7 ประหลาดสื่อไหลเค่อมาหาเรื่องที่โรงเรียนเทียนสุ่ย แล้วโดนเขาจัดการจนคว่ำไป

ต่อมา จูจู๋ชิงก็มาหาเขา ขอให้ช่วยทำให้นางแข็งแกร่งขึ้น

เสวี่ยเทียนโม่ก็ตกลง แต่มีข้อแม้ว่าต้องออกจากสื่อไหลเค่อ แล้วมาเข้าเทียนสุ่ย

จูจู๋ชิงก็เด็ดเดี่ยว รีบลาออกจากสื่อไหลเค่อ และย้ายมาเทียนสุ่ยทันที

และเสวี่ยเทียนโม่ก็รักษาสัญญา สอนวิชา 'ย่างก้าวท่องคลื่น' ให้ และช่วยเพิ่มพลังวิญญาณให้นาง

ส่วนเรื่องชาติกำเนิดของจูจู๋ชิง เสวี่ยเทียนโม่รู้อยู่แล้ว

และรู้ด้วยว่านางต้องแข่งกับพี่สาวตามกฎของตระกูล

แต่เสวี่ยเทียนโม่ไม่คิดเลยว่า จะทำให้จูจู๋ชิงเข้าใจผิดไปว่า เขาแอบเฝ้ามองนางอยู่ตลอด ถึงได้รู้เรื่องลึกซึ้งขนาดนี้

(จบแล้ว)