ตอนที่ 43 : ทักษะดาบ

ตอนที่ 43 : ทักษะดาบ

หน้ากล่องไม้ภายในที่พักของลอร์ด เล่ยเซียวได้เปิดกล่องเก็บของและข้อความแจ้งเตือนก็ดังขึ้นในหูของเล่ยเซียว

[ขอแสดงความยินดีด้วย ท่านได้รับคัมภีร์ทักษะระดับหนึ่ง—ตวัดฟัน!]

[ขอแสดงความยินดีด้วย ท่านได้รับพิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้างเวทมนตร์—กลไกผู้พิทักษ์ดินแดน!]

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือน เล่ยเซียวก็เพ่งความคิด และคัมภีร์สีเขียวอันหนึ่งและพิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้างที่เปล่งแสงหลากสีอีกอันก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา

เขามองไปที่พิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้างก่อน

ไม่เหมือนกับพิมพ์เขียวศูนย์การรักษาแห่งแสงที่อยู่ในสภาพเก่า พิมพ์เขียวกลไกผู้พิทักษ์ดินแดนนั้นมีสภาพใหม่มาก และกระทั่งได้กลิ่นหมึกจางๆ โชยออกมาด้วย

เล่ยเซียวเปิดรายละเอียดของมันขึ้นมาดู

[พิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้างเวทมนตร์: กลไกผู้พิทักษ์ดินแดน]

[ทรัพยากรที่ต้องใช้: หิน 8,000 หน่วย ไม้ 5,000 หน่วย แร่เหล็ก 5,000 หน่วย]

“ไม่เลวเลยๆ มันยังพอมีหวังที่จะสร้างได้อยู่ แม้ว่าแร่เหล็ก 5,000 หน่วยจะเยอะมาก แต่มันก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น”

“ว่าแต่กลไกผู้พิทักษ์ดินแดนน่าจะเป็นสิ่งปลูกสร้างประเภทป้องกัน แล้วมันมีความสามารถอะไรกันนะ?”

ในขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้น เขาก็พบว่าเขาไม่สามารถใช้พรสวรรค์ของเขาเพื่ออัพเกรดมันได้เนื่องจากมันเป็นพิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้าง ด้วยเหตุนี้เขาจึงเก็บมันกลับไปในกล่องเก็บของไว้ก่อน

จากนั้นเขาก็มองไปยังคัมภีร์ทักษะที่อยู่ข้างๆ และเผยสีหน้าตื่นเต้นออกมา

จากความรู้ที่ไหลเข้ามาในสมองของเขาในตอนแรก เล่ยเซียวก็เข้าใจดีว่าคัมภีร์ทักษะเป็นสิ่งที่ใครก็สามารถใช้งานได้ และเป็นของที่ใช้แล้วหมดไป

หลังจากเรียนรู้ทักษะนั้นแล้ว ความแข็งแกร่งของคนผู้นั้นก็จะเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก!

และเมื่อมองเห็นคำว่า ‘สามารถอัพเกรดได้’ เล่ยเซียวก็ไม่ลังเลและทำการอัพเกรดมันทันที

[ขอแสดงความยินดีด้วย คัมภีร์ทักษะระดับหนึ่ง—ตวัดฟันของท่านได้รับการอัพเกรดเป็นคัมภีร์ทักษะระดับสาม—คมดาบโศกา!]

“คมดาบโศกางั้นเหรอ? ฟังดูจะแข็งแกร่งกว่าตวัดฟันอยู่ไม่น้อยเลยนะ”

เล่ยเซียวมองดูคัมภีร์ทักษะในมือด้วยความสงสัยและเปิดข้อมูลของมันขึ้นมาดู

[ชื่อ: คมดาบโศกา]

[ระดับ: ระดับสาม]

[รายละเอียด: ทักษะดาบโจมตีเป้าหมายเดี่ยวในระยะประชิดธาตุแสง มันสามารถฟาดฟันดาบออกไปได้สามครั้งด้วยความเร็วสูง และเสริมการโจมตีธาตุแสงในครั้งสุดท้าย ทำให้เป้าหมายและบริเวณโดยรอบของเป้าหมายตกอยู่ในสถานะตาบอดชั่วคราว]

“ทักษะดาบธาตุแสงที่มีผลทำให้ตาบอดงั้นเหรอ? ด้วยทักษะนี้ แม้ว่าฉันจะตกอยู่ในอันตราย แต่มันก็น่าจะพอยื้อเวลาได้ และพอมีทางรอดเพิ่มขึ้น”

เล่ยเซียวยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ จากนั้นเขาก็นั่งลงที่พื้นและเริ่มทำการศึกษา

เขาตั้งสมาธิ หลับตา และวางคัมภีร์ทักษะไว้ที่ฝ่ามือ

จากนั้นริ้วพลังงานอ่อนๆ ก็แยกออกมาจากวังวนพลังงานในบริเวณท้องของเขาและผสานเข้ากับคัมภีร์นี้อย่างช้าๆ

หลังจากผ่านไปสักพัก คัมภีร์ที่สะสมพลังงานจนเต็มแล้วก็เปล่งแสงสีทองออกมา

ในเวลาเดียวกัน ข้อมูลที่ไม่คุ้นเคยเป็นจำนวนมากก็เริ่มหลั่งไหลเข้าสู่สมองของเล่ยเซียว

เล่ยเซียวรู้สึกมึนหัวไปชั่วขณะ

หลังจากผ่านไปอีกไม่กี่นาที เมื่อความรู้ใหม่ในสมองของเขาถูกย่อยไปแล้ว เล่ยเซียวก็ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ และเผยสีหน้าดีใจออกมา

กลายเป็นว่าคัมภีร์นี้ไม่ได้บรรจุเอาไว้แค่ทักษะดาบเท่านั้น แต่ยังมีความรู้เรื่องการถ่ายเทพลังงาน รวมถึงความรู้พื้นฐานการใช้ดาบและเทคนิคการต่อสู้ด้วย

เรียกได้ว่ามันคุ้มค่ามากที่ได้เรียนรู้มัน

หลังจากสงบใจลงแล้ว เล่ยเซียวก็หยิบดาบของเขาออกไปข้างนอกเพื่อเตรียมทดสอบทักษะดาบของเขา

เขาเดินตรงไปยังต้นไม้ใหญ่และถือดาบเอาไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง

ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปและเขาก็ออกแรงไปที่เท้า ในเวลาเดียวกัน พลังงานจำนวนมากก็แผ่ออกมาจากวังวนพลังงานที่ท้อง และครอบคลุมทั้งตัวดาบและร่างกายของเขา

“คมดาบโศกา!”

เล่ยเซียวเหวี่ยงดาบในมือพร้อมด้วยเสียงตะโกนและฟันเข้าใส่ต้นไม้ด้วยความเร็วราวกับสายฟ้าฟาด

ในพริบตา มันก็เหมือนกับมีดตัดผ่านกระดาษ

ดาบคมที่ห่อหุ้มด้วยพลังงานกวาดผ่านจากทางฝั่งซ้ายไปสู่ฝั่งขวาของต้นไม้โดยไม่ติดขัดเลย

และเพราะมุมการฟันแทบจะขนานกับพื้น ดังนั้นหลังจากผ่านไปอีกสักพัก ต้นไม้ใหญ่ก็เริ่มแยกออกจากกันอย่างช้าๆ และล้มลงมาด้วยเสียงอันดัง

ส่วนตัวการอย่างเล่ยเซียวก็ได้ถอยไปยังพื้นที่ปลอดภัยแล้วและเฝ้าดูทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าอย่างเงียบๆ

อีกด้านหนึ่ง กังซ่งและพรรคพวกที่กำลังสร้างรั้วไม้อยู่ไม่ไกลนักก็ได้เห็นภาพฉากนี้และอดอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจไม่ได้

พวกเขาจำเป็นต้องเหวี่ยงขวานนับสิบครั้งกว่าที่จะโค่นต้นไม้ได้ แต่พวกเขาก็ไม่คาดคิดเลยว่านายท่านจะสามารถโค่นต้นไม้ได้ด้วยการฟันเพียงครั้งเดียว

นายท่านทรงพลังยิ่งนัก!

เมื่อเห็นต้นไม้ที่ถูกโค่นลงมา ร่างกายที่ตึงเครียดของเล่ยเซียวก็ผ่อนคลายลงทันที

ในเวลาเดียวกัน ความรู้สึกเจ็บปวดและเหนื่อยล้าอย่างรุนแรงก็ถาโถมเข้าสู่สมองของเขา

ในเวลานั้นเอง เล่ยเซียวก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าวังวนพลังงานที่เคยเต็มเปี่ยมนั้นแทบจะหมดเกลี้ยงไปแล้วราวกับว่าร่างกายของเขาได้ถูกสูบพลังงานไปจนหมด

ในเวลาเดียวกัน เส้นลมปราณและกล้ามเนื้อตามจุดต่างๆ ก็สั่นเล็กน้อย และเห็นได้ชัดว่าพวกมันอยู่ในสภาพล้าสุดขีด

เล่ยเซียวเช็ดเหงื่อจากหน้าผาก หอบหายใจ และนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ

“เห้อ แค่ครึ่งกระบวนท่าก็ใช้พลังงานไปจนหมดแล้ว ดูเหมือนว่าการเชี่ยวชาญทักษะระดับสามจะไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย”

หลังจากผ่านไปสักพัก เล่ยเซียวก็เลียริมฝีปากของตัวเอง เขาเริ่มหายใจเป็นจังหวะแล้วและส่ายหัวอย่างจนปัญญา

อย่างไรก็ตาม ในไม่ช้า ใบหน้าของเขาก็ปรากฏความยินดีขึ้นมาอีกครั้ง

เพราะไม่ว่าจะยังไง หลังจากเชี่ยวชาญทักษะนี้แล้ว ความแข็งแกร่งโดยรวมของเขาก็จะเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมากอย่างแน่นอน

“ตราบใดที่ฉันฝึกฝนมันอย่างขยันขันแข็งและพัฒนาทักษะของฉันอย่างต่อเนื่อง สักวันฉันก็คงจะเชี่ยวชาญทักษะนี้แน่ๆ”

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เล่ยเซียวที่พอมีแรงกลับมาแล้วก็ยืนขึ้นอย่างช้าๆ และบิดกล้ามเนื้อเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็เดินกลับไปยังที่พักของลอร์ดอีกครั้ง

หลังจากกลับมาถึงที่พักแล้ว เล่ยเซียวก็เดินเข้าไปตรวจสอบการผลิตพิมพ์เขียว

พิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้าง 140 อันถูกผลิตจนเสร็จแล้ว

เห็นได้ชัดว่าความเร็วการผลิตพิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้างนั้นรวดเร็วกว่าการผลิตขวานและจอบเป็นอย่างมาก

หลังจากเก็บพิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้าง 140 อันเข้าไปในสร้อยข้อมือแล้ว เล่ยเซียวก็เริ่มทำการผลิตขวานหยาบและจอบหยาบทันทีเพื่อเตรียมไว้สำหรับการสกัดแร่ทองแดงและแร่เหล็ก

หลังจากนั้นเล่ยเซียวก็หยิบพิมพ์เขียวของครึ่งเอลฟ์ออกมาดู

เนื่องจากเป็นบ้านเอลฟ์ มันจึงมีขนาดครึ่งหนึ่งของบ้านทั่วไปเท่านั้น ดังนั้นทรัพยากรที่ต้องใช้จึงมีแค่ไม้ 300 หน่วย และฟาง 100 หน่วยเท่านั้น

ส่วนบ้านหินก็ต้องใช้หิน 1,000 หน่วย ส่วนสิ่งปลูกสร้างอื่นๆ นั้นก็ไม่ได้ใช้ทรัพยากรอะไรมากมายเหมือนกัน ดังนั้นเล่ยเซียวจึงนำไม้ 50,000 หน่วย ฟาง 10,000 หน่วย และหิน 10,000 หน่วยออกมาจากกล่องเก็บของและเก็บพวกมันไว้ในสร้อยข้อมือคันฉ่องจันทรา

สุดท้ายเขาก็ให้หู่จางอุ้มและกลับไปยังเขตแดนเวทมนตร์ของพวกครึ่งเอลฟ์อีกครั้ง