ตอนที่ 10 : พิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้างเวทมนตร์—ศูนย์การรักษาแห่งแสง

ตอนที่ 10 : พิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้างเวทมนตร์—ศูนย์การรักษาแห่งแสง

ในขณะเดียวกัน ณ ป่าชื้นในที่ราบแห่งหนึ่ง บริเวณเขตแดนระดับหนึ่งนิรนาม

เมื่อป้านเซี่ยนั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้เขียวขจีและเห็นการตอบกลับจากเล่ยเซียวในช่องแชท เธอก็รู้สึกตกใจ

แม้แต่ผลไม้ป่าที่กัดไปครึ่งหนึ่งก็หล่นลงไปจากมือก็เพราะสมองของเธอว่างเปล่าไปชั่วขณะ และกลิ้งตกลงไปบนพื้นโคลนข้างหน้า

หลังจากผ่านไปสักพัก สายตาสวยกระจ่างของเธอก็เริ่มเผยความตื่นเต้นและความดีใจออกมา

ป้านเซี่ยไม่เคยคิดเลยว่าในบรรดาลอร์ดกว่าพันล้านคน คนดังอย่างเล่ยเซียวจะตอบกลับข้อความของเธอ!

“ดีใจจัง…”

น้ำตาไหลออกมาอย่างเงียบๆ จากใบหน้าที่งดงามของป้านเซี่ยด้วยความตื่นเต้น และสุดท้ายก็หยดลงไปบนเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มด้วยน้ำตาแล้ว

ไม่กี่ชั่วโมงก่อน เธอได้อัญเชิญชาวนาสองคนออกมา แต่ก็เกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น ทำให้พวกเขาตายทั้งคู่

ตอนนี้เธออยู่ตัวคนเดียวในป่าดิบชื้นอันกว้างใหญ่ เธอรู้สึกมึนงงและไม่รู้จะทำยังไงต่อไป

ก่อนที่จะข้ามมิติมาที่นี่ ป้านเซี่ยได้อาศัยอยู่กับแม่ในครอบครัวเลี้ยงเดี่ยว

ตั้งแต่เด็กๆ สองแม่ลูกต้องพึ่งพากันมาโดยตลอด

โดยปกติแล้ว สำหรับเธอที่มีความเข้มแข็งและสามารถพึ่งพาตัวเองได้ตั้งแต่อายุยังน้อยเช่นเธอ เหตุการณ์เหล่านี้ก็ไม่น่าจะทำให้เธอหมดกำลังใจได้

แต่ตอนนี้ ดวงอาทิตย์ดวงหนึ่งบนท้องฟ้าได้เริ่มฉายสีแดงซึ่งเป็นสัญญาณของพระอาทิตย์ตกแล้ว

นี่หมายความว่าท้องฟ้าจะค่อยๆ มืดลงจนกระทั่งรัตติกาลคืบคลานเข้ามา

สิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือป้านเซี่ยมีภาวะกลัวความมืด

แม้แต่ในบ้านที่คุ้นเคย เธอก็ต้องเปิดไฟและนอนอยู่ข้างๆ แม่ของเธอจึงจะหลับสนิทได้ นับประสาอะไรกับการอยู่คนเดียวในโลกที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้

ในเวลานั้น จิตใจและจิตวิญญาณของเธอจะถูกความมืดที่ไม่มีที่สิ้นสุดบดขยี้อย่างแน่นอน

ดังนั้นแม้จะมีผู้ติดตามเพียงคนเดียวอยู่เคียงข้าง แต่มันก็สามารถเป็นกำลังใจในการผ่านค่ำคืนอันยาวนานได้

ในสภาพที่ตื่นตระหนกเช่นนี้ เธอจึงส่งข้อความโฆษณาไปยังช่องแชท และหวังว่าจะมีผู้มีน้ำใจใช้คำสั่งอัญเชิญระดับหนึ่งเพื่อแลกกับพิมพ์เขียว เพื่อให้เธอมีโอกาสได้ต่อสู้กับความมืดนี้

แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือเสียงหัวเราะเยาะและการดูถูกซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ดังนั้นเมื่อป้านเซี่ยเริ่มหมดหวังและเห็นการตอบกลับจากเล่ยเซียว ใจของเธอก็เกิดคลื่นแห่งความหวังขึ้นมา

ชายแปลกหน้าที่ไม่เคยพบกันมาก่อนคนนี้คือความหวังเดียวของเธอ!

“พี่เล่ยเซียว พี่ยอมแลกคำสั่งอัญเชิญกับพิมพ์เขียวของฉันจริงๆ เหรอ?”

แม้จะผ่านมาสักพัก แต่หัวใจของป้านเซี่ยก็ยังเต้นแรง เธอลองส่งข้อความส่วนตัวไปหาเล่ยเซียวก่อน

อีกฟากฝั่งหนึ่ง เนื่องจากเขาได้ตั้งค่าการแจ้งเตือนสำหรับข้อความใหม่ในช่องแชทเอาไว้ ดังนั้นเล่ยเซียวจึงเห็นข้อความทันที และตอบกลับไปว่า “ใช่ แต่ก่อนอื่น ฉันมีคำถามจะถามหน่อย”

ไม่จำเป็นต้องบอกก็รู้ว่าทำไมเล่ยเซียวจึงได้เลือกจะพูดคุยกับผู้หญิงคนนี้เป็นการส่วนตัว

แน่นอนว่าเขาต้องการทราบแหล่งที่มาของพิมพ์เขียวหายากนี้

เล่ยเซียวเข้าใจดีว่าในโลกอันแสนมหัศจรรย์และแปลกประหลาดนี้ เขายังมีเรื่องอีกมากมายที่ต้องเรียนรู้

เรื่องนี้สำคัญกว่าการได้รับพิมพ์เขียวนี้มาซะอีก

แต่ตามหลักเหตุผลแล้ว ผู้ขายคงไม่คิดจะเปิดเผยข้อมูลนี้ง่ายๆ แน่

มันมีโอกาสสูงที่จะเพิ่มราคาขึ้นอีกหรือเพิ่มเงื่อนไขอื่นๆ

“เขาสงสัยเหรอ?”

ป้านเซี่ยจัดการผมที่ยุ่งเหยิงบนหน้าผากก่อนจะคิดครู่หนึ่งแล้วรีบตอบว่า “พี่เล่ยเซียวต้องการถามว่าฉันได้พิมพ์เขียวนี้มาอย่างไรใช่ไหม?”

เมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามตรงเข้าประเด็น เล่ยเซียวก็ไม่พูดจาวกวนอีก เขาตอบแบบตรงไปตรงมา “ใช่”

เมื่อได้รับคำตอบจากเล่ยเซียว ป้านเซี่ยก็แทบไม่ลังเลเลย เธอจึงพิมพ์เรื่องราวทั้งหมดลงไปในข้อความส่วนตัว

เดิมทีข้างๆ เขตแดนของป้านเซี่ย มันมีซากปรักหักพังโบราณขนาดใหญ่ที่ถูกปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์และโคลนเกือบทั้งหมด

พิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้างเวทมนตร์นี้ถูกค้นพบโดยบังเอิญที่ซากปรักหักพังใกล้ๆ กับซากปรักหักพังนั้น

แม้จะได้พิมพ์เขียวมา แต่ป้านเซี่ยก็ต้องแลกมาด้วยราคาที่สูงมาก

เพราะระหว่างทางกลับมายังดินแดน ชาวนาสองคนที่สำรวจอยู่ข้างหน้าก็เหยียบกับดักเวทมนตร์เข้าโดยไม่ตั้งใจ ทำให้ถูกแช่แข็งเป็นรูปปั้นน้ำแข็งสองอัน และแตกกระจายไปทั่วบริเวณ

เรียกได้ว่ามันเป็นไปตามคำกล่าวที่ว่า ‘ผลตอบแทนที่สูง มักมาพร้อมกับความเสี่ยงที่สูง’

“เข้าใจแล้ว…”

เมื่ออ่านข้อความของฝ่ายตรงข้ามเสร็จ เล่ยเซียวก็พยักหน้าอย่างใช้ความคิด

นี่ถือเป็นเหตุการณ์โชคดีอย่างหนึ่ง

เพียงแต่ว่าวิธีการได้รับพิมพ์เขียวแบบนี้ไม่สามารถทำซ้ำได้อีก มันถือเป็นข้อได้เปรียบทางภูมิศาสตร์เฉพาะตัว

อีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้เล่ยเซียวประหลาดใจก็คือฝ่ายตรงข้ามกลับเต็มใจบอกเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟังได้ง่ายๆ แบบนี้

มันทำให้เขารู้สึกประทับใจอีกฝ่ายไม่น้อยเลย

“มาเริ่มทำการแลกเปลี่ยนกันเถอะ”

เล่ยเซียวเปิดช่องทางการแลกเปลี่ยนทันที และนำคำสั่งอัญเชิญระดับหนึ่งใส่ลงไปก่อน

“คำสั่งอัญเชิญระดับหนึ่งสองอัน?!”

เมื่อเห็นว่าเล่ยเซียวเพิ่มราคาให้เป็นสองเท่า ป้านเซี่ยหัวใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้งและรีบถามว่า “พี่ นี่คือ…?!”

“อีกอันก็ถือเป็นค่ามัดจำ ถ้าครั้งหน้าเจอของในซากปรักหักพังอีกก็ให้ฉันได้ซื้อก่อนละกัน ฉันจะซื้อในราคาที่สูงกว่าราคาในตลาดแน่นอน” เล่ยเซียวตอบกลับอย่างเรียบง่าย

มันสามารถจินตนาการได้เลยว่าในเมื่ออีกฝ่ายได้พบกับของหายากในซากปรักหักพังเช่นนี้แล้ว มันก็มีโอกาสที่เธอจะได้พบมันอีก

เพียงใช้คำสั่งอัญเชิญระดับหนึ่งแลกกับสิทธิ์ในการซื้อครั้งต่อไป นี่ย่อมถือเป็นการทำธุรกิจที่คุ้มค่ามาก

สิ่งที่เล่ยเซียวทำก็คือการลงทุนระยะยาว

“ขอบคุณนะ! ขอบคุณมากจริงๆ!”

ป้านเซี่ยน้ำตาคลออีกครั้ง

สำหรับเธอ คำสั่งอัญเชิญสองอันนี้เทียบเท่ากับโอกาสในการเริ่มต้นใหม่เลยทีเดียว!

เมื่อทำการแลกเปลี่ยนสำเร็จ และเห็นว่าท้องฟ้าเริ่มมืด ป้านเซี่ยก็รีบกดอัญเชิญทันที

ทันใดนั้น ประตูแสงสองบานก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเธอ และตามมาด้วยผู้ติดตามผู้หญิงสองคนที่มีผิวสีแทนและสวมชุดพื้นเมือง

พวกเธอคุกเข่าลงตรงหน้าของป้านเซี่ย…

อีกด้านหนึ่ง เล่ยเซียวก็รู้สึกตื่นเต้นเช่นกัน เขามองไปที่พิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้างเวทมนตร์ที่เพิ่งได้รับมา

พิมพ์เขียวนี้เก่ามากและดูเหมือนจะเก่าจนกลายเป็นสีเหลือง โดยบางจุดถึงขั้นขึ้นราและดำคล้ำไปเลยทีเดียว

แต่ประกายเวทมนตร์ที่เปล่งประกายเป็นระยะๆ ก็บอกให้รู้ว่ามันยังคงใช้การได้อยู่

[พิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้างเวทมนตร์: ศูนย์การรักษาแห่งแสง]

[ทรัพยากรที่ต้องใช้: ไม้ 5,000 หน่วย ฟาง 4,000 หน่วย หิน 3,000 หน่วย แร่หยกขาว 2,000 หน่วย คริสตัลแห่งแสง 1,000 หน่วย]

“อีกสองประเภทเป็นทรัพยากรระดับสองเหรอ โดยเฉพาะคริสตัลแห่งแสงน่าจะถือเป็นทรัพยากรหายากเลย…”

เมื่อเห็นเช่นนี้ เล่ยเซียวก็ถอนหายใจและเก็บพิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้างเวทมนตร์นี้ไว้ในกล่องเก็บของก่อน

เนื่องจากพิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้างต้องสร้างเสร็จก่อนจึงจะสามารถดูรายละเอียดและความสามารถได้ ดังนั้นเล่ยเซียวจึงต้องใช้คาดเดาความสามารถของมันจากชื่อไปก่อน

“ดูเหมือนว่ามันจะเป็นสิ่งปลูกสร้างประเภทการแพทย์ เพราะมันคือพิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้างเวทมนตร์ มันคงจะไม่ได้ย่ำแย่อย่างแน่นอน ส่วนรายละเอียดนั้นก็จะต้องรอดูต่อไป”

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เล่ยเซียวก็สงบใจลงและเปิดหน้าต่างศูนย์การค้าขึ้นมา