ระบบสร้างผู้กล้า ตอนที่ 22 เดินทางกลับ

ประกาศจากนักเขียน สำหรับนิยายเรื่องนี้ตอนที่ติดเหรียญทอง 300 เหรียญจะมีความยาวประมาณนี้นะครับ 5000 ตัวอักษร+

สาเหตุนั้นก็เพราะว่า ที่ผมสู้ไปนั้นเมื่อกี้ผมใช้ทั้งพลังเวทย์และพลังกายเป็นอย่างมากเพราะแบบนี้เองร่างกายของผมมันเลยมีการพัฒนา จะให้พูดง่ายๆมันก็เหมือนกับการฝึกนั้นแหละ

เมื่อตัวผมฝึกมากๆพลังจุดมันก็จะเพิ่มขึ้นเองโดยที่ผมไม่ต้องออกไปฆ่าหรือใช้สกิลสัมผัสศักดิ์สิทธิ์กับพวกมอนเตอร์ เรื่องนั้นนะผมรู้อยู่แต่แรกแล้ว แต่ว่านะแทนที่จะเอาเวลาไปฝึกเป็นวันพลังเพิ่มไม่ถึง 10 จุดเอามาทำแบบนี้มันดีกว่าเยอะ

แล้วตอนนี้ผมก็เหลืออีกแค่ 200 จุดเท่านั้นผมก็จะทำตามระบบสำเร็จแล้ว ซึ่งสกิลที่จะได้คราวนี้มันเป็นอะไรที่ผมอยากได้มากจริงๆ สกิลมองกลางคืน รออีกหน่อยนะฉันจะได้เป็นเจ้าของ ของนายแล้ว

เอาละรีบไปจัดการให้มันครบๆดีกว่า

เมื่อผมคิดได้แบบนั้นก็เริ่มออกล่าพวกก๊อบลินต่อทันที หลังจากนั้นประมาณ 2 ชั่วโมงผมก็ทำตามเป้าหมายสำเร็จตอนนี้พลังของผมมีอยู่ 1000 จุดแล้วเมื่อพลังของผมนั้นครบ 1000 จุดก็มีข้อความเด้งขึ้นมา

[ ทำภารกิจสำเร็จ รวบรวมพลังได้้ 1000 จุดภายใน 1 วัน รางวัลที่ได้รับนั้นก็คือ สกิล มองกลางคืน หมายเหตุตอนนี้สามารถใช้ได้เพียง 5 นาทีต่อวันเท่านั้น ความยาวในการใช้สกิลจะขึ้นอยู่กับพลังทุก ๆ 1000 จุดจะสามารถใช้เพิ่มได้ 5 นาที ]

โหววว....ใช้ได้แค่วันละ 5 นาทีเองงั้นเหรอแบบนี้ก็แย่นะสิ แต่ว่ามันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นสักหน่อยอย่างน้อยๆ มันก็เพิ่มเวลาในการใช้ให้เมื่อพลังของตัวเราเพิ่มขึ้นละนะ

งั้นวันนี้พอก่อนดีกว่า เอาอาวุทธพวกนี้ไปขายให้กับลุงแฟรงค์ดีกว่าตอนนี้ก็มีเยอะขนาดนี้แล้วด้วย ก็อยากเอาอาวุทธของเจ้า ก๊อบลินแชมป์เปี้ยนไปอยู่หรอกนะแต่คงไม่ไหวแค่อาวุทธของพวกก๊อบลินธรรมดาเราก็เอาไปไม่หมดแล้ว

จากนั้นผมก็เดินออกมาจากทุ่งก๊๊อบ. ลินทันที่แล้้วก็ตรงไปยังตลาดขายของมือ 2 ที่ร้านของลุงแฟรงค์ตั้งอยู่

ณ ตลาดมือ 2

ตอนนี้ผมเดินเข้ามาที่ด้านในตลาดแล้วพร้อมกับถุงที่ใส่อาวุทธของก๊อบลินใบใหญ่ที่สะพายอยู่ด้านหลัง ระหว่างทางที่ผมกำลังเดินมาคนที่เดินอยู่ในตลาดจำนวนมากต่างก็พากันมองมาทางผม

และไม่ใช้แค่นั้น เมื่อกี้ระหว่างที่ผมกำลังเดินออกมาจากทุ่งก๊อบลินทหารทั้ง 2 คนที่กำลังยืนอยู่ที่ด้านหน้าประตูก็มองมาทางผมแล้วก็กระซิบกันเหมือนกัน นี้คนพวกนี้เป็นอะไรกันเนี้ยตัวเรามันมีอะไรแปลกขนาดนั้นเลยงั้นเหรอ

ผมเดินเข้ามาในตลาดสักพักผมก็เดินมาถึงร้านของลุงแฟรงค์ ตอนนี้แกรก็ยังนั่งอยู่ที่เก้าอี้ในร้านเหมือนเดิม เมื่อผมเห็นแบบนั้นก็เดินตรงเข้าไปหา

" ลุงแฟรงค์ผมมีของมาขายให้ "

หลังจากที่ผมพูดออกไปแกรก็หันหน้ามาทางผมที่กำลังยืนอยู่

" มาแล้วงั้นเหรอวันนี้มีอะไรอีกละอยากได้อาวุทธเพิ่มงั้นเหรอ "

" ไม่ใช้ครับวันนี้ผมเอา อาวุทธของพวกก๊อบลินมาขายไงครับ "

" อาวุทธ 5555555 "

แฟรงค์หัวเราะออกมาด้วยเสียงที่ดังลั่นไปทั่วร้าน

อะไรนี้เราพูดอะไรผิดไปงั้นเหรอ เมื่อกี้เราก็แค่บอกว่ามาขายอาวุทธไม่ใช้เหรอไง ในระหว่างที่ผมกำลังยืนสงสัยอยู่นั้นลุงแฟรงค์ก็พูดขึ้นมาต่อ

" นี้นายจะบอกว่าไปล่าก๊อบลินแค่ 2 วันก็เอามาขายแล้วงั้นเหรอ แล้วไอถุงที่อยู่ด้านหลังนั้นมันอะไรมันมีเลือดไหลออกมาด้วยนะนั้นนะ "

ตัวผมเมื่อได้ยินลุงแฟรงค์พูดออกมาแบบนั้นก็รีบวางถุุงที่อยู่ด้านหลังของผมลงแล้วหันกลับไปดูทันที แล้วมันก็เป็นแบบที่ลุงแฟรงค์บอกจริงๆด้วย ส่วนสาเหตุที่มันมีเลือดไหลออกมานั้นก็เพราะผมใส่หูของเจ้าก๊อบลินแชมป์เปี้ยนเอาไว้ที่ด้านในยังไงละ

เพราะว่าขนาดหนูของมันใหญ่เกินกว่าที่ผมจะใส่ในถุงปกติได้เลยยัดใส่่รวมไปกับของด้านใน สงสัยระหว่างที่ผมเดินมามีดที่อยู่ในถุงคงจะบาดมันทำให้มีเลือดไหลออกมาเยอะขนาดนี้แน่ๆ

ส่วนสาเหตุที่ผมเอาหูของมันมาทั้งหูก็เพราะผมคิดว่า เจ้าก๊อบลินแชมป์เปี้ยนนะมันต้องได้รางวัลเยอะกว่าก๊อบลินปกติแน่ แบบนี้ถ้าผมเอามาแค่ปลายแล้วโดนบอกว่ามันคือหูของก๊อบลินธรรมดา ผมก็จะอดได้รางวัลผมเลยเอามันมาทั้งหูเลย

แบบนี้ผมก็รู้แล้วว่าทำไมทุกคนที่ผมเดินผ่านมาถึงมองผมด้วยแววตาแปลกๆ

" แล้วอาวุทธที่ได้มันมีกี้ชิ้นกันละถึงเอามาขาย ข้าบอกก่อนนะราคามันไม่ได้ดีขนาดที่มีชิ้นสองชิ้นก็ขายได้นะ "

ลุงแฟรงค์พูดออกมาพร้อมกับมองมายังผมที่กำลังทำหน้าตกใจอยู่

" ครับ ..... จำนวนก็น่าจะเกือบๆ 100 ชิ้นครับ "

" ห่ะ...... "

แฟรงค์์ร้้องออกมาด้วยน้ำเสียงที่กำลังตกใจ

" นี้นายจะบอกว่า ตั้งแต่วันที่ซื้อดาบกับโล่ไปวันนั้นก็ฆ่าก๊อบลินได้ 100 ตัวแล้วอย่างงั้นเหรอ นี้ล้อกันเล่นอยู่หรือไงนี้มันยังผ่านมาไม่ถึง 2 วันเลยนะ "

" ผมพูดเรื่องจริงนะครับ ดูนี้สิ "

ผมพูดออกไปพร้อมกับเปิดของที่อยู่ในกระเป๋าออกมา

หลังจากที่ผมเปิดออกมาแฟรงค์ที่กำลังยืนอยู่ก็มองมาทาง อาวุทธของพวกก๊อบ ลินที่อยู่ในถุงพร้อมกับใบหน้าที่กำลังยืนอ้าปากค้าง

ตอนนี้แฟรงค์ที่กำลังยืนอยู่ก็คิดในใจว่า นี่มันเรื่องจริงงั้นเหรอเนี่ย กรีช มันฆ่าพวกก๊อบลิน 100 ตัวได้ภายใน 2 วันงั้นเหรอเรื่องแบบนี่มันไม่น่าจะเป็นไปได้นิ

" นะ....นายตอนไปที่กิลล์นักผจญภัยวัดพลังได้เท่าไหร่แล้วได้โล่อะไรมา "

อะไรกันทำไมลุงแฟรงค์ถึงถามอะไรแบบนี้ออกมากันนะนี้หรือว่าเค้ากำลังสงสัยในตัวของเราอยู่อย่างงั้นเหรอ งั้นบอกตามที่ทางกิลล์วัดพลังได้ก็แล้วกันยังไงสะก็ไม่มีคนที่จะรู้้พลังของเรานอกจากตัวเราจะสัมผัสที่ลูกแก้ววัดพลังอยู่แล้ว

" ผมวัดพลังได้้ 13 จุดโล่ทางกิลล์นักผจญภัยก็ให้โล่ทองแดงกับผมมาครับ "

" 13 จุดงั้นเหรอ "

แปลกจริงๆ ทำไมคนที่มีพลังแค่นั้นถึงได้ล่าก๊อบลินได้จำนวนเยอะขนาดนี้กันนี้หรือว่า กรีช หมอนี้มันจะ

" นี้ กรีช หรือว่านายไปเข้าร่วมปราตี้กับคนอื่นมางั้นเหรอ "

ปราตี้งั้นเหรอ หรือลุงแฟรงค์จะเข้าใจว่าที่เราได้อาวุทธมาเยอะแบบนี้เพราะไปกับคนจำนวนมากสินะ หึ...แบบนั้นก็เข้าทางเราพอดีหาข้อแก้ตัวได้แล้ว

" ครับ ใฃ้แล้วผมไปเข้าปราตี้มา "

" ออ แบบนี้เองสินะตอนนี้ก็ข้าใจแล้วน่าจะบอกกันตั้งแต่แรก ปล่อยให้เข้าใจผิดไปสะนานเลย "

ป่าวครับลุงแฟรงค์ลุงนะไม่ได้เข้าใจผิดหรอกอันที่จริงนี้นะมันเป็น ฝีมือของผมคนเดียวทั้งหมดเลยครับ ก็อยากจะพูดแบบนี้ออกไปอยู่หรอกนะแต่ว่าอย่าดีกว่า

จากนั้นลุงแฟรงค์ก็เดินมาที่ด้านหน้าของผมแล้วก็พูดออกมา

" งั้นฉันขอดูของก่อนนะ "

" ครับเชิญเลย "

" นะ.....นี้มันของจริงงั้นเหรอทำไมถึงได้มีของแบบนี้มาอยู่ในนี้ละ "

ทันทีที่ลุงแฟรงค์เปิดดูเค้าก็พูดออกมาทันทีด้วยสีหน้าที่กำลังตกใจ

อะไรอีกละเนี้ยของในนั้นมันมีอะไรน่าตกใจขนาดนั้นเลยงั้นเหรอ เห้ออออออ

" มีอะไรน่าตกใจงั้นเหรอครับ "