บทที่ 78 - เปิดกล้อง

บทที่ 78 - เปิดกล้อง

“คัต~”

“จุนฮยองอา เทคนี้ผ่านแล้ว นายกับซองคยองพักสักครู่เถอะ เดี๋ยวพวกเราไปถ่ายฉากของคนอื่นก่อน”

ในกองถ่ายซีรีส์เรื่อง 《Weightlifting Fairy Kim Bok-joo》 ผู้กำกับโอฮยอนจงถือลำโพงตะโกนบอก กองถ่ายเพิ่งจะเปิดกล้องได้ไม่กี่วัน แต่เขากลับเริ่มมองเจ้าเด็กที่เดบิวต์มาจากสายเด็กฝึกหัดคนนี้ในแง่ดีขึ้นเรื่อยๆ

พูดกันตามตรงคือเขาแสดงได้ไม่เลวเลย และทักษะการแสดงก็พัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ครับ พี่”

กงเฉิงว่ายน้ำอยู่ในสระ โบกแขนว่ายมาถึงขอบสระ ก่อนจะปีนขึ้นฝั่งแล้วลูบหยาดน้ำออกจากใบหน้า

“เอ้า” อีซองคยองส่งผ้าขนหนูมาให้ คลุมลงบนหัวของเขาเพื่อเป็นสัญญาณให้เขาเช็ดตัว

ดวงตาคู่นั้นประกอบกับสีหน้าท่าทางที่ดูเหลวไหลในบทบาทคิมบ๊กจู จ้องมองรูปร่างที่สูงใหญ่ของกงเฉิงด้วยสายตาราวกับนักเลง สัดส่วนร่างกายที่ยอดเยี่ยมทั้งแขนและขาที่ยาว ช่วงไหล่กว้างและเอวคอด ประกอบกับกล้ามเนื้อที่ผ่านการออกกำลังกายมาอย่างดี กล้ามหน้าท้องแปดลูกเรียงตัวกันอย่างแน่นหนาและเป็นระเบียบ

“อาซี่ สายตาแบบนั้นมันอะไรกันครับ? เป็นพวกโรคจิตเหรอ คิมบ๊กจู?” กงเฉิงสัมผัสได้ถึงสายตาที่คุกคามของเธอ จึงเบะปากอย่างรำคาญใจ

ในกองถ่าย ตามคำขอของนักเขียนบทและผู้กำกับ เหล่านักแสดงนำมักจะเรียกชื่อกันตามชื่อในบทละคร เพื่อให้เข้าถึงอารมณ์และดำดิ่งไปกับบทบาทได้เร็วยิ่งขึ้น

“งั้นให้นูน่าลองลูบดูหน่อยสิ~” อีซองคยองเลิกคิ้ว พูดพลางทำท่าจะยื่นมือไปลูบจริงๆ

แต่กลับโดนกงเฉิงหลบหลีกไปได้อย่างคล่องแคล่ว

เขานั่งลงบนเก้าอี้ชายหาดของกองถ่าย พลางนอนตากแดด อากาศในเดือนมิถุนายนของโซลเริ่มจะร้อนชื้นขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

ส่วนผมสีขาวที่เขาทำเพื่อถ่าย MV นั้น ก็ได้ย้อมกลับเป็นสีดำตั้งแต่อยู่ในกองถ่ายในช่วงสองวันที่เปิดกล้องอย่างเป็นทางการแล้ว

“บ๊กจูอา~ โอปป้าของีบสักแป๊บนะ ถึงฉากของพวกเราแล้วค่อยเรียกผมล่ะ” กงเฉิงหลับตาลง มุมปากประดับด้วยรอยยิ้ม

“อาซี่! เจ้าเด็กนี่ รู้จักเอาเปรียบคนอื่นเหมือนกันนี่นา?” อีซองคยองนอนลงบนเก้าอี้ข้างๆ พลางพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์ แต่เธอก็ไม่ได้ปลุกรุ่นน้องคนนี้แต่อย่างใด

ช่วงนี้ความสัมพันธ์ของเธอกับกงเฉิงเริ่มสนิทสนมกันมากขึ้นตามการถ่ายทำละคร และเธอก็รู้มาว่าเจ้าหมอนี่กำลังจะเดบิวต์เป็นนักร้องโซโล่ในปลายเดือนนี้แล้ว

นอกจากต้องถ่ายละครในกองถ่ายแล้ว ยังต้องวุ่นวายอยู่กับงาน MV อัลบั้มอีก เมื่อเช้าที่กองถ่าย เธอแอบได้ยินผู้จัดการร่างอ้วนของเขาบอกว่า คืนนี้ดูเหมือนเจ้าเด็กนี่จะต้องไปถ่ายโฆษณาให้กับบริษัทเสื้อผ้าอีกด้วย

ไอ้หยา เธอเริ่มจะรู้สึกสงสารรุ่นน้องคนนี้ขึ้นมานิดๆ แล้วสิ JYP นี่โหดจริงๆ เลยนะ!

“ซองคยองอา กาแฟมาแล้วจ้ะ” ผู้จัดการจาก YG เดินเข้ามาในตอนนั้น ท่ามกลางคิ้วที่ขมวดเข้าหากันของอีซองคยอง เธอเหลือบมองกงเฉิงที่กำลังหลับอยู่ จึงเบาเสียงลง

“พี่เอาไปแบ่งให้ทีมงานในกองถ่ายเถอะค่ะ” อีซองคยองลุกขึ้นรับอเมริกาโน่เย็นมาสองแก้ว แก้วหนึ่งเป็นของเธอ ส่วนอีกแก้วหนึ่งเธอก็วางไว้บนโต๊ะกลมเล็กๆ ข้างกายกงเฉิง

เมื่อเห็นท่าทางการนอนบนเก้าอี้ทั้งที่เปลือยท่อนบนของรุ่นน้องคนนี้ เธอกลับรู้สึกว่ามันดูน่ารักดีแฮะ เหมือนกับเด็กน้อยเลย

อีซองคยองหยิบมือถือออกมา ย่อตัวลงแล้วแอบถ่ายรูปตอนที่เขาหลับปุ๋ยไว้เหมือนหัวขโมย จากนั้นเธอก็สะบัดหน้าอย่างรำคาญใจไปรื้อผ้าห่มผืนเล็กสีชมพูในกระเป๋าเดินทางของเธอออกมา แล้วเบะปากห่มลงบนตัวเขา

ย่า ผมยังเปียกอยู่เลย เมื่อกี้ขึ้นจากสระมาชัดเจนว่ายังไม่ได้เช็ดให้แห้งจริงๆ นี่นา!

นักเขียนบทยังฮีซึงที่อยู่ไม่ไกล ขยับกรอบแว่นสีแดงขึ้น มุมปากปรากฏรอยยิ้มแบบ ‘คุณป้าผู้รู้ทัน’ (Auntie smile)

...

“ฮัลโหล จื่อวีจัง”

“อ่า น้ำส้มนะน้ำส้ม อย่าซื้อกาแฟมาเด็ดขาดเลยนะ...”

เวลาสามทุ่ม กงเฉิงนั่งอยู่บนรถตู้ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เขาเพิ่งวางสายจากโจว จื่อวีไป เขาลดกระจกหน้าต่างลง ปล่อยให้ลมกลางคืนพัดปะทะใบหน้า ซึ่งช่วยให้เขารู้สึกตื่นตัวขึ้นมาได้บ้าง

เขากำลังจะไปถ่ายโฆษณาที่ร่วมงานกับโจว จื่อวี เมื่อกี้ยัยเด็กนั่นโทรมาถามว่าเขาอยากจะดื่มอะไรไหม จะได้ซื้อติดมือมาให้ตอนเจอกัน

“เหนื่อยมากใช่ไหมเสี่ยวเฉิง นายจะนอนพักอีกสักหน่อยไหม? ช่วงนี้รถติด น่าจะใช้เวลาอีกครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงสถานที่ถ่ายทำ”

คิมแดอูมองดูการจราจรที่ติดขัดข้างหน้า พลางหันมาเสนอด้วยความห่วงใย

“ช่างเถอะครับพี่ เมื่อตอนกลางวันงีบในกองถ่ายมาหน่อยแล้ว ตะกี้ก็ได้พักมาบ้างแล้ว ถ้านอนต่อจนถึงหน้ากองเดี๋ยวจะไม่มีแรงเอานะครับ”

กงเฉิงหาวออกมาพลางโบกมือปฏิเสธ

“จริงด้วยเสี่ยวเฉิง โฆษณาเสื้อผ้าครั้งนี้ นายยังจำได้ไหม? เป็นสปอนเซอร์เสื้อผ้าของกองละครเรื่อง 《Weightlifting Fairy Kim Bok-joo》 ของพวกนายนะ ครั้งนี้เขาเจาะจงระบุชื่อนายมาเลย บริษัทคาดว่าน่าจะเป็นการปูทางเพื่อรอออนแอร์ละครเรื่องนี้พร้อมกับปล่อยโฆษณาออกมาน่ะ”

คิมแดอูครุ่นคิด พลางเล่าเรื่องเบื้องหลังให้ฟังเล็กน้อย: “อีกอย่าง ตอนนี้แบรนด์ส่วนใหญ่ในวงการค่อนข้างมั่นใจในพลังการขายของนายนะ ยอดขายของ XT Jewelry ครั้งล่าสุดออกมาแล้ว เพิ่มขึ้นจากไตรมาสที่แล้วถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์เลยล่ะ”

“ที่สำคัญที่สุดคือ XT Jewelry ได้รับกลุ่มลูกค้าใหม่ๆ เพิ่มขึ้นจากการวางแผนโฆษณาครั้งนี้มากเลย”

...

ในกองถ่าย ทีมงานที่กำลังวุ่นวายกำลังเร่งจัดเตรียมสถานที่ถ่ายทำ

“โอปป้า~ คุณมาแล้วเหรอคะ?”

โจว จื่อวีนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ช่างแต่งหน้า (นูน่า) กำลังทำผมและแต่งหน้าตามลุคที่ต้องการในการถ่ายทำครั้งนี้ให้เธอ

เธอมองกงเฉิงที่ผลักประตูเดินเข้ามาผ่านกระจก เม้มปากยิ้มแล้วทักทาย: “น้ำส้มวางอยู่ตรงนั้นค่ะ ยังอุ่นอยู่เลย”

กงเฉิงกล่าวทักทายผู้กำกับในกองถ่าย และทีมงานอย่างช่างแต่งหน้านูน่าก่อน จากนั้นถึงจะหยิบน้ำส้มขึ้นมาดูดหลอด: “ขอบคุณนะจื่อวี~”

“มาเถอะ มากลบความคล้ำใต้ตาออกสักหน่อยเถอะครับ?”

คิมแดอูมองดูใบหน้าที่คุ้นเคยของช่างแต่งหน้า พลางนึกถึงคำชมที่ช่างแต่งหน้าคนนี้มีต่อกงเฉิงตอนถ่ายโฆษณา XT Jewelry ครั้งก่อน

“โธ่ พี่ครับ! พูดอะไรของคุณเนี่ย จริงๆ เลย...”

ท่ามกลางสายตาที่จ้องมองมามากมาย เมื่อได้ยินคำล้อเลียนของคิมแดอู กงเฉิงก็อดที่จะหน้าแดงไม่ได้

คำชมจากผู้หญิงสิถึงจะเรียกว่าคำสรรเสริญ! คุณที่เป็นลุงหน้ามันจะมายุ่งอะไรด้วยเนี่ย?

อยากจะเรียกร้องความสนใจจากช่างแต่งหน้านูน่าเหรอครับ? อาซี่!

“เสี่ยวเฉิง คุณลุงคนนี้พูดไม่ผิดเลยสักนิด นายไม่ต้องถ่อมตัวหรอก นั่งลงเถอะ เหมือนครั้งก่อน แค่กลบใต้ตาให้ก็พอแล้ว” ช่างแต่งหน้านูน่าทักทายด้วยรอยยิ้ม: “ไอ้หยาเสี่ยวเฉิง ครั้งนี้ใต้ตาคล้ำกว่าครั้งก่อนอีกนะเนี่ย?”

“ต้องพักผ่อนให้เยอะๆ นะคะ~”

“จื่อวีซีก็เหมือนกันค่ะ รู้สึกว่าสภาพร่างกายจะไม่ค่อยดีเลยนะ พวกคุณ JYP นี่มันจริงๆ เลย... เฮ้อ”

คิมแดอูที่อยู่ข้างๆ อ้าปากค้าง จ้องมองแผ่นหลังของช่างแต่งหน้าด้วยสีหน้าจนปัญญา

เขาไม่ได้โกรธที่พวกเธอหลอกด่า JYP หรอกนะ แต่โกรธคำว่า ‘คุณลุง’ นั่นต่างหาก!

อาซี่บ้าเอ๊ย! ผู้ชายวัยสี่สิบคือวัยที่กำลังเบ่งบานเข้าใจไหมครับ?

ยัยผู้หญิงสายตาแย่! ไม่รู้ซะแล้วว่าลุงแบบผมเนี่ยพึ่งพาได้ขนาดไหน!

“จื่อวี คุณไม่ได้พักผ่อนเหรอ?”

กงเฉิงที่ได้ยินคำพูดของช่างแต่งหน้านูน่าห้องข้างๆ ขมวดคิ้วมองโจว จื่อวีที่นั่งอยู่อย่างว่าง่าย

“ก็โอเคค่ะโอปป้า แค่เมื่อคืนนอนดึกไปหน่อยน่ะค่ะ”

โจว จื่อวีตอบเสียงอ่อนเบาๆ ไม่กล้าขยับตัวเพราะกลัวจะกระทบกับงานของช่างแต่งหนูน่า

ความจริงแล้วอารมณ์ของเธอไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเล่าทุกเรื่องให้โอปป้าคนนี้ฟัง

และเธอก็ไม่อยากเป็นภาระให้คนอื่นด้วย

งานกลบใต้ตาของกงเฉิงเสร็จสิ้นลงอย่างรวดเร็ว เขาถือแก้วน้ำส้มเดินมาหาโจว จื่อวี

เขามองซ้ายมองขวา จนทำให้ใบหน้าของโจว จื่อวีแดงระเรื่อขึ้นมา

ยัยเด็กนี่ทำไมถึงผิวขาวขึ้นขนาดนี้นะ? พวกมาส์กหน้าอะไรนั่นไม่ใช่เรื่องหลอกลวงหรอกเหรอ?

จนกระทั่งเขาเห็นขอบตาที่บวมเล็กน้อยของเธอ เขาจึงถามเบาๆ ว่า: “คุณร้องไห้เหรอ?”

อ้อ ที่แท้ก็คือหน้าซีดนี่เอง~

(จบแล้ว)