บทที่ 1 คดีฆาตกรรมผิดมนุษย์

บทที่ 1 คดีฆาตกรรมผิดมนุษย์

โลกคู่ขนาน

เมืองเฉินซี เขตที่ 5

แถบกั้นเขตห้ามเข้าสีเหลืองถูกขึงล้อมรอบบ้านเดี่ยวชั้นเดียวเอาไว้อย่างแน่นหนา แสงไฟไซเรนสีแดงสลับน้ำเงินจากรถตำรวจสาดส่องตัดความมืดสลัวในช่วงเช้าตรู่

เหลยเจิ้น หัวหน้าแผนกสืบสวนคดีอาชญากรรมแห่งสำนักงานความมั่นคงเขต 5 ก้าวข้ามแถบกั้น กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงปะทะเข้าจมูกของเขาทันที

สภาพที่เกิดเหตุไม่ต่างอะไรกับโรงฆ่าสัตว์

เหยื่อชายวัยกลางคนนั่งคอพับคออ่อนอยู่บนโซฟาในองศาที่ผิดธรรมชาติ เส้นเลือดใหญ่ที่คอถูกปาดจนขาดสะบั้น เลือดแรงดันสูงพุ่งกระฉูดวาดเป็นรูปพัดสีแดงฉานบนผนังหลังทีวี แม้แต่โคมไฟเพดานก็ยังเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดที่กำลังหยดติ๋งๆ ลงมา

เหยื่อหญิงวัยกลางคนนอนฟุบอยู่หน้าประตูห้องครัว หน้าท้องถูกของมีคมกรีดเปิดออก บาดแผลเหวอะหวะเผยให้เห็นเครื่องในและลำไส้ไหลทะลักปนเปกับเศษอาหารที่ยังย่อยไม่หมด กองรวมกันอยู่บนพื้น ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งท้าทายขีดจำกัดความอดทนของมนุษย์

ในห้องนอน เหยื่อหญิงสาวอายุน้อยนอนหงายอยู่ข้างเตียง ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลถูกแทงลึกจนเห็นกระดูก โดยเฉพาะบริเวณหน้าอกและช่องท้อง มีมีดทื่อๆ เล่มหนึ่งปักคาอยู่ที่กระดูกหน้าอกอย่างเห็นได้ชัด เหลือเพียงด้ามมีดที่โผล่ออกมา

"หัวหน้าครับ"

หลิวเว่ย หัวหน้าทีมสืบสวนอาชญากรรมที่ 1 รีบเดินเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือดพร้อมยื่นรายงานให้

"ยืนยันตัวตนผู้เสียชีวิตทั้งสามรายแล้วครับ ชายวัยกลางคนคือพ่อของจ้าวเฉียง อายุห้าสิบสองปี หญิงวัยกลางคนคือหลี่ซิ่วเหลียน อายุสี่สิบเก้าปี และหญิงสาวอายุน้อยคือจ้าวเสี่ยวหยา อายุยี่สิบห้าปี"

เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวเสริม "ผลการตรวจสอบเปรียบเทียบจากระบบทะเบียนราษฎร์ออกมาแล้ว ผู้ตายทั้งสามคนคือพ่อ แม่ และพี่สาวของจ้าวเฉียงครับ"

เหลยเจิ้นรับรายงานมาดู กวาดสายตาอ่านรายชื่อแล้วขมวดคิ้วมุ่น

จ้าวเฉียง

เขาจำชื่อนี้ได้

ไอ้เดรัจฉานนั่นตอนนี้กำลังนอนอยู่ในเรือนจำ

ครึ่งเดือนก่อน จ้าวเฉียงถูกจับกุมในข้อหาข่มขืนและเป็นเหตุให้นักศึกษาหญิงวัยยี่สิบปีเสียชีวิต

ตอนนี้ทนายจำเลยของมันกำลังทำงานอย่างหนัก โดยพยายามจะเปลี่ยนข้อหาให้เป็น 'ฆ่าคนตายโดยประมาท'

ด้วยเหตุนี้เอง เมื่อไม่กี่วันก่อน พ่อของจ้าวเฉียง, หลี่ซิ่วเหลียน และจ้าวเสี่ยวหยา จึงได้มาบีบน้ำตาร้องห่มร้องไห้ต่อหน้าสื่อมวลชน ยืนกรานเสียงแข็งว่าเด็กสาวผู้เคราะห์ร้ายคนนั้น "สมยอม"

หลิวเว่ยยื่นรายงานอีกฉบับให้แล้วพูดต่อ

"อาวุธสังหารคือมีดที่ปักอยู่กลางอกของจ้าวเสี่ยวหยาครับ เราเก็บลายนิ้วมือได้จากด้ามมีด ผลการตรวจสอบเปรียบเทียบจากฐานข้อมูลลายนิ้วมือออกมาแล้วเช่นกัน"

"ใคร?" เหลยเจิ้นถามพลางพลิกดูรายงาน

"เฉินกั๋วหัวครับ"

เหลยเจิ้นชะงักกึก "นายว่าใครนะ?"

"เฉินกั๋วหัว... พ่อของนักศึกษาหญิงผู้เคราะห์ร้าย เฉินเสี่ยวอวี่ครับ"

รายงานถูกเปิดไปที่หน้าผลการเปรียบเทียบลายนิ้วมือพอดี

เหลยเจิ้นจ้องมองข้อสรุปในรายงาน"ลายนิ้วมือตรงกัน: เฉินกั๋วหัว"แล้วนิ่งเงียบไปนาน

นี่มันเรื่องเหลวไหลชัดๆ

เหลยเจิ้นนึกย้อนไปถึงสภาพของเฉินกั๋วหัวตอนที่มาให้ปากคำที่สำนักงานความมั่นคงเมื่อครึ่งเดือนก่อน

ชายวัยห้าสิบปีที่ถูกความเจ็บป่วยรุมเร้าจนดูเหมือนคนแก่อายุเจ็ดสิบ

ป่วยเป็นโรคไตวายเรื้อรังระยะสุดท้าย ไตทั้งสองข้างล้มเหลว ต้องยื้อชีวิตด้วยการฟอกไตสัปดาห์ละสามครั้ง

ตอนนั้นเขานั่งอยู่บนเก้าอี้ แม้แต่หลังก็ยังเหยียดตรงไม่ได้ ผิวหนังกลายเป็นสีเทาอมฟ้าดูป่วยไข้

น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาและอ่อนแรง ทุกคำที่พูดออกมาต้องหอบหายใจอยู่นาน ราวกับว่าลมหายใจจะขาดห้วงไปได้ทุกวินาที

แต่สภาพที่เกิดเหตุตรงหน้าเหลยเจิ้นตอนนี้

แผลถูกแทงที่หน้าอกของจ้าวเสี่ยวหยานั้นลึกมาก จนทะลุเข้าไปในช่องอก

การจะสร้างบาดแผลทะลุทะลวงขนาดนี้ได้ต้องใช้แรงระเบิดและความแม่นยำมหาศาล ซึ่งคนป่วยร่างกายอ่อนแอไม่มีทางทำได้แน่

แล้วดูพ่อของจ้าวเฉียงที่นอนตายอยู่ในห้องนั่งเล่นนั่นสิ

พ่อของจ้าวเฉียงเคยเป็นคนขายเนื้อมาก่อน สูง 180 เซนติเมตร หนักร่วม 200 จิน (100 กิโลกรัม) ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้าม

ต่อให้ถูกลอบโจมตี สัญชาตญาณการต่อสู้ของเขาก็น่าจะมากพอที่จะล้มคนป่วยอ่อนแอได้สบายๆ

แต่ในที่เกิดเหตุกลับไม่มีร่องรอยการขัดขืนที่มีประสิทธิภาพเลย

ปาดคอเพียงครั้งเดียวจบ

รอยแผลเรียบเนียน ลึกจนเห็นกระดูก ถึงขนาดทิ้งรอยมีดไว้บนกระดูกสันหลังส่วนคอ

สิ่งนี้ต้องอาศัยความเร็วของมือที่สูงลิ่วและกำลังข้อมือที่น่าตื่นตะลึง

เฉินกั๋วหัวที่แค่เดินไม่กี่ก้าวยังต้องให้คนช่วยพยุงเนี่ยนะ?

เป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด

เว้นเสียแต่ว่าเฉินกั๋วหัวจะแกล้งทำมาตลอด แม้กระทั่งประวัติการรักษาและประวัติการฟอกไตก็เป็นส่วนหนึ่งของการตบตาอันแนบเนียน

แต่การปลอมแปลงประวัติการรักษาทางการแพทย์นับปีและบันทึกการฟอกไตรายสัปดาห์ให้ไร้ที่ตินั้นมีค่าใช้จ่ายสูงลิบและยากลำบากแสนเข็ญ เพื่อจุดประสงค์อะไรกัน?

เพียงเพื่อมาฆ่าคนสามคนในวันนี้งั้นเหรอ?

หรืออาจมีใครบางคนเอาลายนิ้วมือของเฉินกั๋วหัวมาประทับไว้บนด้ามมีดโดยเจตนา

อาจมีใครบางคนต้องการใส่ร้ายเฉินกั๋วหัว?

หรือบางที... เฉินกั๋วหัวอาจจะไม่ได้ลงมือเพียงลำพัง?

แต่ไม่ว่าจะสันนิษฐานอย่างไร พวกเขาก็ไม่อาจหลีกหนีความจริงตรงหน้าได้

ลายนิ้วมือของเฉินกั๋วหัวปรากฏอยู่บนด้ามมีด

"ขอหมายค้นและหมายจับ ควบคุมตัวเขามาก่อน นำตัวกลับมาสอบปากคำ"

เหลยเจิ้นปิดแฟ้มรายงานและตัดสินใจทันที

......................................................................................................................................................

ภายในบ้านเก่าซอมซ่อที่มืดมิดและคับแคบ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นยารักษาโรค

มือที่ผอมแห้งจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกเอื้อมไปที่โต๊ะข้างเตียง สั่นเทาขณะคว้ายาหลากสีสันขึ้นมาเต็มกำมือ

ชายผู้ป่วยหนักแหงนหน้าขึ้นกลืนยาขมๆ ลงคอไปรวดเดียว

หัวใจในอกของเขาเต้นอย่างอ่อนแรง เดี๋ยวเร็วเดี๋ยวช้า ราวกับพร้อมจะหยุดทำงานไปดื้อๆ ได้ทุกเมื่อ

ความรู้สึกทรมานเหมือนคนกำลังจะขาดใจตายที่เกิดขึ้นตลอดเวลา ทำให้เหงื่อเย็นผุดพรายขึ้นเต็มใบหน้าสีเทาอมฟ้า

เขายังไม่อยากตาย...

ที่ถนนด้านล่าง

รถตำรวจสามคันแล่นมาอย่างเงียบเชียบไปตามพื้นถนนที่เปียกชื้น และจอดซุ่มอยู่ในเงามืดตรงหัวมุมถนน

เหลยเจิ้นนั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับ ทบทวนแผนการเข้าจับกุมในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เสียงของหลิวเว่ยดังมาจากวิทยุสื่อสาร "หัวหน้าครับ ยืนยันเป้าหมาย ตึกแถวถนนเก่า อาคาร 4 ห้อง 302 ผู้ต้องสงสัยอยู่ข้างใน ยังไม่มีความเคลื่อนไหวผิดปกติครับ"

"รับทราบ" เหลยเจิ้นสลับไปใช้ช่องสัญญาณสั่งการ "ทุกคนฟังให้ดี ตรวจเช็กอุปกรณ์ครั้งสุดท้าย! เหล่าหลิว นายพาคนไปปิดล้อมหน้าต่างกับบันไดหนีไฟ ที่เหลือตามฉันมา!"

การระดมกำลังพลมาถึงสามคันรถเพื่อจับกุมผู้ป่วยโรคไตวายระยะสุดท้ายดูเหมือนจะเป็นการทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่

แต่สภาพศพที่น่าสยดสยองทั้งสามศพในที่เกิดเหตุทำให้เหลยเจิ้นไม่กล้าประมาท

แม้เหตุผลจะบอกว่าความอ่อนแอของเฉินกั๋วหัวไม่ใช่การเสแสร้ง แต่ถ้าหากเฉินกั๋วหัวมีความสามารถในการฆ่าคนจริงๆ ล่ะ?

ถ้าหากเฉินกั๋วหัวมีผู้สมรู้ร่วมคิดล่ะ?

พละกำลังที่ใช้ปาดคอและแทงทะลุกระดูกหน้าอก ต่อให้เป็นเพียงแรงระเบิดชั่ววูบ ก็เพียงพอที่จะลากใครสักคนลงนรกไปพร้อมกับเขาได้

"ลงมือ!"

ประตูรถทั้งสามคันเปิดออกอย่างรวดเร็ว ร่างเจ้าหน้าที่ตำรวจพรั่งพรูออกมา และพุ่งเข้าไปในอาคารอย่างรวดเร็ว...

ภายในห้องสลัว

หลังจากกลืนยาลงไป หัวใจของชายผู้ป่วยหนักก็ค่อยๆ กลับมาเต้นในจังหวะปกติ สีหน้าดูดีขึ้นเล็กน้อย

ทันใดนั้น หูของชายคนนั้นก็กระดิก

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังระรัวก้องมาจากทางเดิน

ถี่กระชั้นและหนักแน่น เสียงสะท้อนบนบันไดคอนกรีตแฝงไว้ด้วยแรงกดดันอันมหาศาล

ดวงตาที่เหนื่อยล้าของชายคนนั้นหรี่ลงทันที ประกายแห่งความระแวดระวังอันเย็นเยียบวาบผ่านลึกเข้าไปในดวงตา

มากันแล้วเหรอ?

เขาหลับตาลง...

"ปัง!"

ประตูไม้เก่าคร่ำคร่าของห้อง 302 แตกกระจายสิ้นซากหลังจากถูกกระแทกอย่างแรง บานประตูพังยับเยินเปิดอ้าเข้าไปด้านใน

"ตำรวจ! อย่าขยับ!"

เสียงตะโกนดังกึกก้องพร้อมกันหลายเสียง ลำแสงไฟฉายสว่างจ้าหลายสายตัดผ่านความมืดภายในห้อง ไขว้กันไปมาเพื่อล็อกเป้าหมายที่กลางห้อง

เจ้าหน้าที่ตำรวจหน่วยแรกที่บุกเข้าไปตั้งโล่กำบังและเข้าควบคุมพื้นที่ห้องอย่างรวดเร็ว

นอกจากกองขวดยา อุปกรณ์ฟอกไต และเฟอร์นิเจอร์ง่ายๆ ที่ดูน่าเวทนาแล้ว ก็ไม่มีสิ่งอื่นใดอีก

เฉินกั๋วหัวนอนคุดคู้อยู่บนโซฟาเก่าๆ ที่หนังหลุดลอก เขาใข้สัญชาตญาณยกมือขึ้นป้องแสงจ้า ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรงจากการบุกรุกอย่างกะทันหัน

ภายใต้ลำแสงไฟฉาย ใบหน้าของเขาดูซีดเหลืองแก้มตอบ

ตรงคอเสื้อที่หลุดลุ่ย สายสวนหลอดเลือดดำส่วนลึกสำหรับการฟอกไตที่แปะเทปติดอยู่กับผิวหนังบริเวณลำคอ สะท้อนแสงเป็นมันวาวพลาสติกเย็นชาภายใต้แสงไฟความแวววาวที่ไม่ควรอยู่บนร่างกายของคนเป็น

อ่อนแอเกินไป

เมื่อเห็นสภาพของเฉินกั๋วหัวชัดเจน รูปขบวนจู่โจมที่ตึงเครียดของเจ้าหน้าที่ตำรวจก็ชะงักไปชั่วขณะ

เป้าหมายตรงหน้าอ่อนแอกว่าที่จินตนาการไว้มาก ร่างกายของเขาดูเหมือนจะถูกโรคภัยกัดกินจนกลวงเปล่า เหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกบางๆ เท่านั้น

เหลยเจิ้นก้าวออกมาจากหลังโล่กำบังและแสดงบัตรประจำตัว

"เฉินกั๋วหัว?"

เฉินกั๋วหัวดูเหมือนจะเพิ่งได้สติจากความตกใจ เสียงของเขาสั่นเครือ "ผ... ผมเอง"

"สำนักงานความมั่นคงเขต 5 ขอเชิญตัวคุณไปให้ความร่วมมือในการสอบสวนคดีฆาตกรรมครอบครัวของพ่อจ้าวเฉียง ตามหมายเรียก"

"จ้าว... พ่อจ้าวเฉียง? ตายแล้ว? ครอบครัว... ของมัน?" เฉินกั๋วหัวชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นร่องรอยของความสะใจอย่างปิดไม่มิดก็บิดเบี้ยวอยู่บนใบหน้าซูบตอบ ถึงขนาดเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมา "ตายก็ดี... สมควรตายแล้ว!"

เหลยเจิ้นยังคงไร้ความรู้สึก เขาพยักหน้าเล็กน้อยให้กับเจ้าหน้าที่สองคนที่อยู่ข้างๆ

เจ้าหน้าที่สองนายรีบก้าวเข้าไปหิ้วปีกเฉินกั๋วหัวขึ้นมาคนละข้างทันที

เหลยเจิ้นมองดูเฉินกั๋วหัวที่ถูกหิ้วปีกค่อยๆ ขยับตัวไปที่ประตูอย่างเงียบงัน

ฝีเท้าของเขาโซซัดโซเซและอ่อนเปลี้ย ราวกับว่าถ้าปล่อยมือ เขาจะทรุดลงไปกองกับพื้นเหมือนก้อนโคลน

ขณะเดินผ่านเหลยเจิ้น เฉินกั๋วหัวก้มหน้าต่ำลงอีก ไหล่ห่อเหี่ยว ดูเหมือนจะหวาดกลัวต่ออำนาจของตำรวจ

ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่เดินสวนกัน ภายใต้การปกป้องของเงามืด ประกายแห่งความเกลียดชังและความมุ่งมั่นที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิมวาบผ่านในดวงตาของเฉินกั๋วหัว

เขาจะสารภาพไม่ได้

เขายังตายไม่ได้

การแก้แค้นยังไม่จบสิ้น

ความแค้นที่สั่งสมอยู่ในร่างกายอันพังทลายนี้ยังเผาไหม้ไม่หมด

เฉินกั๋วหัวปล่อยให้ตัวเองถูกคุมตัวลงบันไดมืดๆ ร่างกายโอนเอนไปมาอย่างอ่อนแรงตามจังหวะก้าว พึมพำในใจว่า

เสี่ยวอวี่ รอพ่ออีกหน่อยนะลูก...

รถตำรวจค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป และอาคาร 4 ถนนเก่าก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบ

ภายในห้อง 101

ชายผู้ป่วยหนักลืมตาขึ้น

จบบท