บทที่ 38 ความลับของหยางฮ่าว

บทที่ 38 ความลับของหยางฮ่าว

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เปียนเสวียเต้าหมกมุ่นอยู่กับการออกแบบแผนรีดีไซน์เว็บไซต์ my123 พยายามสุดความสามารถที่จะเพิ่มฟีเจอร์ใหม่ ๆ โดยไม่ให้หน้าตาเว็บดูรกรุงรัง

เปียนเสวียเต้าออกแบบเลย์เอาต์ไว้หลายสัดส่วน เพิ่มฟังก์ชัน “ตั้งเป็นหน้าแรกเพียงคลิกเดียว” ฟีเจอร์ปฏิทิน และระบบแสดงสภาพอากาศในท้องถิ่นตาม IP ของผู้เข้าชม คิดไปคิดมา เขายังเพิ่มแถบสกอร์ลข่าวร้อนทางด้านซ้ายมืออีกด้วย

หลังออกแบบเสร็จ เปียนเสวียเต้าวางแผนจะชวนเพื่อนที่เล่นเน็ตบ่อย ๆ และมีพื้นฐานงานดีไซน์มาช่วยวิจารณ์ บอกฟีลลิ่งแรกที่เห็นหน้าเว็บปรับใหม่ ถ้าผ่านแล้วก็พร้อมปล่อยขึ้นจริง

สองสัปดาห์แรกของเปิดเทอม หยางฮ่าวขาดเรียนอีกแล้ว ไม่ใช่ขาดวิชาสองวิชา แต่ขาดทุกวิชาเลย

ทั้งสองเทอมของปีหนึ่ง พอเปิดเทอมสองสัปดาห์แรกก็ขาดเรียนหมด ด้วยเหตุนี้ แม้ปกติหยางฮ่าวจะขยันเอาการ แต่คะแนนหลายวิชากลับวนเวียนแถว ๆ 60-70 คะแนน

พวกเพื่อนร่วมห้อง 717 ต่างสงสัยว่าหยางฮ่าวหายไปไหน

ตามปกติแล้ว คาบแรกของเปิดเทอมใหม่ แค่เช็คชื่อ ครูนิสัยดีหน่อยก็ให้แนะนำตัวเอง ต่อให้ไม่อยากเรียนขนาดไหน ก็ไม่น่าจะขาดคาบแรก เพราะมันเกี่ยวกับความประทับใจแรกของครู

แต่เจ้าเด็กหยางฮ่าว กลับขาดเรียนแค่สองคาบแรกของเทอม หลังจากนั้นเข้าเรียน คนอื่นชวนยังไงก็ไม่ออกไปไหน

ยังดีที่หลี่อวี้เป็นคนช่างสังเกต เขาเล่าให้เปียนเสวียเต้าฟัง ตามที่เขาสังเกต หยางฮ่าวพูดคุยปกติไม่มีปัญหา โทรคุยกับแฟนยิ่งคล่องปากยิ่งกว่ากูรูรักเสียอีก แต่พออยู่ต่อหน้าผู้คนมาก ๆ โดยเฉพาะเวลาต้องพูดต่อหน้าห้อง กลับประหม่าจนพูดตะกุกตะกัก

หลี่อวี้เดาว่าหยางฮ่าวขาดเรียนช่วงต้นเทอมน่าจะกลัวอาจารย์จะให้ขึ้นไปรายงานแนะนำตัวเอง

เปียนเสวียเต้าถามหลี่อวี้ "แล้ววิชาภาษาอังกฤษ หยางฮ่าวจะทำยังไง?"

เพราะหยางฮ่าวไม่อยู่ห้องเดียวกับพวกเขาในวิชาภาษาอังกฤษ หลี่อวี้ก็ตอบไม่ได้แน่ แต่คงเหวยเจ๋อเคยพูดว่าทุกครั้งที่มีคาบสนทนาภาษาอังกฤษ หยางฮ่าวก็จะขาดเรียนเช่นกัน

พูดถึงตรงนี้ หลี่อวี้นึกถึงเรื่องขำ ๆ เรื่องหนึ่งที่เกิดขึ้นกับคงเหวยเจ๋อและอวี้จิน

วันหนึ่ง ห้อง C ภาษาอังกฤษทดสอบบทสนทนา คงเหวยเจ๋อกับอวี้จินจับคู่กัน คนหนึ่งเป็นนักท่องเที่ยวต่างชาติในประเทศจีน อีกคนเป็นอาสาสมัครชาวจีน อาจารย์กำหนดว่าบทสนทนาต้องมีอย่างน้อย 20 ประโยค สุดท้ายทั้งคู่ทำเอาคุณครูเกือบเป็นลมด้วยความฮา

อวี้จิน (อาสาสมัคร): hello

คงเหวยเจ๋อ (นักท่องเที่ยว): hello

อวี้จิน: may-i-help-you?

คงเหวยเจ๋อ: yes

อวี้จิน: can-you-speak-chinese?

คงเหวยเจ๋อ: Yes

อวี้จิน: งั้นว่ามา อยากถามอะไร?

คงเหวยเจ๋อ: ……

ทั้งห้องฮากันลั่น

ส่วน ห้อง 603 เป็นของภาควิชาภูมิสถาปัตย์ นักศึกษาหญิงทั้ง 8 คนในห้องต่างมีพื้นฐานงานศิลป์ เปียนเสวียเต้าเลยไปขอให้พวกเธอช่วยเสนอแนะ my123 เวอร์ชันใหม่ หลังเก็บความคิดเห็นเรียบร้อย my123 โฉมใหม่ก็ออนไลน์อย่างเป็นทางการ

คนที่ดูออกจะรู้ทันทีว่า my123 โฉมใหม่ ทั้งแนวคิดและฟังก์ชั่นเหนือกว่านาวิเกเตอร์เว็บอื่นในตลาด โดยเฉพาะแถบแนะนำข่าวร้อนที่เปียนเสวียเต้าออกแบบไว้สำหรับเพียง 1 เรื่องต่อครั้ง หมุนเวียนแค่ 3 เรื่องต่อวัน และทุกคลิกจะพาผู้ใช้เข้าสู่ลิงก์เว็บข่าวทันที

ตำแหน่งตรงนี้ เปียนเสวียเต้าคิดมาดีแล้ว

สามตำแหน่ง เริ่มแรกคือแบ่งให้แต่ละพอร์ทัลใหญ่ 1 ข่าว ถ้าข่าวเนื้อหาเดียวกันก็จะเลือกลิงก์ที่คิดว่าดีที่สุด บางทีก็เลือกทุกข่าวจากพอร์ทัลเดียวหมดเลย

ยุคนั้น พอร์ทัลข่าวให้ความสำคัญกับยอดเข้าชมอย่างมาก ไม่นานเหล่าผู้อำนวยการข่าวของทั้งสามพอร์ทัลก็มองเห็นความผิดปกติจากตารางสถิติเข้าชม

บ่อยครั้ง ข่าวหนึ่งได้รับยอดวิวสูงผิดปกติ ทิ้งห่างอันดับสองอย่างขาดลอย อีกหนึ่งวันก็กลับเป็นปกติ หรืออีกวันค่อยโผล่ข่าวใหม่ยอดเข้าชมถล่มทลาย

ไม่นานก็สาวเจอที่มา ต้นทางคือเว็บนำทาง my123 แนะนําข่าวให้เอง

ผู้อำนวยการข่าวทั้งหลายต่างก็รู้จัก my123 อยู่แล้ว แต่ในความคิดคนทั่วไป my123 ยังห่างชั้นกับ hao123 อยู่มาก พอเกิดความสงสัยเปิดดู ก็เห็นความต่างได้ทันที

ลองเช็กอันดับ Alexa ตัวเลขแสดงชัดว่าในหนึ่งเดือนนี้ my123 ไต่แรงขึ้นไปแล้วกว่า 40 อันดับ

อันดับปัจจุบันอาจยังไม่ได้โดดเด่นอะไร แต่วงในย่อมรู้กันดี เว็บนำทางเว็บแบบนี้ ถ้าผลักดันสำเร็จ อันดับมักจะนิ่งและค่อย ๆ โตขึ้น ตกยากมาก

และโดยมากการอันดับขยับแรงแปลว่าเจ้าของเว็บไซต์มี “กลยุทธ์ดันเว็บ” แบบรวดเร็วอยู่ในมือ

ผู้อำนวยการข่าวสั่งผู้ช่วย “หาข้อมูลเบอร์ติดต่อเจ้าของ my123 มาให้ฉัน”

ช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เปียนเสวียเต้ารับสายแปลกหน้ามากมาย บ้างขอลงโฆษณา บ้างอยากจองพื้นที่เว็บ แต่ที่เซอร์ไพรส์คือ ได้รับสายตรงมาจากผู้อำนวยการข่าวของพอร์ทัลสองสาย ข้อความหลักคือ ถ้าแถบแนะนำข่าวของเปียนเสวียเต้าช่วยแนะนำข่าวของเว็บไซต์พวกเขา ตามยอดเข้าชมจะจ่ายค่าตอบแทนให้เป็นงวด แล้วถ้าเว็บขึ้น Top 50 ของโลก แต่ละคลิกที่มาจาก my123 ก็จะได้เงินเพิ่มเข้าไปอีก---และถ้ามีเวลายังชวนให้ไปเยี่ยมสำนักงานใหญ่กันอีกด้วย

เปียนเสวียเต้ารู้ดี เงินเล็กน้อยที่อีกฝ่ายเสนอ สำหรับบริษัทใหญ่ ๆ แบบนี้ถือว่าน้อยมาก จุดประสงค์จริงคืออยากสร้างคอนเนคชั่น รอไว้เผื่ออนาคต

มีคนเอาเงินมาวางให้ เปียนเสวียเต้าไม่มีทางปฏิเสธ

แต่เขาก็ไม่ได้หลงตัวเอง และไม่เผลอตามเกมโน้มน้าวใจแบบ “เพิ่มจำนวนข่าวแนะนำ” ที่สองผู้อำนวยการเสนอ เขารู้แจ่มแจ้ง เว็บไซต์ของเขากำลังโต ทุกอย่างที่อาจทำให้ผู้ใช้รู้สึกรำคาญ แม้จะเล็กแค่ไหนก็อาจสะเทือนอนาคตเว็บได้ทั้งนั้น

ข่าวแนะนำ ต้องน้อยถึงจะมีค่า เปียนเสวียเต้ารู้ข้อนี้ดี

แนวคิดเก่ายุคแรก ๆ ไม่ว่าจะเป็นจ่ายเงินเพื่อจัดอันดับ จ่ายเงินเปลี่ยนสีชื่อเว็บ จ่ายเงินติดแถบโฆษณาเล็ก ๆ เปียนเสวียเต้าก็ล้มเลิกหมด

เขาตั้งใจแน่วแน่แล้วว่า ก่อนปลายปี 2004 my123 จะต้องคงความเรียบง่ายของหน้าเว็บไว้ให้ได้ ไม่มีการเพิ่มแม้แต่ตัวอักษรหรือแถบสีที่ไม่จำเป็น

ช่วงนี้เอง พี่วินก็ชวนเปียนเสวียเต้าไปร่วม English Salon ด้วยกัน

ผู้คนมากมายช่างสังเกตเห็นสมาชิกใหม่ ต่างเข้ามาทักทายพูดคุยกับเขาแบบกันเอง จนความประหม่าและความไม่มั่นใจเมื่อตอนเดินเข้าห้องหายเป็นปลิดทิ้ง

บรรยากาศสบาย ๆ ไม่เกร็ง ขอแค่คุณพูด เท่านั้นคนที่อยู่ข้าง ๆ จะตั้งใจฟัง มองตาคุณไปพร้อมพยักหน้าสนับสนุน ไม่มีใครสนใจสำเนียงหรือเลือกใช้คำศัพท์ของคุณ ไม่มีใครหัวเราะสำเนียงจีนหรือผิดไวยากรณ์ หากพูดไม่รู้เรื่องจริง ๆ ก็มีคนช่วยเปลี่ยนเรื่องหรือแปลให้เอง

ไปแค่ครั้งเดียว เปียนเสวียเต้าก็ติดใจบรรยากาศที่นี่ เพราะปฏิกิริยาจากคนรอบข้างทำให้เขามั่นใจว่า ทุกคนฟังสิ่งที่เขาพูดเข้าใจ---เรื่องเล็ก ๆ แบบนี้กลายเป็นพลังใจมหาศาลสำหรับเปียนเสวียเต้า

แน่นอนว่า ท่าทีตั้งใจของเปียนเสวียเต้า ส่วนหนึ่งก็ทำเพื่อให้พี่วินเห็นเหมือนกัน

เขาต้องการมีจุดนัดพบสม่ำเสมอผูกความสัมพันธ์ ระหว่างเขากับพี่วิน และตอกย้ำบทบาทผู้ถือหุ้นในความคิดของพี่วิน ที่สำคัญคือกันคนอื่นจับผิด หรือสงสัยว่าทำไมเจอกันบ่อย ลดปัญหาที่อาจเกิดในอนาคต

กาลเวลาดำเนินต่อไป รุ่นน้องใหม่ปี 2002 เดินทางมาถึงมหาวิทยาลัยแล้ว

วันลงทะเบียนเรียนใหม่ คึกคักไปทั้งโรงเรียน รถยนต์วิ่งขวักไขว่ระหว่างหน้าประตูมหาวิทยาลัยถึงอาคารหอพัก ภายในมหาวิทยาลัย เต็มไปด้วยน้องใหม่เดินหอบกระเป๋าเดินทาง มือถือใบขั้นตอนการลงทะเบียน เดินสอดส่ายหาทางตลอดทาง

กลางเดือนกันยายน เปียนเสวียเต้าไปเยี่ยมสตูดิโอพี่วิน ก่อนจะไปก็ขอไว้ว่า อย่าเพิ่งเปิดเผยตัวเอง แค่บอกว่ามาสมัครงาน

เขาเดินดูรอบ ๆ ในสตูดิโอสั้น ๆ แล้วกินข้าวกับพี่วิน รับเงิน 100,000 หยวนจากพี่วิน กลับบ้านที่อาคารแดง เอาบัตรธนาคารและเงิน 30,000 ที่มีอยู่แล้วย่องไปธนาคารเจ้าประจำนอกมหาวิทยาลัย ฝากเงินทั้งหมดเข้าบัญชี

เปียนเสวียเต้ายังคงคิดทบทวน ควรจะให้หมายเลขบัญชีแก่พี่วินไว้โอนเงินมาดีไหม?

คิดไปคิดมาก็ช่างมัน อย่างมากก็แค่ยืมรถหลี่อวี้อาทิตย์ละครั้ง

ในใจเปียนเสวียเต้า หากไม่มีประวัติการโอนเงินบนอินเทอร์เน็ต ก็ยังเส้นแบ่งแยกตัวเอง ออกจากเรื่องที่ทำร่วมกับพี่วินในระดับหนึ่งอยู่