บทที่ 21 สร้าง my123 (ชื่อเว็บไซต์) สำเร็จ

บทที่ 21 สร้าง my123 (ชื่อเว็บไซต์) สำเร็จ

ช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน โรงเรียนเปิดคอร์สสอนสเก็ตน้ำแข็ง

ช่วงบ่ายที่ไม่มีเรียน พวกห้อง 717 ก็จะชวนห้อง 603 ไปฝึกสเก็ตน้ำแข็งด้วยกัน

ไอ้เฟิงมาด้วยพร้อมหนานเจียว เฉินเจี้ยนมากับซู่อี่ หลี่อวี้กับอวี้จินก็ป้วนเปี้ยนวนรอบหลี่ซวิน ดูแล้ว ถึงจะยังไม่ได้ตกลงปลงใจเป็นแฟนกัน แต่พวกผู้หญิงในกลุ่มนี้ก็ไม่ได้รังเกียจบรรดาหนุ่มๆ 717 เท่าไรนัก

เปียนเสวียเต้าก็เล่นสเก็ตน้ำแข็งเป็น ถึงจะไม่ได้เล่นมาหลายปี แต่พอลงเล่นสักพักก็จับจังหวะได้แล้ว หลี่โหยวเฉิงก็เล่นได้ดีอยู่เหมือนกัน หลายครั้งที่สเก็ตผ่านเปียนเสวียเต้าอย่างรวดเร็ว แล้วก็หันกลับมามองเขา

หลี่โหยวเฉิงก็ดูโอเคนะ แต่ไม่ใช่สเป็คของเปียนเสวียเต้า ไหนจะตอนนี้ใจเขามุ่งอยู่แต่เรื่องสร้างเว็บไซต์

เอาถุงใส่รองเท้าสเก็ตมารองนั่ง เปียนเสวียเต้านั่งพักอยู่บนขั้นบันไดขอบลานสเก็ต ฝั่งตรงข้ามก็มีคนรวมตัวกันแน่นขึ้นมาอยู่พักนึง หลี่โหยวเฉิงสเก็ตเข้ามาหา บอกกับเปียนเสวียเต้าว่า "อวี้จินกับไอ้เฟิงทะเลาะกับคนอื่นเข้าแล้ว"

เปียนเสวียเต้าก็รีบลุกขึ้น สเก็ตตามหลี่โหยวเฉิงไปยังจุดเกิดเหตุ

ความจริงคือ ไอ้เฟิงให้หลี่อวี้ซึ่งเล่นสเก็ตเก่งมาก ช่วยสอนหนานเจียว จะได้เหลือแค่อวี้จินอยู่กับหลี่ซวิน

และแล้วเด็กผู้ชายสองคนฝั่งโน้นก็สเก็ตวนไปวนมาใกล้หลี่ซวิน แล้วยังแกล้งชนอวี้จินจนล้ม อวี้จินก็เลยเถียงกับอีกฝ่าย สุดท้ายก็รวมสมาชิกทั้งสองห้อง ผู้ชายในห้องทุกคนเลยเข้าไปดูด้วย

ไอ้เฟิงอารมณ์ร้อน กะจะเข้าไปซัดแล้ว โชคดีที่ถูกหลี่อวี้กับหนานเจียวดึงไว้

สุดท้ายหนานเจียวก็จับประเด็นสำคัญ เธอบอกไอ้เฟิงว่า เด็กที่ชนคนเป็นรุ่นพี่ปี 2 ของคณะเดียวกัน เคยจัดงานเลี้ยงสังสรรค์น้องใหม่ด้วยกัน และก็เคยมาชวนห้องของพวกเธอไปร่วมงานอีก แต่ซู่อี่กับหลี่ซวินรำคาญฝั่งนั้นที่มีผู้ชายปากไม่ดี ชอบพูดเรื่องทะลึ่ง เลยไม่อยากไป

พอเฉินเจี้ยนกับเปียนเสวียเต้าเดินมาถึง ก็มองเห็นว่าฝ่ายเด็กใหม่ของพวกเขาก็ดูสูงใหญ่เต็มไปหมด ส่วนฝ่ายตรงข้ามก็ดูอ่อนลงนิดหน่อย แต่ก็ยังชี้หน้าอวี้จินกับไอ้เฟิง ขู่ไปเรื่อยว่า "พวกแกระวังตัวไว้ด้วย"

แล้วหัวโจกฝ่ายโน้นก็มาถึง คนผอมๆ ผมยาว ไม่มีแก้มเด่น จมูกเหยี่ยว รุ่นพี่ปี 2 สองคนก็บอกว่า "พี่สอง ไอ้พวกนี้ชนพวกเราก่อน จากนั้นด่ากลับมาอย่างกับเทวดาเลย โคตรหยิ่ง"

พี่จมูกเหี่ยวหันไปมองหลี่ซวินกับซู่อี่ที่อยู่ใกล้ๆ อยู่พักนึง ก่อนจะจ้องเฉินเจี้ยนแล้วถามว่า "พวกแกอยู่คณะไหน ปีอะไร กล้าหยิ่งแบบนี้ยังไม่เคยโดนสั่งสอนเหรอ?"

เปียนเสวียเต้ามองหน้าพี่จมูกเหยี่ยวอยู่นานแต่ก็ไม่คุ้นหน้าเลยสักนิด

เฉินเจี้ยนหันไปบอกผู้หญิงห้อง 603 ว่า "พวกเธอไปเปลี่ยนรองเท้ากลับห้องก่อนเถอะ"

แล้วก็เรียกถงเชาให้ไปเปลี่ยนรองเท้า พาเธอกลับด้วย

พอพวกผู้หญิงเดินออกไปไกลแล้ว เฉินเจี้ยนก็พูดว่า "ฉันอยู่คณะบริหาร รุ่น 01 ห้องสาขาการค้าระหว่างประเทศ 1 อยู่หอ 6A ห้อง 717 ฉันชื่อเฉินเจี้ยน โตมาจนป่านนี้ยังไม่เคยโดนซัด มีใครกล้ามาก็มาหาได้" แล้วก็ลากไอ้เฟิงที่อยากมีเรื่องกับอวี้จินไปเปลี่ยนรองเท้า

หลี่อวี้ที่เงียบอยู่นานก็ปักธงเป็นพระเอกตัวจริง ก่อนจะไปบอกจมูกเหยี่ยวว่า "6A ห้อง 717 จำไว้ให้ดีล่ะ"

พอพวกเขาเปลี่ยนรองเท้าเสร็จและเดินออกจากลานสเก็ตได้ไม่นาน ก็เห็นถงเชาวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา มือยังถือเศษอิฐมาครึ่งก้อน ไม่รู้ไปเจอที่ไหนมา

อวี้จินเดินมาโอบถงเชาไว้ ไม่พูดอะไร แล้วพากันเดินกลับห้อง

กลับถึงห้องได้ไม่นาน โทรศัพท์ก็ดังขึ้น ซู่อี่โทรมาหาเฉินเจี้ยน

เฉินเจี้ยนก็ตอบแล้วตอบอีกว่า "ไม่มีอะไรจริงๆ"

อวี้จินกอดอกนั่งอยู่บนเตียง "เจ้านั่นจงใจชนชัวร์"

เฉินเจี้ยนว่า "ซู่อี่ก็บอกแล้วว่า คนพวกนั้นเป็นรุ่นพี่ปี 2 คณะเดียวกับพวกผู้หญิง กะจะมากวนห้องผู้หญิงอยู่แล้ว"

ไอ้เฟิงเข้ามาสมทบ "คราวหน้าถ้าเจอแบบนี้อีก ไม่ต้องเถียง ต่อยแม่งเลย"

ผ่านไปชั่วโมงกว่า ๆ เครื่องเรียกในห้องก็ดังขึ้น "717 มีคนมาหา"

หยางฮ่าวถามว่า "มาหาใคร?"

สักพัก ป้าของหอพักก็พูดผ่านเครื่องเรียกว่า "ใครก็ได้!"

เข้าใจแล้ว...

นอกจากเปียนเสวียเต้า คนทั้งห้องลุกพรวด อวี้จินถึงขนาดงัดกระบองออกมาจากกระเป๋า

แต่เฉินเจี้ยนว่าไม่ต้อง เห็นคนเยอะแยะอยู่ข้างล่าง ฝ่ายโน้นคงไม่กล้าทำอะไรหรอก คงแค่อยากนัดไปจัดการกันข้างนอก

ไอ้เฟิงว่า "อย่าลงไปกันหมด เดี๋ยวเขาจะนึกว่าเรากลัว"

เฉินเจี้ยนว่า "หัวหน้า ห้า ไปกับฉัน"

ความคิดของเฉินเจี้ยนเรียบง่าย ไอ้เฟิงเป็นหัวหน้าห้อง ดูท่าแล้วหลี่อวี้น่าจะมีเงินสุด

เห็นเฉินเจี้ยนเรียกหลี่อวี้ เปียนเสวียเต้าก็พูดว่า "ฉันไปด้วย"

เห็นเปียนเสวียเต้าจะไปด้วย เฉินเจี้ยนก็ยิ่งดีใจ ที่ผ่านมาเขารู้สึกว่าคนนี้ค่อนข้างอยู่ของตัวเอง ไม่ค่อยกลมกลืนกับห้องเท่าไร พอออกไปร่วมกลุ่มด้วยอย่างนี้ อย่างน้อยความสูงก็น่าเกรงขามไม่น้อย

ในโถงชั้นหนึ่ง มีเด็กผู้ชายยืนอยู่สามคน คนหนึ่งเป็นคนที่ชน คนหนึ่งคือพี่จมูกเหยี่ยว อีกคนหนึ่งอ้วนทั้งสูงทั้งใหญ่ ใส่แว่นกลมเล็ก ๆ หน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

พอเห็นพวกเฉินเจี้ยนลงมา คนที่ชนก็ชี้ไปทางนี้

เจ้าอ้วนหน้ายิ้มอยู่ แต่พูดจาไม่เกรงใจเลย "ตอนบ่ายพวกนายด่าคนแถมจะมีเรื่องใช่ไหม ฉันสนิทกับประธานนักศึกษาคณะนี้ ไม่อยากโดนเล่นก็ไปขอโทษที่ไหนสักแห่งซะ"

เฉินเจี้ยนหันไปถามหลี่อวี้ว่า "แถวโรงพยาบาลของโรงเรียนมีร้านอาหารดี ๆ ไหม"

หลี่อวี้งง เลยส่ายหัว

เปียนเสวียเต้าเข้าใจเลยพูดว่า "ใกล้โรงพยาบาลกระดูกและข้อประจำเมืองมีร้านอาหารดีนะ ศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพผู้พิการก็อยู่แถวนั้น"

เฉินเจี้ยนยิ้มกว้างทันที

เจ้าอ้วนหมดรอยยิ้ม หันมาพูดกับเปียนเสวียเต้าว่า "บอกก่อนเลยนะ แต่ก่อนฉันนิสัยร้ายมาก เคยฟาดหัวคนไปเป็นสิบ ๆ คน เพิ่งจะพักหลัง ๆ นี้ที่อารมณ์ดีขึ้น"

เปียนเสวียเต้ายิ้มแฉ่ง เดินไปข้างหน้าแล้วทำเสียงล้อเลียน "บอกก่อนเลยนะ ฉันตอน ม.ปลาย ไว้หนวดมาตลอด เพิ่งมาโกนเอาตอนเข้ามหาวิทยาลัย"

เจ้าอ้วนโกรธจนตัวสั่นไปทั้งร่าง "หกโมงครึ่ง ร้านปิ้งย่างเหล่าหลิว ข้าง ๆ นี้ ไม่มาเป็นลูกแหง่!"

เปียนเสวียเต้าและพวกทั้งแปดคนไปถึงร้านปิ้งย่างเหล่าหลิวในเวลาอันควร ข้างในร้านมีควันโขมงสลัวเกินบรรยาย มีคนนั่งอยู่แล้วเป็นสิบ

พอเห็นพวกเขามาถึง เจ้าอ้วนก็เอาเหล้าเอ๋อร์กวอโถวสามขวดวางตรงโต๊ะ "ฉันไม่สนใครเริ่มใครด่าก่อน หาคนมาดวนให้หมดสามขวด เอาให้จบก่อนถึงจะไปได้ ไม่งั้นไม่มีใครได้ไป!"

ไอ้เฟิงกำลังจะคว้ารองเท้าเก้าอี้มาแล้ว แต่เฉินเจี้ยนรีบลากไว้ เดินไปหยิบเหล้าเอ๋อร์กวอโถวสามขวด "แป๊ะ แป๊ะ แป๊ะ" ฟาดใส่พื้น "กินยี่ห้อนี้ก็เหมือนฉันรังแกนาย เจ้าของร้าน เอาเบียร์สองลังกับแก้วเบียร์ใหญ่สองใบมา!"

เฉินเจี้ยนลงนั่งบนเก้าอี้ วางเท้าบนลังเบียร์ หยิบขึ้นมาสองขวด ชนปากขวดเปิดแบบเท่ ๆ เอาเบียร์วางบนโต๊ะ "พวกนายเลือกคนมา สู้กับฉันคนละลัง ดวดหมดแล้วค่อยว่ากันเรื่องอื่น"

เจ้าอ้วนก็ไม่ธรรมดา แต่อย่างว่าดวนชนิดนี้เฉินเจี้ยนยิ่งเก่งเข้าไปใหญ่ โดยเฉพาะเวลาดื่มรัว ๆ อย่างนี้ คนปกติสู้ไม่ได้แน่นอน

ขวดที่ 14 เจ้าอ้วนถึงกับพ่นออกมาหมดปาก

เฉินเจี้ยนหันไปหยิบเนื้อแพะเสียบไม้ที่เจ้าของร้านเพิ่งยกมา ค่อย ๆ ดื่มอีกสองขวดอย่างสบายอารมณ์ เห็นเจ้าอ้วนหมดท่าแล้ว เฉินเจี้ยนก็วางเงิน 300 หยวนลงบนโต๊ะ หันไปบอกพวกปี 2 ว่า "ใครก็ได้พาเขาไปหาหมอดูหน่อยเถอะ"

พูดจบก็เรียกพวกห้อง 717 กลับ

พี่จมูกเหยี่ยวมองด้วยสายตาเย็นชา แต่เห็นไม่มีใครออกหน้าให้ก็นั่งกลับลงที่เดิม

หน้าหอ เห็นซู่อี่ หลี่ซวิน หนานเจียวอยู่

พอครบทีม เด็กผู้หญิงก็โล่งอก หลี่ซวินถามหลี่อวี้ว่าทำไมไม่เอามือถือไปด้วย หลี่อวี้บอกว่าออกไปธุระไม่สะดวก

ไม่กี่วันต่อมา ข่าวลือในโรงเรียนก็โหมกระหน่ำว่าแยนพั่งจื่อ (อ้วนแยน) ดันถูกเฟรชชี่ปี 1 ปราบคาโต๊ะเหล้า

จากนั้นพอมีการตรวจห้องพักช่วงหลัง ๆ มาตรฐานเจ้าระเบียบขึ้นไปพอดู หาจุดจับผิดนู่นนี่ หลี่อวี้โดนจับผิดสามครั้งติด ว่าถ้าโดนอีกจะโดนลงโทษประจาน

แต่ด้วยคำแนะนำจากเปียนเสวียเต้า หลี่อวี้ก็หาจังหวะไปฝากบุหรี่ดี ๆ สองคอตกับประธานนักศึกษาคณะ หลังจากนั้นพวกนักศึกษาที่มาตรวจห้อง 717 แค่ส่องตาเดียวก็เดินไปเลย

คอมพิวเตอร์ของหลี่อวี้ช่วยเร่งการสร้างเว็บไซต์ของเปียนเสวียเต้าอย่างมาก

ในวันที่ 14 ธันวาคม ปี 2001 นับเป็นวันสำคัญในชีวิตของเปียนเสวียเต้า

หลังจากวุ่นวายอยู่ครึ่งเดือน ทั้งเรื่องโดเมนเนม พื้นที่ การจดทะเบียน การเซ็ตค่าต่าง ๆ จนถึงอัปโหลดเว็บไซต์ ตอนนี้ my123 (ชื่อเว็บไซต์) และเว็บไซต์ iyou ของเปียนเสวียเต้า ก็เสร็จสมบูรณ์แล้ว

จริง ๆ การสร้าง my123 เปียนเสวียเต้าวางแผนมาเนิ่นนานแล้ว ส่วน iyou เพิ่งคิดทำเมื่อไม่นานนี้เอง

ก่อนหน้านี้อวี้จินไปที่ร้านอินเทอร์เน็ต เห็นคนเล่น "Legend" ลองเล่นแล้วติดงอมแงม ถึงขนาดไม่สนแม้แต่หลี่ซวิน เล่นในร้านอินเทอร์เน็ตทั้งวันทั้งคืน

เห็นอวี้จินติดเกม เปียนเสวียเต้าก็คิดถึงเฉินเทียนเฉียวที่สร้างตัวจาก "Legend" คิดถึงจูจวินที่รวยจาก "Miracle" และ "World of Warcraft" ที่อีกไม่กี่ปีก็จะตีตลาดเกมออนไลน์ในประเทศจีน เปียนเสวียเต้ายังจำภาพที่จูจวินอวดเงิน 10 ล้านบนอินเทอร์เน็ต แล้วบอกเป็นนัยว่าแกไม่ได้ขาดเงินเลย

ยิ่งรู้เยอะ ยิ่งอึดอัด

ถึงจะรู้ว่า "Miracle MU" ที่ยังไม่ได้ออกจะทำเงินแค่ไหน แต่เขาก็ไม่มีเงินไปซื้อลิขสิทธิ์มาทำ เหมือนที่จูจวินเคยใช้เงินเป็นล้านดอลลาร์ซื้อ "Miracle" มาได้ เสียดายที่ตอนนี้แม้แค่หมื่นหยวนยังหาไม่ได้ ต่อให้ขายสมบัติทั้งบ้านพ่อแม่ ก็แค่หนึ่งแสนกว่าหยวน

จะให้ไปหานายทุน คงลืมไปเหอะ

มองเว็บไซต์ iyou แบบเรียบง่ายของตัวเอง เปียนเสวียเต้าคิดอยู่นาน

เขาพยายามนึกถึงเส้นทางการเติบโตของ 17173 (ชื่อเว็บไซต์เกม) และ 5173 (ชื่อเว็บไซต์เกม) พยายามไม่รีบตัดสินใจ ปล่อยให้เหตุผลนำทาง สุดท้ายบอกตัวเองว่า ทำ my123 ให้ดีซะก่อน นี่แหละคือทางที่ถูกต้อง