บทที่ 510 - ปิดเทอมจากลา มีคนสุขสม มีคนเศร้าใจ!

บทที่ 510 - ปิดเทอมจากลา มีคนสุขสม มีคนเศร้าใจ!

ไม่ว่าจะเป็นความโกรธเกรี้ยวของเพื่อนซี้เฉียนฉง ที่จะพุ่งเข้าไปต่อยคน

หรือความโกรธของจางเชี่ยน ที่จะพุ่งเข้าไปด่าเฉินเฟย

แอนนี่น้อยผู้จิตใจดีงามก็พยายามห้ามปรามอย่างสุดกำลัง

เธอคิดว่าทำแบบนี้ไม่ดี

เกิดเข้าใจผิดขึ้นมาล่ะ?

น่าอายแย่เลย!

อีกอย่างถ้าทำแบบนั้นจริง ก็ดูเหมือนเธอแอบสะกดรอยตามพี่เฉินเฟย จะทำให้เกิดความไม่ไว้วางใจระหว่างกัน

ความรู้สึกของคนสองคน ถ้ามีรอยร้าวแล้ว ต่อให้ประสานกันใหม่ ก็ยากจะกลับมาเหมือนเดิม

นี่ไม่ใช่สิ่งที่แอนนี่ต้องการเห็น

แน่นอน

เธอยิ่งหวังว่าพี่เฉินเฟย จะเป็นคนบอกความจริงกับเธอเอง

ต่อให้เรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องจริง เธอก็ยินดีจะฟังจากปากพี่เฉินเฟย

ดังนั้น

แอนนี่จึงลากเพื่อนซี้ขี้โมโหสองคนเดินหนีไปดื้อๆ

"เธอมันโง่เง่าเต่าตุ่นจริงๆ เขาเหยียบหน้าขนาดนี้แล้ว ยังจะไว้หน้าไอ้หมานั่นอีก พุ่งเข้าไปแล้วไง? อย่างมากก็แตกหัก เราขี้ริ้วขี้เหร่ตรงไหน? ขาดผู้ชายไม่ได้หรือไง?"

เฉียนฉงบ่นแอนนี่อย่างไม่สบอารมณ์ ด่าว่าแอนนี่ขี้ขลาด หน้าบาง

"นั่นสิ นิสัยแบบเธอ คนที่เสียเปรียบก็คือตัวเธอเองนั่นแหละ!" จางเชี่ยนก็ไม่พอใจเหมือนกัน ร่วมวงด่าด้วย "ไอ้หมานั่นมีลูกมีเมียแล้ว ยังจะปิดบัง แอบคบกับเธออีก! เลวชะมัด!"

"เอ๊ะ พวกเธอเหมือนจะไม่ได้แอบคบนี่นา" จู่ๆ เฉียนฉงก็นึกขึ้นได้ เขย่าไหล่แอนนี่ "เธอเคยไปบ้านเขา เคยเจอพ่อแม่เขาแล้วไม่ใช่เหรอ? ไม่เคยได้ยินเรื่องที่เขามีลูกเลยเหรอ? นั่นเมียเก่าเขาเหรอ?"

แอนนี่ส่ายหน้า "ฉันไม่รู้!"

"พ่อแม่เขาก็ไม่ได้บอกอะไรเลยเหรอ?" จางเชี่ยนถามจี้

"เปล่าค่ะ" แอนนี่ส่ายหน้าอีกครั้ง

"โอ๊ยแม่เจ้า เธอ... เธอ... เธอจะทำให้พวกฉันอกแตกตายหรือไง!" จางเชี่ยนตบหัวแอนนี่เบาๆ อย่างเหลืออด "ถามอะไรก็ไม่รู้ เธอรู้อะไรบ้างเนี่ย? สรุปรู้อะไรบ้าง?"

"เลิกพูดเถอะ พวกเธอเลิกพูดเถอะนะ ฉันขอร้องล่ะ~" แอนนี่ยิ้มขื่น เกือบจะร้องไห้ออกมาแล้ว ก้มหน้าเดินช้าๆ ไปข้างหน้าคนเดียว

เธอรู้สึกว่าอากาศวันนี้ หนาวเหน็บเหลือเกิน!

กระชับคอเสื้อโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ยังหนาวอยู่ดี~

ข้างทางมีเสียงเพลง "ชีวิตที่เหลือต่อจากนี้ พายุหิมะคือเธอ" ดังขึ้น ไม่รู้ใครเปิดคลิปสั้น แล้วเพลงนี้ประกอบคลิป ทำเอาน้ำตาในเบ้าตาแอนนี่หมุนวนไปมา...

"โง่จริงๆ ถ้าเป็นฉัน ต่อให้ตาย ก็ต้องตายให้รู้เรื่อง จะเลิกก็ต้องเลิกให้ชัดเจน!" เฉียนฉงกระทืบเท้าอย่างโมโห "ช่างหัวมัน อยากทำอะไรก็ทำไป๊~~"

"เธอพูดน้อยหน่อยเถอะ แอนนี่ก็เสียใจพอแล้ว!" จางเชี่ยนตบเฉียนฉง เตือนให้เพลาๆ หน่อย

"สมน้ำหน้า นิสัยอ่อนแอแบบนี้ วันข้างหน้าก็โดนคนรังแกอยู่ดี!" เฉียนฉงยังคงโมโห

แม้ปากจะบ่น แต่ตัวก็วิ่งตามไปก่อนเพื่อน กลัวว่ายัยหนูแอนนี่จะคิดสั้น ทำอะไรบ้าๆ ลงไป...

...

...

"แม่คะ ในมือนั่วหมี่คือกวางดาวเหรอคะ? สวยจังเลย~" ที่แผงขายน้ำตาลปั้น นั่วหมี่ชูน้ำตาลปั้นรูปกวางดาวในมือ แก้มป่องๆ ยิ้มแก้มปริ~~

จากนั้น

เอียงคอ กัดคำเล็กๆ "อื้ม~ หวานจังเลย แม่คะ นั่วหมี่กินหางมันไปคำเดียวเอง คิกคิก..."

"กินน้ำตาลน้อยหน่อย ระวังฟันผุ!"

หยางมี่ค้อนนั่วหมี่ ยื่นมือจะไปแย่งมา

"งื้อ ไม่เอา~~"

นั่วหมี่หลบวูบ "หนูจะกิน หนูชอบกินน้ำตาล!"

"พูดจาแบบนี้ไม่ได้นะคะ!"

หยางมี่ตีหน้าดุ

"แต่นั่วหมี่ชอบกินหวานๆ นี่นา ให้หนูกินนิดเดียวนะคะ กินกวางตัวนี้หมดแล้วไม่กินแล้ว~~" นั่วหมี่ทำหน้าตาน่าสงสาร ดวงตากลมโตน้ำตาคลอเบ้า

เห็นแล้วใจจะละลาย~~

เฉินเฟยรีบเอาตัวมาบังนั่วหมี่ไว้ "แค่น้ำตาลก้อนเดียวเอง ไม่ได้กินบ่อยๆ กินนิดหน่อยไม่เป็นไรหรอก!"

เด็กสมัยนี้ แต่ละคน ฉลาดเป็นกรด

พอมีคนให้ท้าย นั่วหมี่ก็รีบมุดไปหลบหลังเฉินเฟย โผล่หัวเล็กๆ ออกมา แถมยังเลียน้าตาลปั้นรูปกวางแผล็บๆ ใบหน้าเปี่ยมสุข~~

หยางมี่ทั้งโกรธทั้งขำ

ยื่นมือไปหยิกแขนเฉินเฟยอย่างหมั่นไส้ ค้อนขวับ "คุณนี่แหละตามใจลูกจนเสียคน! เชอะ~~"

สามคนเดินเที่ยวกันต่อ

เจ้าตัวเล็กเห็นขนมก็อยากซื้อ สักพักในมือก็มีสายไหมอีกอันแล้ว เป็นสายไหมรูปกระต่าย ดูน่ารักน่าชัง กินแล้วหวานเจี๊ยบ!

เอาล่ะสิ

หยางมี่ค้อนเฉินเฟยอีกรอบ

เพราะสายไหมนี่เฉินเฟยก็ซื้อให้!

สามคนเดินเที่ยวจนถึงห้าทุ่ม นั่วหมี่หาวหวอดๆ แล้ว ก็ยังไม่อยากกลับ

คราวนี้หยางมี่โกรธจริงแล้ว

เจ้าตัวเล็กถึงยอมเชื่อฟัง ยื่นมือไปหาเฉินเฟย "พี่ชายอุ้มหน่อย~~"

"ได้ครับ~~ พี่ชายอุ้ม~"

เฉินเฟยก้มตัวลงอุ้มเจ้าตัวเล็กอย่างเอ็นดู แขนข้างหนึ่งรองก้น นั่วหมี่กอดคอเฉินเฟย ออดอ้อนสุดๆ...

พอกลับถึงที่พักในรีสอร์ต

หยางมี่ช่วยนั่วหมี่ล้างหน้าแปรงฟันง่ายๆ แล้วอุ้มไปนอน

แต่เจ้าตัวเล็กงอแงจะให้เฉินเฟยอยู่เป็นเพื่อนถึงจะยอมนอน แถมต้องกอดแขนเฉินเฟยข้างหนึ่งด้วย เอาเถอะ ความรักเด็กของคุณลุงเฉินเฟยกำเริบอีกแล้ว

ขอแค่เจ้าตัวเล็กขอมา จัดให้ทุกอย่าง

แต่ว่า

เด็กเวลาง่วง หลับเร็วมากจริงๆ

ไม่ถึงห้านาที

เจ้าตัวเล็กก็หายใจสม่ำเสมอแล้ว เฉินเฟยตะลึง "หลับแล้วเหรอเนี่ย?"

"ก็ใช่น่ะสิ~"

หยางมี่ค้อนเฉินเฟยอีกรอบ "เด็กหลับเร็วจะตาย แน่นอนว่าต้องตอนที่ง่วงนะ! เดี๋ยวคุณมีลูกก็เข้าใจเอง!"

"มีลูกเหรอ? กับใครล่ะ?"

เฉินเฟยยิ้มกว้าง "คุณช่วยผมคลอดลูกสาวน่ารักๆ แบบนี้สักคนไหมล่ะ?"

"ฝันไปเถอะ!"

หยางมี่เขกหัวเฉินเฟยทีหนึ่ง แล้วลงจากเตียง ชุดนอนผ้าไหมไหลตามขอบเตียง คลุมขาเรียวขาวผ่อง เดินตรงไปที่ห้องรับแขก~~

เฉินเฟยก็ลงจากเตียง หันกลับไปมองเจ้าตัวเล็กที่หลับปุ๋ยบนเตียงเป็นครั้งสุดท้าย ในใจคิดอย่างมีความสุข: วันหน้าถ้ามีลูกสาวสักคน ก็ดูเหมือนจะไม่เลวนะ!

"ทำไม คิดจะมีลูกสาวจริงๆ เหรอ?"

เห็นเฉินเฟยเดินไปหันหลังมองไป หยางมี่ยื่นแก้วไวน์แดงให้ ท่วงท่าสง่างาม สีหน้ายั่วยวน~

"ตอนนี้รัฐบาลสนับสนุนให้มีลูกนี่นา!"

เฉินเฟยรับแก้วไวน์ ชนแก้วกับหยางมี่

แก้วชนกันเสียงดังติ๊ง ทั้งสองจิบเบาๆ

"เอานี่ให้คุณไหม?" หยางมี่มีคราบไวน์ติดมุมปาก ยิ้มแซว

มือข้างหนึ่งเท้าเคาน์เตอร์บาร์

แขนเรียวโค้งในองศาที่ผู้ชายทำไม่ได้

แต่ดูยั่วยวนเหลือเกิน...

โดยเฉพาะท่านี้ ผิวขาวเนียนตรงคอเสื้อชุดนอนตัววี มันแยงตาจริงๆ~~

เฉินเฟยมองอย่างเปิดเผย

หยางมี่ยืดตัวตรง ค้อนขวับ "มองอะไรนักหนา พ่อคนลามก~"

เฉินเฟยยิ้ม ไม่ถือสาที่โดนจับได้คาหนังคาเขา

"คุณพูดเองนะ นั่วหมี่ยกให้ผมแล้ว!" เฉินเฟยพูดเล่น

"ได้สิ ไม่ใช่แค่นั่วหมี่ ฉันก็ยกให้คุณด้วย เป็นไง?" หยางมี่ส่งสายตาหวานเชื่อม จ้องตาเฉินเฟยยิ้มๆ

"อ่า..." เฉินเฟยยิ้มแห้ง "ซื้อเล็กแถมใหญ่เหรอเนี่ย~"

"ว่าแล้วเชียว!"

หยางมี่ค้อนเฉินเฟยแรงๆ อีกที แววตาลึกๆ ฉายแววตัดพ้อ "ผู้ชายนะ ดีแต่ปาก ไม่ได้เรื่องสักคน!"

การเจรจาสั้นๆ

หยางมี่มองออกทะลุปรุโปร่งถึงความคิดของเฉินเฟย

หมอนี่ไม่มีทางยอมสร้างครอบครัวกับเธอแน่ๆ ดังนั้น บางเรื่องก็อย่าไปหวังเลย

แน่นอน

เธออายุมากกว่าเขาตั้งเยอะ ก็เป็นเรื่องจริง!

จะไปหวังอะไรมากล่ะ?

สนุกก็พอแล้วนี่!

คนเคยหย่ามาแล้ว เรื่องแค่นี้ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?

เฮ้อ แก่แล้วยิ่งโลภมากจริงๆ!

เฉินเฟยหัวไว ไม่ยอมรับมุกคำว่า "ว่าแล้วเชียว" ของหยางมี่แน่ คนโง่เท่านั้นแหละที่รับมุกแบบนี้ ดังนั้น เฉินเฟยยักคิ้วยื่นหน้าเข้าไปดมกลิ่นกุหลาบจากตัวหยางมี่ฟอดใหญ่ "พี่ไม่ได้เก่งแค่ปากนะน้อง~"

"เชอะ ไม่มีหลักฐาน ใครจะเชื่อ?"

หยางมี่เบะปาก เหลือบมองเป้ากางเกงเฉินเฟยอย่างดูแคลน

เฉินเฟยอมไวน์แดงไว้ในปากคำหนึ่ง

ไม่รีบกลืน

ยื่นมือไปโอบคอหยางมี่ ดึงเธอเข้ามา

แล้วประกบปากที่เต็มไปด้วยไวน์ลงไป...

นี่มันไวน์นำเข้าชัดๆ

ไวน์ไหลย้อยมุมปากทั้งสองคน

หยางมี่ตาหวานฉ่ำเยิ้ม

เฉินเฟยทำหน้ากระหยิ่ม กำลังจะอ้าปากพูด

ใครจะคิดว่าหยางมี่วางแก้วไวน์ลงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ สองมือโอบคอเฉินเฟย จูบตอบอย่างดูดดื่ม...

"เดี๋ยว เดี๋ยว... อื้อ..."

เฉินเฟยจะบอกว่า รอเดี๋ยว ผมวางแก้วก่อน~

"จูบฉัน!"

หยางมี่เข้าสู่โหมดเร่าร้อน...

...

ศึกหนักสี่ห้าสิบนาที

โซฟายุบไปหลายจุด

ถ้าไม่กลัวเสียงดังจนลูกตื่น เกรงว่าขาโซฟาคืนนี้คงหักไปหลายขา...

หยางมี่แก้มแดงระเรื่อ ซบไหล่เฉินเฟย

มือลูบไล้ตอหนวดเฉินเฟย

สายตาหวานเยิ้มเต็มไปด้วยความรัก

"เป็นไง ทีนี้มีหลักฐานหรือยังว่าพี่ไม่ได้เก่งแค่ปาก!" เฉินเฟยจับผมหยางมี่มาดมเล่น ทำหน้าภาคภูมิใจ~

"ก็งั้นๆ พอถูไถ!"

หยางมี่ตอบหน้าแดงก่ำ

"หือ? แค่พอถูไถ?" เฉินเฟยพลิกตัว จะควบม้าอีกรอบ!

"ว้าย! อย่านะ!"

หยางมี่ตกใจผลักเฉินเฟยออก ร้องเสียงหลงหนีไป

สักพัก

หยางมี่สวมชุดคลุมอาบน้ำ ยื่นไวน์แดงให้เฉินเฟยแก้วหนึ่ง "บุหรี่หลังเสร็จกิจงดไปเถอะ~"

เฉินเฟยเข้าใจดี ยังไงในห้องนี้ก็มีเด็ก

ผู้หญิงที่รู้ความ ไม่ถามเรื่องที่ไม่ควรถาม โดยเฉพาะผู้หญิงที่ได้กันแล้ว ยิ่งเข้าใจข้อนี้ดี ดังนั้น หยางมี่จะไม่มาแซวเล่นเรื่อง "ถ้าแฟนเด็กคุณรู้ว่าคุณแอบมากินไก่วัด" อะไรพวกนี้หรอก

"บทหนังที่สัญญาไว้ เมื่อไหร่จะให้?"

หยางมี่ถือแก้วไวน์ ซบไหล่เฉินเฟย

"มีด้วยเหรอ? เรื่องเมื่อไหร่ ทำไมผมจำไม่ได้?" เฉินเฟยทำหน้าใสซื่อ

"หือ?!"

หยางมี่คว้าหมับเข้าที่เจ้าน้องชายเฉินเฟย

"สัส แม่คุณ เล่นทีเผลอนี่หว่า ปล่อยเดี๋ยวนี้!" เฉินเฟยเจ็บจนแยกเขี้ยว

"กินเสร็จก็ชิ่งเหรอ!"

หยางมี่ทำหน้าสะใจ ไม่ยอมปล่อย แถมยังเลิกคิ้ว "ทีนี้จำได้หรือยัง?"

"จำได้แล้ว จำได้แล้ว ซี้ด~~ รีบปล่อยสิยัยบ้า!" เฉินเฟยเส้นเลือดปูดที่หน้าผาก

หยางมี่ถึงยอมปล่อยมือ แถมยังลูบคลำเจ้าน้องชายอย่างเอาใจ "โอ๋ๆ ที่รักไม่กลัวนะ คราวหน้าแม่จะไม่รุนแรงแบบนี้แล้ว~~"

"ไปไกลๆ เลยไป!"

เฉินเฟยปัดมือเธอทิ้ง

"ล้อเล่นน่า ใครจะไปทำร้ายมันลงคอล่ะ?" หยางมี่ทำเสียงสองออดอ้อน ยื่นหน้ามาจุ๊บปากเฉินเฟย "หนาว กอดหน่อย~"

ทั้งสองนอนกอดกันกลม...

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

มือน้อยๆ ข้างหนึ่งเกาหน้าเฉินเฟย

ปลุกเฉินเฟยให้ตื่น

เสียงเล็กๆ ใสๆ ร้องดีใจ "แม่ขา แม่ขา พี่ชายตื่นแล้ว พี่ชายตื่นแล้ว~~"

"บอกแล้วไงว่าอย่ากวนอาหลับ ทำไมไม่ฟังเลยฮึ?"

หยางมี่ที่กำลังมาสก์หน้าค้อนนั่วหมี่

"นั่วหมี่ไม่ได้กวนพี่ชายหลับนะ พี่ชายตื่นเองต่างหาก จริงไหมคะ?" คำว่าจริงไหมคะ หันมาถามเฉินเฟยพร้อมเอียงคอ

"ใช่ครับ นั่วหมี่พูดถูกหมดเลย!"

เฉินเฟยยื่นมือไปบีบแก้มยุ้ยๆ ของเจ้าตัวเล็กเบาๆ ทำเอาเจ้าตัวเล็กหัวเราะคิกคัก

"คุณก็ตามใจแกเข้าไปเถอะ ระวังจะเป็นทาสลูกสาว!" หยางมี่ค้อนเฉินเฟย "ตื่นแล้วก็รีบลุกมากินข้าว~"

"เป็นทาสลูกสาวก็ไม่เห็นเป็นไรนี่!" เฉินเฟยยิ้มตอบ ลุกขึ้นจากโซฟา

"ครอบครัวพ่อแม่ลูก" กินข้าวเช้าด้วยกัน

จากนั้น

นั่วหมี่งอแงจะให้เฉินเฟยพาไปสวนสนุก

แต่เฉินเฟยได้รับโทรศัพท์จากรองผอ.หลี่ ให้เข้าไปที่สถานีโทรทัศน์

นั่วหมี่ไม่ยอม

หยางมี่เล่นบทโหด เฉินเฟยเล่นบทใจดีสัญญาว่าจะซื้ออมยิ้มให้ 3 อัน

นั่วหมี่ถึงยอมตกลงอย่างจำใจ "เลิกงานแล้วพี่ชายต้องมาหานั่วหมี่นะ~~"

"ได้เลย!"

เฉินเฟยรับปากเต็มที่

"อย่าลืมอมยิ้มนะ~" นั่วหมี่กำชับ

"แน่นอน!"

เฉินเฟยทำท่าโอเค

"ฉันก็จะเอาด้วย!" หยางมี่อ้อน

"ได้ ของคุณไม่เหมือนของนั่วหมี่ รับรองคุณพอใจ!" เฉินเฟยยิ้มเจ้าเล่ห์

"ไปตายซะ~"

หยางมี่ตีเฉินเฟยทีหนึ่ง

...

...

ในขณะเดียวกัน

วิทยาลัยศิลปะเซี่ยงไฮ้ปิดเทอมฤดูหนาวแล้ว

ทุกคนกำลังจะแยกย้าย

มีคนดีใจ มีคนอาลัยอาวรณ์ คนที่อาลัยอาวรณ์แน่นอนว่าเป็นคู่รัก

แอนนี่เก็บกระเป๋าเงียบๆ

สีหน้าผิดหวัง

เฉียนฉงกับจางเชี่ยนอยู่ข้างๆ "หมอนั่นบอกว่าจะมาส่งเธอไม่ใช่เหรอ เธอแน่ใจนะว่าจะไม่รอเขาแล้ว?"

"เขาอัดรายการ ยุ่ง ไม่รอแล้ว!"

แอนนี่ฝืนยิ้ม ก้มหน้าเก็บกระเป๋าต่ออย่างใจลอย

"สัส ยุ่งกับผีสิ ยุ่งอยู่กับลูกเมียล่ะสิไม่ว่า!" เฉียนฉงสบถอย่างโมโห

"พูดน้อยหน่อยจะตายไหม!"

จางเชี่ยนตบเฉียนฉง ห้ามไม่ให้พูดเรื่องนี้อีก

แอนนี่ทำเหมือนไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน ก้มหน้าเก็บกระเป๋าต่อไป

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวพวกเราไปส่งเธอที่สถานีรถไฟเอง!" จางเชี่ยนตบหน้าอกรับประกัน "ฉันหมายความว่า เธอจะส่งข้อความบอกเขาหน่อยไหม อย่างน้อยก่อนไปก็บอกสักคำเถอะ?"

...

...

(จบแล้ว)