บทที่ 395 - AI อีกสิบกว่าปีถึงจะมา (ฟรี)

บทที่ 395 - AI อีกสิบกว่าปีถึงจะมา

"รู้อะไรเหรอ?" เซี่ยตงยังคงเดินนำไปข้างหน้า

"รู้ว่านายทำไปเพื่อประหยัดค่าไฟไง" ซูหว่านฉิงเล่นมุก

เซี่ยตงหัวเราะหึๆ "เธอรู้ก็ดีแล้ว ค่าไฟบริษัทแพงจะตาย หน่วยละตั้ง 1.2 หยวน"

บรรยากาศผ่อนคลายลง

ทั้งสองเดินมาถึงสี่แยก ไฟแดงสว่างอยู่

เซี่ยตงหยุดเดิน มองดูตัวเลขถอยหลังที่ฝั่งตรงข้าม

"เธอคงเคยเจอหัวหน้าทีมเทคนิคในบริษัทมาบ้างแล้วใช่ไหม?" จู่ๆ เซี่ยตงก็เอ่ยปาก

ซูหว่านฉิงชะงัก ในหัวปรากฏภาพของ เฉินมั่ว ที่ผมยุ่งเหยิงเหมือนรังนกราวกับศิลปินสติเฟื่อง และ อู๋เจ๋อหมิง ที่ดูเป็นคนง่ายๆ สบายๆ แต่ขอบตาดำคล้ำอยู่ตลอดเวลา

"เคยเจอค่ะ" ซูหว่านฉิงพยักหน้า "เฉินมั่วทรงผมดูติสท์มาก ส่วนอู๋เจ๋อหมิงก็ดูใจดี แต่เหมือนคนนอนไม่พอ"

เซี่ยตงหันหลังให้ถนน หันมามองซูหว่านฉิง "เธอคิดว่าทำไมพวกเขาถึงมาอยู่ที่นี่? สองคนนี้ตอนอยู่ที่ทำงานเก่า เงินเดือนสตาร์ตกันที่หลักล้าน คุมลูกน้องเป็นร้อยคน ทำไมต้องลดตัวลงมาอยู่บริษัทสตาร์ทอัพอย่างฉัน"

ซูหว่านฉิงครุ่นคิด

นี่เป็นคำถามที่น่าสงสัยจริงๆ

แม้เซิ่งเซี่ยเทคโนโลยีตอนนี้จะมาแรง แต่เมื่อไม่กี่เดือนก่อน มันก็เป็นแค่คณะตลกคาเฟ่ (บริษัทเล็กๆ ที่ไม่มีระบบ)

"ฉันก็ได้ยินข่าวลือมาบ้าง" ซูหว่านฉิงลังเลนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดออกมา "คนในบริษัทแอบซุบซิบกันว่า บอสเป็นเทพเทคนิคที่เร้นกายจากยุทธภพ เฉินมั่วกับอู๋เจ๋อหมิงโดนฝีมือของนายสยบ จนร้องไห้ขอกราบกรานมาเป็นศิษย์"

"เข้าตลาดหลักทรัพย์? หุ้น?" ซูหว่านฉิงเดา

"เชยไปแล้ว" เซี่ยตงโบกมือ "ของพรรค์นั้นเอาไว้หลอกพนักงานทั่วไป สำหรับคนระดับเฉินมั่วกับอู๋เจ๋อหมิง เงินเป็นแค่ตัวเลข สิ่งที่พวกเขาต้องการคือการเปลี่ยนแปลงโลก"

ทั้งสองเดินข้ามถนน เดินเลียบไปตามทางเท้า

"เราจะสร้างปัญญาประดิษฐ์ (Artificial Intelligence)" เซี่ยตงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ซูหว่านฉิงเท้าสะดุด เกือบเหยียบโดนกระเบื้องปูพื้นที่กระดกขึ้นมา

เธอทรงตัว แล้วรีบเดินตามเซี่ยตง "ปัญญาประดิษฐ์? นั่นมันของในหนังไซไฟไม่ใช่เหรอ? แบบ คนเหล็ก (Terminator)? หรือ เดอะ เมทริกซ์ (The Matrix)?"

ในปี 2008 แม้จะมีข่าว Deep Blue เอาชนะคาสปารอฟ (แชมป์หมากรุกโลก) มาแล้ว แต่สำหรับคนทั่วไป AI ยังคงเป็นคอนเซปต์ที่ห่างไกลและจับต้องไม่ได้

มันเป็นของเล่นที่นักวิทยาศาสตร์ขลุกอยู่แต่ในห้องแล็บ หรือไม่ก็ตัวร้ายในบทหนังฮอลลีวูด

เซี่ยตงไม่ได้หัวเราะเยาะปฏิกิริยาของเธอ

"ไม่ใช่หุ่นยนต์แบบนั้น" เซี่ยตงอธิบาย "แต่มันคือโปรแกรมอัจฉริยะที่สามารถเข้าใจภาษามนุษย์ ประมวลผลข้อมูลมหาศาล หรือแม้กระทั่งทำงานที่ต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์ได้"

ซูหว่านฉิงขมวดคิ้ว นึกภาพตาม "เหมือน... ระบบตอบกลับอัตโนมัติใน QQ น่ะเหรอ?"

เซี่ยตงหยุดเดิน มองไปที่ต้นไม้ริมทาง "ซับซ้อนกว่านั้นร้อยล้านเท่า มันสามารถช่วยเธอเขียนข่าว ช่วยวิเคราะห์กระแสสังคม หรือแม้แต่คุยเล่นเป็นเพื่อนเธอ ช่วยแก้ปัญหาหัวใจให้เธอก็ยังได้"

ซูหว่านฉิงหัวเราะ "งั้นโลกนี้ก็ไม่ต้องมีนักข่าว ไม่ต้องมีจิตแพทย์แล้วสิ? มันไกลตัวเกินไปแล้วบอส ต่อให้ทำได้จริง คงอีกหลายสิบปีกว่าจะมาถึง"