บทที่ 302 - รีสตาร์ตหลอก และไหดักเต่า

บทที่ 302 - รีสตาร์ตหลอก และไหดักเต่า

"พูดมาตรงๆ" หยางเจี้ยนมองเขาแวบหนึ่ง

"เล่ยเจิ้นเสนอเมื่อกี้ว่า ให้ตัดไฟเกตเวย์หลัก ทำ Hard Restart (รีสตาร์ตแบบแข็ง)" จี้จิ้นมองไปทางเล่ยเจิ้น

เล่ยเจิ้นที่จ้องหน้าจออยู่ พอได้ยินก็เงยหน้ามองหยางเจี้ยนขวับ "ผอ. ครับ นี่เป็นวิธีที่เร็วที่สุด ถึงจะหยาบ แต่เคลียร์แคช Error ได้แน่นอน ขอแค่รีสตาร์ตผ่าน ภายในสิบนาทีระบบน่าจะฟื้น"

หยางเจี้ยนเงียบไปสองวินาที

ในฐานะผู้รับผิดชอบ เขาไม่รู้โค้ดระดับล่าง แต่เขารู้จักการตัดสินใจ

สถานการณ์ตอนนี้คือทางตัน Hard Restart แม้จะเสี่ยง แต่ก็ดีกว่าปล่อยให้คนจำนวนมากตากแดดรอ ให้ชาวโลกหัวเราะเยาะ

"ผลกระทบ?" หยางเจี้ยนถาม

"ล็อกบางส่วนอาจหายไปช่วงสั้นๆ แต่อยู่ในขอบเขตที่ควบคุมได้" เล่ยเจิ้นกัดฟันตอบ

"งั้นก็ทำ" หยางเจี้ยนยืดตัวตรง น้ำเสียงราบเรียบ "ถ้ามีปัญหา เซ็นชื่อผมลงในใบรับผิดชอบ เล่ยเจิ้น ลงมือ"

เล่ยเจิ้นสูดหายใจลึก วางมือบนคีย์บอร์ด เตรียมสั่งการรีบูตเซิร์ฟเวอร์ ราวกับลืมคำเตือนของเซี่ยตงเมื่อครู่ไปแล้ว

เพราะเขาเริ่มลนลาน ไม่ทันตระหนักถึงความร้ายแรง คิดว่ารีสตาร์ตจะแก้ปัญหาได้ทุกอย่าง

"รีสตาร์ตไม่ได้"

เสียงหนึ่งแทรกเข้ามาดื้อๆ ตามด้วยมือข้างหนึ่งที่กดข้อมือเล่ยเจิ้นไว้อย่างมั่นคง

ไม่ใช่กดมือหยางเจี้ยน แต่กดมือคนปฏิบัติการอย่างเล่ยเจิ้น

หยางเจี้ยนขมวดคิ้ว หันไปเห็นใบหน้าที่หนุ่มแน่นแต่เยือกเย็นเกินวัยของเซี่ยตง

"เซี่ยตง?" น้ำเสียงหยางเจี้ยนฟังไม่ออกว่าโกรธหรือไม่ แต่เขามีความเชื่อใจในตัวเซี่ยตงอย่างตาบอด ถ้าเซี่ยตงห้าม ย่อมมีเหตุผล "เล่ยเจิ้นทำตามขั้นตอน ขอเหตุผลที่ฟังขึ้นด้วย"

"เมื่อกี้ผมบอกแล้ว เราเจอแล้ว แฮกเกอร์เจาะเข้าวงในเราแล้ว"

"ผอ. หยาง รีสตาร์ตตอนนี้ คือการยื่นมีดให้ศัตรู ศัตรูกำลังถือแก้วไวน์จ้องหน้าจอ รอให้เราเปิดประตูบานนี้ให้เองอยู่"

สายตาหยางเจี้ยนแข็งกร้าวขึ้น ยกมือห้ามเล่ยเจิ้นไว้ แล้วมองเซี่ยตง "พูดให้เคลียร์"

"ผลวิเคราะห์เมื่อกี้ หลินเสวี่ยยืนยันแล้ว" เซี่ยตงชี้ไปที่โต๊ะทำงานไม่ไกล

หลินเสวี่ยลุกขึ้นทันที แม้หน้าซีดแต่พูดเร็วและโปร "ผอ. คะ เซี่ยตงพูดถูก เราเจอ ShadowSocks Variant Tunnel ใน UDP Traffic ฝ่ายตรงข้ามโดน VLAN กักไว้ที่ขอบเขต เข้ามาไม่ได้"

"แคชล้นตอนนี้คือเหยื่อล่อ"

"ถ้ารีสตาร์ต กฎไฟร์วอลล์จะโหลดช้าไปสามวินาที เวลาแค่นั้นพอให้เขายกระดับสิทธิ์ (Privilege Escalation) แล้วเชื่อม 'ประตู' ให้เปิดค้างถาวรได้เลย"

หยางเจี้ยนฟังจบ คิ้วขมวดแน่นกว่าเดิม มองจอใหญ่ที่ฝูงชนเริ่มวุ่นวายถึงขั้นผลักดันการ์ด

"กลืนไม่เข้าคายไม่ออกสินะ" หยางเจี้ยนถอนหายใจเบาๆ นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะหนักๆ

"ไม่รีสตาร์ต หน้างานระเบิด ผลกระทบทางการเมืองประเมินไม่ได้; รีสตาร์ต วงในแตก ความมั่นคงของชาติเสียหาย"

เขาเงยหน้า จ้องเซี่ยตงเขม็ง "ที่ปรึกษาเซี่ย ในเมื่อคุณขวางเล่ยเจิ้น แสดงว่าในหัวมีแผนแล้ว อย่าลีลา แก้ยังไง?"

"นี่คือสงครามจิตวิทยา" เซี่ยตงหันหลังพิงแท่นควบคุม

"เขาอยากใช้แรงกดดันทางการเมือง บีบให้เราตัดสินใจทางเทคนิค ในเมื่อเขาอยากดูละคร เราก็เล่นละครชุดใหญ่ให้ดูสักเรื่อง"

"เล่นละคร?" เล่ยเจิ้นที่เกร็งมาตลอดชะงัก

"ขอเวลาสามนาที"

เซี่ยตงชูสามนิ้ว มุมปากยกยิ้มมั่นใจ

"ผมไม่เพียงจะทำให้คนเข้างานได้ แต่จะลากไอ้หนูสกปรกที่ซ่อนในท่อระบายน้ำตัวนี้ออกมาทั้งตัวทั้งหัวเลยด้วย"

ศูนย์บัญชาการเงียบกริบชั่วขณะ

ทุกคนมองไปที่หยางเจี้ยน

หยางเจี้ยนจ้องเซี่ยตงอยู่ห้าวินาทีเต็ม เขาดูคนมาเยอะ แยกออกว่าอะไรคืออวดดี อะไรคือมั่นใจ

คนหนุ่มตรงหน้านี้ มีความ "แน่วแน่" บางอย่าง เหมือนเขากำบทละครไว้อยู่แล้ว

แถมเขามีทุนให้มั่นใจ หยางเจี้ยนนึกถึงคืนพิธีเปิดที่เซี่ยตงกู้สถานการณ์วิกฤตไว้ได้ด้วยตัวคนเดียว

"ตกลง"

หยางเจี้ยนพยักหน้า อารมณ์ไม่เปลี่ยนมาก แต่เสียงหนักแน่น "ผมให้คุณสามนาที ระเบิดจากเบื้องบนผมจะรับไว้เอง ในสามนาทีนี้ ใครกล้าเร่งคุณ ให้มาหาผมหยางเจี้ยนก่อน"

พูดจบ หยางเจี้ยนหยุดนิดหนึ่ง เดินไปตบไหล่เซี่ยตง พูดด้วยเสียงที่ได้ยินกันสองคน

"ทำให้เต็มที่นะ ถ้าพัง คุณเป็นคนนอก อย่างมากก็แค่เดินออกไป แต่เครื่องแบบชุดนี้ของผม วันนี้คงต้องถอดทิ้งเพื่อรับผิดชอบแทนคุณ เข้าใจไหม?"

ฟังดูเหมือนขู่ แต่เซี่ยตงได้ยินความไว้วางใจแบบฝากหลังให้เพื่อนร่วมรบ

เซี่ยตงยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่มีความห้าวหาญแบบเด็กหนุ่ม และความเจ้าเล่ห์แบบคนแก่อยู่ในที

"วางใจเถอะ ผอ. หยาง เครื่องแบบชุดนี้ ท่านยังต้องใส่รับเหรียญกล้าหาญอีกนาน"

เขาหันไปที่โต๊ะคุมของหลินเสวี่ย นิ้วรัวคีย์บอร์ด เรียกหน้าต่าง Command Line สีดำออกมา

"หลินเสวี่ย ช่วยหน่อย"

เซี่ยตงสั่งโดยไม่หันกลับ "แก้ Cache Policy ของ Edge Node ทั้งหมดเป็น 'Read-Only' (อ่านอย่างเดียว) แล้ว... ทำ Mirror (สำเนา) Traffic ของอุโมงค์นั่น ส่งไปที่ Honeypot (ระบบล่อเป้า) ของผม"

"คุณจะ..." ตาหลินเสวี่ยเป็นประกาย เข้าใจทันที "คุณจะสร้างภาพลวงตาว่ารีสตาร์ตสำเร็จ?"

"ถูกต้อง" เซี่ยตงหรี่ตา "เขาอยากได้สิทธิ์แอดมินไม่ใช่เหรอ? ผมจะให้เขา แต่ให้เป็นแอดมินใน Sandbox (กล่องทราย) เสมือนของผม"

"เล่ยเจิ้น" เซี่ยตงหันไปหาเล่ยเจิ้น

"แจ้งรปภ.หน้างาน อย่ามัวแต่อธิบายกับคนดู"

"หาคนเสียงดังๆ ถือโทรโข่งตะโกน บอกว่าเพื่อป้องกันตั๋วผี ระบบกำลังทำการ 'ตรวจสอบซ้ำโดยเจ้าหน้าที่' (Secondary Manual Check) ขอความร่วมมือด้วย"

"เปลี่ยน 'เครื่องเสีย' ให้เป็น 'อัปเกรดความปลอดภัย'"

เล่ยเจิ้นตาโต "แผนนี้เฉียบ! ทั้งปลอบอารมณ์ ทั้งดูเคร่งครัด!"

"จี้จิ้น นายเช็กจุดเชื่อมต่อกายภาพของ IP นั้นเดี๋ยวนี้"

"ในเมื่อเป็นอุโมงค์วงใน ต้องมีคนเอาอุปกรณ์เข้าไปในสนาม"

"เช็กบันทึกเข้าออกช่วงเวลานั้น ผมต้องการรู้ว่าใครแบกม้าโทรจันตัวนี้เข้าไป"

คำสั่งถูกถ่ายทอดออกไป ศูนย์บัญชาการเปลี่ยนจากแมลงวันไร้หัวเมื่อครู่ กลายเป็นเครื่องจักรสงครามที่หมุนวนอย่างแม่นยำ

เห็นทุกคนเริ่มเข้าที่ เซี่ยตงมองเล่ยเจิ้นข้างๆ แล้วบอก:

"ลุกหน่อยพวก ขอยืมคอมฯ"

เล่ยเจิ้นงงนิดๆ แต่ขยับให้โดยสัญชาตญาณ

คนหนุ่มคนนี้มีออร่าประหลาด เป็นที่ปรึกษาเทคนิคแท้ๆ แต่มีบุคลิกมั่นคงเหมือนผู้รับเหมาคุมคนงานนับพัน—หรือพูดอีกอย่าง คือความสุขุมของผู้คุมเกม

เซี่ยตงนั่งลง

ไม่ได้รัวคีย์บอร์ดบ้าคลั่งเหมือนในหนัง เขาแค่เสียบแฟลชไดรฟ์สีเงินเข้าช่อง USB อย่างใจเย็น

เสียง "ติ๊งด่อง" ของระบบดังขึ้นชัดเจนในห้องที่เงียบกริบ

"เดิมทีเตรียมไว้ป้องกันตัว ไม่นึกว่าจะได้ใช้เร็วขนาดนี้"

เซี่ยตงขยับเมาส์ พูดไปเรื่อย

จริงๆ แล้ว นี่คือสคริปต์ที่เขาให้ "โต้วเปา" เจนไว้ล่วงหน้าตอนอยู่ในห้องทำงาน

"เทคนิคอุโมงค์ที่แฮกเกอร์ใช้เป็น ShadowSocks ตัวดัดแปลง ของพรรค์นี้ในยุคนี้... เอ้อ ในปีนี้ถือว่าของหายาก แต่ในบางวงการ มันโดนเล่นจนปรุแล้ว"