บทที่ 104 - กองทัพหน้าม้ายุคบุกเบิก

บทที่ 104 - กองทัพหน้าม้ายุคบุกเบิก

เขาจะบอกหวังเผิงเฟยได้ไง ว่าเขาไปหย่อน "อาวุธระดับทำลายล้างยุคหน้า" ไว้เป็นเหยื่อล่อใน GitHub เว็บหาคู่ (ทางเทคนิค) ของโปรแกรมเมอร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกเรียบร้อยแล้ว

เซี่ยตงเปลี่ยนท่านั่ง พูดเนิบๆ

"ตอนไปหางานที่หางโจว จำได้ไหม?"

หวังเผิงเฟยกระพริบตาปริบๆ "หางโจว? งานประชุมเถาเป่านั่นน่ะเหรอ? จำได้สิ ทำไม?"

เซี่ยตงพูดหน้าตาย "ในงานฉันรู้จักรุ่นพี่ในวงการอินเทอร์เน็ตมาสองสามคน คุยกันถูกคอ"

"ฉันไหว้วานให้เขาช่วยดูๆ เทพสายเทคนิคในวงการให้แล้ว"

"วันสองวันนี้น่าจะมีข่าว"

เขายก "รุ่นพี่" ในจินตนาการขึ้นมาบังหน้า

ตาของหวังเผิงเฟยลุกวาวทันที

"เชรด! ไอ้ตง แกเจ๋งว่ะ!"

"ไปถึงระดับคอนเนกชันพวกบิ๊กๆ แล้วเหรอเนี่ย?"

"คนที่พวกระดับบิ๊กแนะนำมา ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่!"

เขาถูมือด้วยความตื่นเต้น จินตนาการเห็นทีมอเวนเจอร์สสายเทคฯ กำลังจะโรยตัวลงมาที่ห้องรูหนูแห่งนี้

เซี่ยตงตอบรับสั้นๆ "อืม"

"เพราะงั้น เรื่องหาคนไม่ต้องรีบ"

"รอคนของฉันมาครบ ถ้ายังขาดเหลือ แกค่อยไปโพสต์หาพวกตำแหน่งทั่วไปมาช่วยงาน"

หวังเผิงเฟยเชื่อเซี่ยตงสนิทใจ ยิ่งเห็นความสำเร็จของ "เจ้าส้มอ้วน" กับ "เว็บไคว่คั่น" ยิ่งศรัทธา

เขาพยักหน้ารัวๆ

"ได้! ฟังแก!"

"เรื่องทีมเทคนิคแกจัดการ งั้นฉันจะไปขยายฐานลูกค้าให้ใหญ่บึ้ม!"

หวังเผิงเฟยหยุดเดิน จ้องเซี่ยตงเขม็ง

สมองเขาเริ่มหมุนจี๋อีกรอบ

"ตง สองวันนี้ฉันคิดอะไรได้อย่างหนึ่ง"

"เว็บไคว่คั่นของเรา ทราฟฟิกมันขึ้นก็จริง แต่มันยังไม่เร็วพอ ไม่ระเบิดเถิดเทิง"

"โอลิมปิกมีแค่เดือนเดียว พลาดรอบนี้ รอไปอีกสี่ปีเลยนะ"

เซี่ยตงมองเขาอย่างสนใจ

"เหรอ? มีไอเดียอะไร?"

หวังเผิงเฟยลดเสียงลง ขยับเข้ามาใกล้ หน้าตาเจ้าเล่ห์พิลึก

"ฮี่ๆ ฉันอ่านหนังสือ 'จุดระเบิดความคิด' (The Tipping Point) ที่แกแนะนำนั่นแหละ"

"ไอ้กฎ 'คนส่วนน้อย' นั่น ฉันว่าใช่เลย"

"ตอนนี้เราขาดตัวจุดระเบิด ขาด 'คนส่วนน้อย' ที่จะมาปั่นกระแส!"

เซี่ยตงพยักหน้าให้พูดต่อ

หวังเผิงเฟยกลั้นความตื่นเต้น พูดต่อ "ฉันมานั่งคิด จุดขายที่มีความเป็นดราม่าที่สุดของเว็บเราคืออะไร?"

เขาไม่รอเซี่ยตงตอบ ชิงเฉลยเอง

"การรวมข่าว? หน้าเว็บสวย?"

"ไม่! ไม่ใช่!"

"มันคือคอลัมน์ 'เทพพยากรณ์' ของเราต่างหาก!"

หวังเผิงเฟยตบโต๊ะ แก้วชาสะเทือน

"แกคิดดู โอลิมปิก คนทั้งประเทศสนอะไรมากที่สุด? เหรียญทอง!"

"ใครจะได้เหรียญทอง ใครจะเป็นม้ามืด นี่แหละประเด็นทอล์คออฟเดอะทาวน์!"

เขาหมายถึงบทความทำนายผลการแข่งขันที่เซี่ยตงใช้ AI โต้วเปา เจาะเวลาหาอดีตเขียนขึ้นมา

เซี่ยตงพอจะเดาทางออกแล้ว

หวังเผิงเฟยหายใจแรง เหมือนเจอขุมทรัพย์

"ไอเดียฉันคือ เราต้องรุกฆาต เอาคำทำนายพวกนี้ไปเป็นระเบิด ปาใส่กลางวงคนที่เยอะที่สุด!"

"ปายังไง?" เซี่ยตงถาม

รอยยิ้มของหวังเผิงเฟยฉีกกว้างจนดูเจ้าเล่ห์

"เล่นละครตบตา! (Shill)"

เขากัดฟันพูดสามคำนี้

"ฉันจะหาเพื่อนในเน็ต ไปบุกเทียนหยา, แมวพู, บอร์ดซินล่าง (Sina), ทุกที่ที่มีคนเยอะ!"

"ให้กลุ่มหนึ่งตั้งกระทู้ บอกว่าเจอเว็บโคตรเจ๋งชื่อ 'ไคว่คั่น' มีคำทำนายผลโอลิมปิกที่แม่นจนน่ากลัว แม้แต่นักกีฬาโนเนมเกรด C ยังทายถูกว่าจะได้แชมป์!"

"กระทู้ต้องเขียนให้ดูมีลับลมคมใน กึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ กระตุ้นต่อมเผือกชาวบ้าน"

สายตาเซี่ยตงฉายแววชื่นชม

หมอนี่ เกิดมาเพื่อเป็นนักการตลาดสายปั่นจริงๆ

หวังเผิงเฟยยิ่งพูดยิ่งมัน

"แล้วทีเด็ดอยู่นี่!"

"ฉันจะหาอีกกลุ่ม เปลี่ยนไอดีอวตาร (ID ผี) เข้าไปด่า!"

"ด่าว่าไอ้คนตั้งกระทู้เป็นหน้าม้า! ด่าว่าเว็บไคว่คั่นหลอกลวง สร้างกระแส!"

"ใช้คำแรงๆ หยาบๆ ยิ่งด่าให้ถึงโคตรเหง้าศักราชยิ่งดี!"

"แกคิดดู กระทู้หนึ่ง มีคนอวย มีคนด่า ตีกันเละเทะ ผลจะเป็นยังไง?"

ตาหวังเผิงเฟยเป็นประกายวิบวับ

"คนผ่านไปผ่านมาเห็น เฮ้ย ทำไมดุเดือดจังวะ? เว็บห่านอะไรทำให้คนตีกันได้ขนาดนี้?"

"พวกเขาก็ต้องอยากรู้อยากเห็น กดลิงก์เข้ามาดูเว็บไคว่คั่น!"

"พอกดเข้ามา เป้าหมายเราก็สำเร็จ!"

"ทราฟฟิก! มันก็มาด้วยประการฉะนี้!"

เซี่ยตงนั่งฟังเงียบๆ

ในใจเกิดระลอกคลื่นความประหลาดใจ

นี่มันแม่เจ้า...

นี่มันต้นกำเนิดของ "กองทัพหน้าม้าปั่นดราม่า" (Water Army) และ "ไวรัลมาร์เก็ตติ้ง" (Viral Marketing) ชัดๆ

ในปี 2008 ที่อินเทอร์เน็ตยังใสซื่อบริสุทธิ์ คนส่วนใหญ่ยังยึดติดกับคำว่า "คอนเทนต์คือพระเจ้า" แต่หวังเผิงเฟยกลับบรรลุสัจธรรม "ทราฟฟิกคือพระเจ้า" และ "การตลาดด้วยดราม่า" ได้ด้วยตัวเอง

สัญชาตญาณพ่อค้าของหมอนี่ ไวเหมือนหมาล่าเนื้อ

เซี่ยตงมองเขา ราวกับเห็นภาพในอนาคต ผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการที่นั่งโม้ในวงเหล้า ปั้นโปรเจกต์ขี้โม้ให้กลายเป็นตำนาน

"ไอเดียนี้ เข้าท่า"

เซี่ยตงเอ่ยปากสั้นๆ

แม้จะมีแค่สามคำ แต่หวังเผิงเฟยก็ฟินจนตัวลอย

"ฮี่ๆ ฉันรู้อยู่แล้วว่าแกต้องเข้าใจฉัน!"

หวังเผิงเฟยยิ้มร่าอย่างภูมิใจ

เซี่ยตงเปลี่ยนน้ำเสียง เตือนสติ

"วิธีดี แต่ตอนทำต้องระวังให้เนียน"

หน้าเขาจริงจังขึ้น

"คนที่หามาต้องปากแข็ง IP Address ต้องจัดการให้ดี อย่าให้ IP เดียวกันโพสต์เองชงเองกินเอง"

"สคริปต์ด่ากันต้องเขียนล่วงหน้า อย่าให้โป๊ะว่ากำลังเล่นละคร"

"วิธีนี้มันดาบสองคม ถ้าโดนจับได้ ชื่อเสียงเว็บเราจะพังพินาศ"

หวังเผิงเฟยหุบยิ้ม พยักหน้าหนักแน่น

"เข้าใจแล้ว ตง แกวางใจ"

"เรื่องนี้ฉันคุมเอง รับรองน้ำไม่รั่วสักหยด"

เขารู้ว่าเซี่ยตงกำลังปกป้องเขา และปกป้องธุรกิจของพวกเขา

เซี่ยตงมองเขา แล้วก็นึกอะไรขึ้นได้

"แล้วที่จะไปโพสต์เนี่ย กะจะไปสิงร้านเกมทุกวันเหรอ?"

หวังเผิงเฟยเกาหัว เขินๆ

"ก็เออดิ คอมฯ ที่บ้านรุ่นพระเจ้าเหา พ่อซื้อมาเล่นหุ้นเมื่อชาติที่แล้ว เปิดเว็บทีรอจนหลับ สู้ร้านเกมไม่ได้"

เซี่ยตงขมวดคิ้ว

"ร้านเกมคนพลุกพล่าน สิ่งที่เราทำตอนนี้ ไม่เหมาะจะไปทำในที่แบบนั้น"

พูดจบ เขาหันไปที่คอมพิวเตอร์ ล็อกอินธนาคารออนไลน์ กดโอนเงินไม่กี่ที

แป๊บเดียว มือถือหวังเผิงเฟยก็ดัง ติ๊ง

"ยอดเงินโอนเข้าบัญชี xxxx จำนวน 8,000.00 หยวน"

หวังเผิงเฟยตะลึง ล้วงมือถือโนเกียรุ่นปาหัวหมาแตกออกมา จ้องตัวเลข ขยี้ตาแล้วขยี้ตาอีก