บทที่20

“แกเป็นใคร พวกนักพรตเต๋าเหรอ?” ผีผู้หญิงชุดแดงเดินออกมาจากห้องน้ำ สิ่งแรกที่เขาถามก็คือตัวตนของหลิวเฉิง

มันยากที่จะจินตนาการว่าผีตนหนึ่งที่คอยหลอกหลอนคนจะมาคุยกับเขาอย่างเป็นเรื่องธรรมดาแบบนี้

ถ้าหากมีคนเห็นฉากแบบนี้ พวกเขาคงถ่ายคลิปแล้วเอาลงติ๊กต๊อกแน่

แน่นอนว่าคนธรรมดาคงจะไม่เห็นผีผู้หญิงชุดแดงนี่อย่างแน่นอน เว้นแต่ว่าเธอจะควบแน่นพลังหยินที่แข็งแกร่งพอจะปรากฏร่างให้คนอื่นเห็นได้ ตาของคนทั่วไปไม่สามารถเห็นเธอได้หากเธอไม่เต็มใจ

ข้อมูลนี้หลิวเฉิงรู้มาจากเซี่ยว่านชิว สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องอาศัยอยู่กับเธอ เป็นปกติที่เขาจะต้องเรียนรู้ซึ่งกันและกัน

วิญญาณผีเด็กสาวมองหลิวเฉิงไม่วางตา ผมของเธอยาวปิดใบหน้าด้านข้างของเธอและเผยให้เห็นเพียงดวงตาสีขาวขุ่นคู่หนึ่งเท่านั้น แต่มันก็ไม่ได้น่ากลัวจนเกินไป

อย่างน้อยมันก็เจริญหูเจริญตากว่าเฉินกั๋วตงที่ถูกไฟไหม้ทั้งตัว

“เดี๋ยวก่อนนะ เธอลืมสถานการณ์ตอนนี้ไปแล้วเหรอ ฉันต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายถาม ไม่ใช่เธอ... ที่รัก เธออยากฟังเพลงแดนซ์อีกไหม?” หลิวเฉิงมองไปที่เซี่ยว่านชิวข้างเขาแล้วพูดถามเธอ

“…..” ผีสาวพูดไม่ออก

ถ้าไม่ใช่เพราะข้างของชายตรงหน้ามีผีที่ทรงพลังยิ่งกว่าเธออยู่ หลิวเฉิงคงถูกเธอทั้งจิกทั้งข่วนแน่

‘ผู้ชายน่ารังเกียจ!!’

ผีสาวชุดแดงในห้องน้ำรู้สึกว่าวันนี้มันจะกลายเป็นประวัติอันดำมืดของเธอไปตลอดกาล

ประวัติอันดำมืดของวิญญาณแค้น!

“เอาล่ะ ตอนนี้ฉันจะเริ่มถามคำถามแล้วนะ ถ้าฉันถามอะไร เธอก็แค่ตอบมา ถ้าไม่รู้ให้ส่ายหัว หากฉันพบว่าเธอโกหก ระวังครอบครัวของฉันจะทำให้วิญญาณเธอแตกสลายไป ฉันไม่ได้ขู่เธอนะ เข้าใจไหม?”

เธอแทบจะร้องไห้แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเธอกลัวผีของอีกฝ่าย เธอคงไม่ต้องถูกกระทำแบบนี้

น่าเสียดาย!!

“หือ? เธอไม่ได้ยินเหอร ฉันถามว่าเธอได้ยินที่ฉันเพิ่งพูดไปไหม?”

“ได้ยินแล้ว!!” เมื่อเห็นดวงตาเย็นชาของเซี่ยว่านชิว ผีชุดแดงก็ตัวสั่นเทาแล้วรีบพยักหน้าตอบ

ไม่มีทางขัดขืนได้ ต่อให้เป็นผี แต่ถ้าเจอผีที่แข็งแกร่งกว่าตัวเอง ก็ทำได้เพียงก้มหน้าก้มตายอมรับ ไม่อย่างนั้น หากวิญญาณถูกโจมตีจนแตกกระจาย เธอจะตายสนิทจริง ๆ ละเอียดยิ่งกว่าการกลายเป็นผีเสียอีก

“อย่างแรกนะ เธอกลายเป็นวิญญาณระดับไหน? วิญญาณในโลกนี้มีระดับอะไรบ้าง?”

“นี่...” ดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เธอเงียบลง

เพี๊ยะ!!

ทันทีที่เห็นว่าเธอไม่คิดจะตอบ หลิวเฉิงก็ตบหน้าเธออย่างแรง หน้าของผีสาวหันไปตามแรงตบ แม้แต่เธอก็ยังตกใจ

ผีอย่างเธอเนี่ยนะถูกตบ?

ความไม่พอใจฉายชัดบนใบหน้าเธอทันที แต่เพียงชั่วครู่มันก็สลายไปอย่างไร้ร่องรอย

เบื้องหลังของหลิวเฉิงน่ากลัวเกินไป!

เธอคลุมใบหน้าของตัวเองไว้ด้วยผมยาวเกรอะกรังไปด้วยเลือดของเธอ เธอกลัวมากว่าหลิวเฉิงจะไม่พอใจแล้วตบเธออีก

“วิญญาณบนโลกนี้ฉันก็ไม่รู้ทั้งหมด ที่ฉันรู้ก็คือ... สัมภเวสีหรือผีธรรมดา วิญญาณระดับต่ำ วิญญาณระดับกลาง วิญญาณระดับสูง ผีธรรมดาคือผีที่เพิ่งตาย ในขณะที่ผีระดับต่ำที่เก่งขึ้นมาหน่อยก็คือผีที่มีความแค้นและความคับข้องใจก่อนตายอย่างฉัน...”

เอ๊ะ?

เมื่อพูดถึงเรื่องความคับข้องใจ เธอก็เผลอมองหลิวเฉิงทันทีโดยไม่รู้ตัว

เธอเป็นผีที่เต็มไปด้วยความแค้นจริงเหรอ?

ตอนนี้เธอรู้สึกราวกับว่าเธอเสียศักดิ์ศรียังไงก็ไม่รู้...

“ระดับต่อไปล่ะ” หลิวเฉิงถามต่อ

“เอ่อ... ระดับต่อไปคือวิญญาณระดับกลาง มันเป็นผีที่มีพลังมากกว่าวิญญาณที่เพิ่งตายและมความสามารถเฉพาะตัวของตัวเอง วิญญาณผีระดับนี้ส่วนใหญ่อยู่ในคฤหาสน์หยินเชาตี้”

‘ที่แท้เมืองนี้ก็ยังมีผีอยู่ที่คฤหาสน์หยินเชาตี้ด้วย’ หลิวเฉิงประหลาดใจ

แต่หากลองคิดดูดี ๆก็จะเข้าใจว่าแม้ว่าจะมีผีในคฤหาสน์หยินเชาตี้ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก

“ต่อมาคือวิญญาณระดับสูง วิญญาณระดับสูงมีพลังมาก ฉันเคยได้ยินผีตัวอื่น ๆบอกว่าวิญญาณระดับสูงแบ่งออกเป็นสามกลุ่ม วิญญาณระดับสูงระดับที่หนึ่งเป็นเพียงวิญญาณระดับกลางที่เพิ่งพัฒนาขึ้นมา ระดับสองแข็งแกร่งและทรงพลัง สำหรับวิญญาณขั้นสูงระดับที่สาม ว่ากันว่ามันสามารถฆ่าคนครั้งเดียวได้มากกว่าหนึ่งพันคนด้วยความคิดเดียวและสามารถดูดซับพลังหยางได้ ซึ่งมันน่ากลัวมาก แม้แต่วิญญาณระดับสูงขั้นที่หนึ่งและสองก็ยังกลัว” ผีสาวในห้องน้ำพูดด้วยเสียงสั่นเทา แต่เธอก็ยังเล่าไม่ติดขัดไม่ต่างจากคนเล่านิทาน

หลิวเฉิงลูบคางเล็กน้อย ‘วิญญาณขั้นสูงระดับที่สาม สามารถฆ่าคนได้เป็นพันคน นั่นฟังดูค่อนข้างน่ากลัว’

“ถ้าอย่างนั้น มีระดับขั้นที่เหนือไปกว่าระดับที่สามอีกหรือเปล่า?” หลิวเฉิงถามอีกครั้ง

“มีสิ”

“แล้วเธอไม่พูดตั้งแต่แรกเล่า?” หลิวเฉิงหักนิ้วของเขา ไม่รู้ทำไมเขารู้สึกว่าผีสาวตรงหน้าอยากถูกเขาอัดอย่างไรอย่างนั้น

ผีสาวเห็นชายหนุ่มหักนิ้วเธอก็ถอยหลังไปหลายก้าว

“ไม่ ไม่ใช่ว่าไม่พูดนะ แต่ฉันไม่รู้ลึกต่างหาก ฉันเพิ่งจะได้ยินผีตัวอื่นพูดกันว่ามีผีที่ทรงพลังมากมายและวิญญาณขั้นสูงระดับที่สามก็ไม่ใช่ระดับสุดท้ายด้วย ถึงอย่างนั้นแค่ระดับที่สามก็ไม่ใช่อะไรที่พวกเขาวิญญาณชั้นต่ำจะสามารถทำอะไรได้”

“อ๋อ ก็แค่นั้น...” หลิวเฉิงพยักหน้าเข้าใจออกมา เพราะผีตรงหน้าเขาดูอ่อนแอแล้วจะเข้าถึงผีที่แข็งแกร่งถึงขนาดรู้หลายอย่างได้ยังไง

พอคิดเรื่องนี้แล้ว หลิวเฉิงก็ชี้นิ้วไปที่เซี่ยว่านชิว “ระดับความแข็งแกร่งของคนรักของฉันเป็นยังไงบ้าง เธอรู้ไหม?”