บทที่ 24 ทวงคืนหนังสือสัญญา

บทที่ 24 ทวงคืนหนังสือสัญญา

หลิวหมาจื่อถูกขัดจังหวะกะทันหัน เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ฉางอันก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้าทันที

เขาหันขวับไปสบตากับแววตาเย็นเยียบของหลี่ฉางอัน ก็เกิดอาการหวั่นใจขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่พอนึกถึงท่าทางนอบน้อมถ่อมตนของหลี่ฉางอันตอนมาขอยืมเงิน

ความกล้าของเขาก็พุ่งพล่านขึ้นมาทันที

"หลี่ฉางอัน เจ้าเห็นข้าเป็นหัวหลักหัวตอหรือไง ถึงกล้ามาพูดจาแบบนี้กับข้า?"

หลิวหมาจื่อพูดพลางเหวิี่ยงหมัดเข้าใส่หน้าหลี่ฉางอัน

เขาเป็นพรานป่ามาหลายปี เรี่ยวแรงย่อมมีมหาศาล หมัดนี้รุนแรงยิ่งนัก หากโดนเข้า หลี่ฉางอันคงกระเด็นไปไกล

ทว่าหลี่ฉางอันในตอนนี้ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป ด้วยการเสริมพลังจาก 'เนตรอินทรี' และพลังจากน้ำพุวิเศษ

ร่างกายของเขาจึงเหนือกว่าคนธรรมดาทั่วไปมากโข

ท่วงท่าการชกของหลิวหมาจื่อในสายตาเขาจึงดูเชื่องช้าราวกับภาพสไลด์

เพียงชั่วพริบตา เขาก็หาจุดอ่อนของคู่ต่อสู้เจอ หลบฉากออกไป แล้วตวัดขาขวาเตะสวนออกไปดุจสายฟ้าฟาด

เสียง "ปึก" ดังทึบๆ หลิวหมาจื่อกระเด็นถอยหลังไปไกลกว่าหนึ่งเมตรทันที

เห็นภาพนี้ ชาวบ้านรอบๆ ต่างพากันอ้าปากค้างตะลึงงัน

"เชี่ย! เมื่อกี้ข้าตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย?"

"หลี่ฉางอันเตะหลิวหมาจื่อกระเด็นเลยเหรอ!"

"ไอ้คนไม่เอาถ่านนี่มันไปเก่งกาจมาจากไหนกัน?"

ขณะที่ชาวบ้านกำลังตกตะลึงเซียวจือเวย หลินจู๋ซิง และเสี่ยวชิงเหอที่อยู่ในลานบ้านก็ตะลึงไม่แพ้กัน

ในความคิดของพวกนาง ถ้าหลี่ฉางอันจะเอาชนะหลิวหมาจื่อได้ ก็คงต้องพึ่งอาวุธลับลึกลับนั่นเท่านั้น

พวกนางคาดไม่ถึงเลยว่าหลี่ฉางอันจะล้มหลิวหมาจื่อได้ด้วยมือเปล่า โดยไม่ต้องใช้อาวุธนั่น

มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว นี่ใช่หลี่ฉางอันที่พวกนางรู้จักแน่หรือ?

ทำไมพวกนางไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าท่านพ่อเก่งกาจขนาดนี้!

หรือว่าที่ผ่านมาท่านพ่อแค่แกล้งทำเป็นอ่อนแอ?

เสี่ยวอันหรานดีใจจนเนื้อเต้นที่เห็นหลิวหมาจื่อโดนซัด นางตบมือแปะๆ ร้องเชียร์

"ท่านพ่อเก่งจังเลย! ท่านพ่อเก่งที่สุด!"

หลี่ฉางอันหันไปยิ้มให้ลูกสาวตัวน้อย

หลิวหมาจื่อที่ถูกเตะล้มกลิ้งอยู่บนพื้น กุมท้องพยายามยันตัวลุกขึ้น สายตาที่มองหลี่ฉางอันเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

เขาคาดไม่ถึงว่าไอ้หนุ่มนี่จะมีฝีมือซ่อนอยู่ เมื่อกี้เขาประมาทไปจริงๆ

แต่ยังดีที่แรงของมันไม่เยอะเท่าไหร่ ไม่อย่างนั้นลูกเตะเมื่อกี้คงทำเขาพิการไปแล้ว

เขาปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้า "ได้นี่หว่า ที่แท้ก็แกล้งโง่มาตลอด แต่เก่งแค่เรื่องต่อยตีจะมีประโยชน์อะไร!"

"อย่าลืมสิ ข้ามีหนังสือสัญญาของเจ้าอยู่ในมือ ต่อให้ไปขึ้นศาล ข้าก็เป็นฝ่ายถูก เจ้าคิดจะแหกกฎหมายบ้านเมืองหรือไง?!"

ในเมื่อใช้กำลังสู้ไม่ได้ เขาก็จะใช้เหตุผลเข้าสู้

ยังไงเขาก็ถือไพ่เหนือกว่าด้วยหนังสือสัญญาฉบับนั้น

"หลี่ฉางอัน ข้าให้เจ้าเลือกสองทาง หนึ่ง ส่งตัวจือเวยมาให้ข้าดีๆ แล้วข้าจะยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปเห็นแก่หน้าจือเวย หรือสอง ไปเจอกันที่ศาล ให้ท่านนายอำเภอตัดสิน!"

แม้หลิวหมาจื่อจะเป็นพรานป่า แต่เขาก็เจ้าเล่ห์เพทุบาย ไม่ใช่พวกพรานเถื่อนสมองทึบทั่วไป

เขารู้ว่าหลี่ฉางอันเป็นคนมีความรู้ ย่อมเข้าใจกฎหมายบ้านเมืองดี

แค่เอาเรื่องกฎหมายมาขู่ เขาไม่เชื่อว่าหลี่ฉางอันจะไม่ยอมจำนน

สุดท้ายก็ต้องส่งตัวเสี่ยวจือเวยมาให้เขาถึงบ้านอยู่ดี

พูดจบ เขาก็โบกหนังสือสัญญาในมืออย่างลำพองใจ เตือนสติให้หลี่ฉางอันคิดหน้าคิดหลังให้ดี อย่าทำอะไรวู่วาม

หลี่ฉางอันมองใบหน้าโอหังของหลิวหมาจื่อ แล้วแค่นเสียงหัวเราะอย่างเหยียดหยาม

"จริงอยู่ที่ข้าเซ็นสัญญาฉบับนั้น แต่ข้าจำได้ว่าการผิดสัญญาไม่ได้หมายความว่าจะต้องใช้จือเวยมาชดใช้หนี้นี่นา"

"หลิวหมาจื่อ วันนี้เจ้าจะไม่ได้ตัวจือเวยไป แต่ข้ายินดีรับผิดชอบค่าเสียหายจากการผิดสัญญา!"

เขารู้ว่าหลิวหมาจื่อพูดถูก หากมีหลักฐานชิ้นนี้อยู่ในมือ ถ้าหลิวหมาจื่อเอาไปฟ้องร้องจริงๆ เขาคงรับมือได้ยาก

ดังนั้น เขาคงต้องตามเช็ดตามล้างเรื่องที่เจ้าของร่างเดิมก่อไว้

"รับผิดชอบค่าเสียหาย?! แค่ก แค่ก"

หลิวหมาจื่อขำกลิ้งกับคำพูดของหลี่ฉางอันจนสำลักไอ เขารู้สึกว่าเรื่องนี้ตลกยิ่งกว่าตอนที่หลินจู๋ซิงโม้ว่าเขาฆ่าเสือได้เสียอีก

"หลี่ฉางอัน เจ้ารู้ไหมว่าค่าปรับผิดสัญญาต้องจ่ายเท่าไหร่?!"

"สามเท่า! ค่าปรับสามเท่าเชียวนะ! ยาจกอย่างเจ้าจะมีปัญญาจ่ายหรือ?!"

แม้ชาวบ้านที่ได้ยินจะรังเกียจการกระทำของหลิวหมาจื่อ แต่ใครใช้ให้หลี่ฉางอันไปเซ็นสัญญาแบบนั้นเล่า?

ค่าปรับสามเท่า ก็ปาเข้าไปหกตำลึงเงินแล้ว

ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ เลย

ทุกคนต่างรู้ดีว่าบ้านหลี่ฉางอันยากจนข้นแค้นขนาดไหน แทบจะไม่มีข้าวกินอยู่แล้ว

จะมีเงินที่ไหนมาใช้หนี้? ไม่อย่างนั้นหลี่ฉางอันคงไม่คิดขายลูกกินหรอก

ตอนนี้กลับมาบอกว่าจะใช้หนี้ ช่างกล้าพูดจาใหญ่โตเสียจริง

เสี่ยวจือเวยที่ยืนอยู่ข้างหลังหลี่ฉางอัน ได้ยินว่าหลี่ฉางอันจะใช้เงินคืนและไม่ยอมให้นางไปขัดดอก แม้จะดีใจ

แต่ก็กังวลใจยิ่งกว่า

เงินตั้งหกตำลึง ไม่ใช่น้อยๆ เลย นางคิดหนักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ กระตุกแขนเสื้อหลี่ฉางอันเบาๆ แล้วกระซิบ

"ท่านพ่อ เอาเอารองเท้าคู่นี้ไปขัดดอกแทนได้ไหมเจ้าคะ? ข้าไม่จำเป็นต้องใส่รองเท้าดีๆ แบบนี้หรอก..."

ปากพูดไปอย่างนั้น แต่ในใจเด็กน้อยก็แสนเสียดาย เพราะรองเท้าคู่นี้สวยมาก และเป็นของขวัญที่หลี่ฉางอันให้มา

นางไม่อยากให้ไปเลยจริงๆ แต่ก็รู้ดีว่าที่บ้านไม่มีเงินใช้หนี้ จึงจำต้องเอาของมีค่าไปแลก

ข้าวสาร อาหารแห้ง น้ำมัน จำเป็นต้องกินต้องใช้ ให้ไม่ได้ ผ้าห่มนวมก็ต้องใช้ห่มนอน น้องๆ จำเป็นต้องใช้ นางจึงทำได้เพียงถอดรองเท้าที่ใส่อยู่ออกไปให้เขาแทน

หวังว่าจะพอขัดดอกได้บ้าง

เห็นความรู้ความของเสี่ยวจือเวย หลี่ฉางอันก็รู้สึกจุกในอก ลูกสาวแสนดีขนาดนี้

เจ้าของร่างเดิมกลับกล้าเอาไปขัดดอกกับคนสารเลวอย่างหลิวหมาจื่อ!

ช่างไร้ความเป็นพ่อคนสิ้นดี!

"ไม่ต้องหรอก พ่อมีเงิน ก็แค่หกตำลึง เงินแค่นี้จิ๊บจ๊อย!"

หลี่ฉางอันลูบแก้มยุ้ยๆ ของลูกสาวเบาๆเซียวจือเวยทำท่าจะหลบตามสัญชาตญาณ แต่พอนึกถึงการกระทำของหลี่ฉางอันในช่วงสองวันนี้ นางก็ไม่หลบ

ปล่อยให้หลี่ฉางอันลูบแก้มแต่โดยดี

หลี่ฉางอันชักมือกลับแล้วล้วงเข้าไปในอกเสื้อ หยิบเงินหกตำลึงออกมาจากมิติเก็บของ แล้วแบมือให้ชาวบ้านรอบๆ ดู

"ขอเชิญท่านลุงท่านป้าช่วยเป็นพยาน นี่คือเงินหกตำลึง วันนี้ข้าจะใช้หนี้หลิวหมาจื่อให้หมด นับแต่นี้ไป ข้ากับหลิวหมาจื่อถือว่าหมดหนี้หมดสินต่อกัน!"

พูดจบ เขาก็ยื่นเงินในมือไปทางหลิวหมาจื่อ "เอาสัญญามา แล้วเงินนี่ก็เป็นของเจ้า!"

ชาวบ้านที่เห็นเงินในมือหลี่ฉางอันต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

"เงินหกตำลึงจริงๆ ด้วย! เขาไปเอาเงินเยอะแยะขนาดนี้มาจากไหน?"

"หรือว่าที่เขาบอกว่าฆ่าเสือเอาไปแลกเงินมาจะเป็นเรื่องจริง?"

"อย่าทำเป็นเล่นไป อาจจะเป็นจริงก็ได้นะ ไม่งั้นอยู่ดีๆ จะมีเงินโผล่มาเยอะขนาดนี้ได้ยังไง!"

...หลิวหมาจื่อคาดไม่ถึงว่าหลี่ฉางอันจะควักเงินหกตำลึงออกมาได้จริงๆ เขาถึงกับอึ้งกิมกี่ ยืนแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก

เขาอดไม่ได้ที่จะขยี้ตาเพ่งมอง แล้วคว้าเงินมากัดดู เงินแท้ๆ

แต่ทำไมมันถึงมีเงินเยอะขนาดนี้ได้?

เป็นไปไม่ได้!

ตอนมายืมเงินที่บ้านเขา มันแทบจะอดตายอยู่แล้ว

จู่ๆ จะมารวยขึ้นมาได้ยังไง?

เห็นหลิวหมาจื่อยังยืนงง หลี่ฉางอันก็ขี้เกียจจะพูดมากความ

เขาคว้าสัญญาที่ตัวเองเขียนไว้จากมือหลิวหมาจื่อ แล้วฉีกทิ้งเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

"เจ้า..."

หลิวหมาจื่อมองการกระทำของหลี่ฉางอันด้วยความเจ็บใจ แต่ในเมื่อได้เงินคืนแล้ว เขาก็หมดข้ออ้างที่จะเรียกร้องอะไรอีก

"ได้! ฝากไว้ก่อนเถอะ!"

พูดจบ เขาก็รีบมุดหนีฝ่าฝูงชนออกไปอย่างหัวซุกหัวซุน

เมื่อชาวบ้านแยกย้ายกันไป หลี่ฉางอันก็พาห้าสาวน้อยปิดประตูรั้ว แล้วกลับเข้ากระท่อม

พอปิดประตูลงกลอนเรียบร้อย หลี่ฉางอันก็รีบเรียกหาระบบในใจทันที

เมื่อกี้เขาไม่ได้สนใจฟัง ได้ยินแต่เสียงแจ้งเตือนดังรัวๆ ในหัว รู้แค่ว่าเป็นเสียงแจ้งเตือนค่าความประทับใจลดลง

ไม่รู้ว่าตอนนี้ค่าความประทับใจของเด็กๆ ที่มีต่อเขาจะเหลือเท่าไหร่กันแน่