บทที่ 29 - ศรของโฮ่วอี้

บทที่ 29 - ศรของโฮ่วอี้

"กลับไปทั้งที จะให้เสียเที่ยวได้ยังไง" ปรายตามองโฮ่วอี้ที่ไล่ตามมาข้างหลัง เทียนหยวนเลือกทิศทางหนีอย่างว่องไว

ตอนแรกตั้งใจจะมุ่งหน้าไปแนวหน้าของเผ่าบรรพชน เลยข้ามชนเผ่าระหว่างทางไปเยอะ ตอนนี้แวะเก็บเกี่ยวสักรอบก็ดี

เบื้องหน้ามีคลื่นพลังแผ่วเบาไหลเวียน เทียนหยวนไม่ถอยกลับพุ่งสวนเข้าไป ร่างกายวูบไหว ชกหมัดใส่ความว่างเปล่าตรงนั้น

กฎแห่งมิติแม้จะร้ายกาจ แต่ในฐานะหนึ่งในธาตุทั้งห้าแห่งวัฏจักรกำเนิดใหม่ ย่อมมีความไม่ธรรมดาเช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้นที่นี่ยังอยู่บนชีพจรแผ่นดิน

บนท้องฟ้า ความเร็วอาจเทียบโฮ่วอี้ไม่ได้ แต่ใต้ดินนั้นคนละเรื่อง

ตูม!

ความว่างเปล่าบริเวณนั้นแตกกระจาย เผยให้เห็นโฮ่วอี้ที่มีสีหน้าเคร่งเครียด

เพียงแค่ปะทะกันหนึ่งครั้ง เทียนหยวนก็อาศัยจังหวะนั้นม้วนตัวหนีไปไกล

ขุนพลบรรพชนสมกับที่เป็นขุนพลบรรพชน ความแข็งแกร่งของกายเนื้อโฮ่วอี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย

เมื่อไม่มีความได้เปรียบด้านระดับพลัง หากไม่มีของวิเศษกำเนิดเดิมระดับสุดยอด ก็ยากจะต้านทานอานุภาพของขุนพลบรรพชน

กายเนื้อเทียบเท่าของวิเศษ อิทธิฤทธิ์คาถาทำอันตรายไม่ได้ เป็นกระดูกชิ้นโตที่เคี้ยวยากจริงๆ

มิน่าล่ะตงหวงไท่อีผู้ครอบครองของวิเศษกำเนิดเดิมระดับสูงสุด สุดท้ายยังมีจุดจบที่ตัวตายสลายสูญ

สู้ยืดเยื้อไปก็เสียเวลาเปล่า เทียนหยวนขยับกายวูบเดียว มุ่งหน้าไปยังชนเผ่าที่ใกล้ที่สุดในความทรงจำ

"นี่มันวิชาหนีดิน?" มองดูเทียนหยวนที่หนีไปอย่างคล่องแคล่ว โฮ่วอี้ตกใจในใจ

ก่อนหน้านี้ตอนยิงธนูใส่กลางอากาศ เทียนหยวนเอาแต่หลบหลีก เขาเลยไม่ได้รู้สึกอะไร

ตอนนี้ได้เผชิญหน้ากันจังๆ มีหรือจะมองไม่ออกถึงความไม่ธรรมดา

ยอดฝีมือในเผ่าพันธุ์ต่างๆ มีมากมาย ไม่ขาดแคลนผู้เชี่ยวชาญวิชาหนีเอาตัวรอด แต่เมื่อเทียบกับเทียนหยวนแล้ว ต่างกันราวฟ้ากับเหว

มนุษย์หินต้อยต่ำไฉนถึงมีความสามารถขนาดนี้? หรือว่าจะเป็นเทพศักดิ์สิทธิ์กำเนิดเดิมจริงๆ?

โฮ่วอี้แหวกมิติ วางแขนทั้งสองบนสายธนูอีกครั้ง

สำหรับควาฟู่ที่ยังคงไล่ตามมาติดๆ เขาไม่ได้ใส่ใจ

ในชนเผ่าไม่ได้มีแค่พวกเขาสองคนที่เป็นขุนพลบรรพชน ต่อให้ไม่อยู่กันหมด เวลาสั้นๆ ก็ไม่น่าจะเกิดปัญหาอะไร

เทียนหยวนสัมผัสได้ ร่างกายขยับหลบวูบวาบ แต่ลูกธนูก็ยังล็อกเป้าเขาไว้อย่างแน่นหนา

ธนูเทพยิงตะวัน ศรเทพยิงตะวัน แม้จะเป็นของที่สร้างขึ้นภายหลัง แต่ก็ไม่ใช่ของวิเศษกำเนิดเดิมทั่วไปจะเทียบได้

ลองดูหลายครั้ง เทียนหยวนก็รู้ผลลัพธ์ ไม่พยายามหลบอีกต่อไป มุ่งหน้าบินหนีอย่างเดียว

ตูม!

ลูกธนูจำนวนมากระเบิดรอบทิศทาง พร้อมกับแสงสีเงินเจิดจ้า มิติรอบด้านถูกปิดตายจนหมด

แต่ทว่าดินวิเศษเก้าสวรรค์ไม่ใช่ของวิเศษกำเนิดเดิมระดับสุดยอดธรรมดา อีกทั้งยังเข้ากันได้ดีเยี่ยมกับต้นกำเนิดของเขา

เพียงแค่โคจรพลังเล็กน้อย ก็หลุดรอดจากแสงสีเงินที่บาดตานั้นได้ และเขาก็มองเห็นชนเผ่าที่อยู่ไม่ไกล

ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เทียนหยวนอ้าปากพ่นลมหายใจ ดินวิเศษเก้าสวรรค์กลายเป็นฝุ่นสีเหลืองหม่น ส่วนตัวเขาก็มุดเข้าไปข้างใน

ทันทีที่บินผ่านเหนือชนเผ่า ก็แปลงร่างเป็นมนุษย์หินมุดลงดิน ทิ้งไว้เพียงความตื่นตระหนกของเหล่าชาวเผ่าบรรพชน

ถูกควาฟู่ไล่กวดมาหลายปี สำหรับขั้นตอนการจับคนนี้ เทียนหยวนชำนาญจนหลับตาทำได้

โฮ่วอี้ที่เพิ่งเรียกเก็บลูกธนู ทำได้แค่มองตาปริบๆ ดูเทียนหยวนกวาดต้อนคนในเผ่าไป ไฟโทสะลุกโชนขึ้นกลางอกทันที

ภายใต้การโจมตีของเขา เจ้านี่ยังมีอารมณ์มาไล่จับคนอีก

ขุนพลบรรพชนผู้ยิ่งใหญ่ เคยถูกหยามเกียรติเช่นนี้ที่ไหน!

โฮ่วอี้ไม่ยั้งมืออีกต่อไป ดึงลูกธนูสี่ดอกที่เหลือในซองออกมา และแขนคู่สุดท้ายที่ห้อยอยู่ ก็วางทาบบนธนูเทพยิงตะวัน

ลูกธนูเก้าดอกประจำที่ สายธนูส่งเสียงร้องหวีดหวิว คันธนูสีดำทมิฬสั่นไหวเบาๆ

มองเห็นภาพลวงตาของวิหคเทพสีดำขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นลางๆ กางปีกอยู่กลางเวหา

เมื่อสายธนูถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ วิหคเทพกลางอากาศก็ยิ่งชัดเจนขึ้น

พร้อมกับเสียงร้องแหลมสะเทือนฟ้า มันม้วนตัวพุ่งตรงเข้าใส่เทียนหยวนราวกับจะปกคลุมท้องฟ้า

"หือ?" สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังด้านหลัง เทียนหยวนหรี่ตาลง

ก่อนหน้านี้ลูกธนูของโฮ่วอี้ล้วนไร้ร่องรอย เปลี่ยนแปลงได้ดั่งใจในความว่างเปล่า แต่ตอนนี้กลับเอิกเกริกขนาดนี้

ยังไงเสียก็เป็นขุนพลบรรพชนที่มีชื่อเสียงในโลกบรรพกาล เทียนหยวนไม่กล้าประมาท หน้าอกส่องแสงเก้าสีจางๆ

ราบรื่นมาตลอดทาง อย่ามาเรือล่มปากอ่าวเอาตอนนี้

ลองสัมผัสดูอย่างละเอียด นอกจากกฎแห่งมิติและกฎแห่งอัสนีที่คุ้นเคยแล้ว ก็ไม่มีความผิดปกติอื่นใด

มีเพียงวิหคเทพกลางอากาศนั่น ที่ดูเหมือนจะมีอะไรแตกต่างออกไปเล็กน้อย

ในดินเขามีความได้เปรียบทางภูมิศาสตร์ เทียนหยวนไม่อยากเสียความได้เปรียบนี้ไป จึงไม่มีความคิดที่จะขึ้นไปตรวจสอบให้แน่ชัด

ผิดคาด วิหคเทพที่กางปีกบินมาไม่ได้พุ่งเข้าใส่เขาตรงๆ แต่กลับลอยอยู่เหนือหัวเขา

ขณะที่เทียนหยวนกำลังสงสัย วิหคเทพกลางอากาศก็อ้าปากพ่นลูกธนูลงมาทีละดอก

หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า ครบเก้าดอกพอดี แต่วิหคเทพกลางอากาศยังไม่หายไป ยังคงติดตามเขามาอย่างกระชั้นชิด

เทียนหยวนเดาทางไม่ออก เห็นลูกธนูยาวพุ่งเข้ามา แขนขวาก็เหวี่ยงไปด้านหลังอย่างแรง

ทั่วทั้งร่าง นอกจากหน้าอกแล้ว ก็มีมือขวานี่แหละที่แข็งแกร่งที่สุด

เสียงดังเคร้งเก้าครั้ง ภายใต้แสงเก้าสีที่วูบวาบ ยังคงทิ้งรอยลูกธนูตื้นลึกไม่เท่ากันไว้เก้ารอย

เสียงร้องแหลมดังมาจากด้านหลัง ลูกธนูที่ถูกปัดกระเด็นไม่ได้ตกลงพื้น แต่กลับม้วนตัวกลางอากาศ พุ่งกลับมาหาเขาอีกครั้ง

การโจมตีวนลูปไม่รู้จบ?

ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัว เทียนหยวนรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีทันที

ลูกธนูพวกนี้อานุภาพไม่เบา แต่ละดอกสามารถเจาะรูบนตัวเขาได้ไม่น้อย ไปถึงเขาปู้โจวยังอีกไกล ขืนโดนตลอดทางแบบนี้ คงพรุนไปทั้งตัว

นึกสภาพตัวเองที่มีแต่หลุมบ่อ เทียนหยวนขนลุกซู่

โฮ่วอี้ที่เชี่ยวชาญกฎแห่งมิติ รับมือยากกว่าควาฟู่เยอะเลย

ทันใดนั้นแสงเก้าสีรอบกายก็สว่างจ้า เขาเร่งความเร็วหนีไปทางเขาปู้โจวสุดชีวิต

ในขณะเดียวกัน ดินสีทองไหลออกมาจากหน้าอก ลามไปตามแขนขาอย่างรวดเร็ว ปกคลุมทั่วร่างในพริบตา กลายเป็นมนุษย์หินสีทองอร่าม

เห็นเทียนหยวนหนีหัวซุกหัวซุน กระโดดโลดเต้นไปมา โฮ่วอี้ที่ไล่ตามมาติดๆ ส่งเสียงหึในลำคอ วิหคเทพส่งเสียงร้องแหลม ทันใดนั้นเสียงดังเคร้งคร้างดังไม่ขาดสาย พื้นที่บริเวณนั้นเต็มไปด้วยเงาลูกธนูหนาทึบ

เทียนหยวนที่กระตุ้นพลังดินวิเศษเก้าสวรรค์เต็มพิกัด ทำเป็นมองไม่เห็น เอาแต่วิ่งร้องว้ากๆ หนีลูกเดียว

ถ้าผ่านชนเผ่าไหน ก็ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม อ้าปากสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ม้วนเอาคนในเผ่าไปจนเกลี้ยง

เวลาเร่งด่วน เขาขี้เกียจมานั่งคัดแยก รอถึงเขาปู้โจวค่อยโยนพวกที่ต่ำกว่าระดับเซียนทองคำทิ้งไว้ที่ตีนเขาก็แล้วกัน

เขาเป็นถึงเทพสวรรค์อมตะสูงสุด แรงกดดันทางระดับพลัง ไม่มีใครต้านทานได้อยู่แล้ว

โฮ่วอี้เห็นเทียนหยวนกระโดดไปมาเพราะความเจ็บปวด นึกว่าทำร้ายอีกฝ่ายได้ ใครจะรู้ว่าเจ้ามนุษย์หินนี่ยังไม่ลืมที่จะจับคนในเผ่า

คราวนี้ยิ่งหนัก ข้อเดียวม้วนเกลี้ยงทั้งเผ่า ไม่เหลือแม้แต่เงา

โฮ่วอี้โกรธจัด แหวกมิติไปโผล่ข้างกายเทียนหยวน ชกหมัดใส่ทันที

เทียนหยวนรู้ตัว แต่ไม่สนใจ ยอมรับหมัดนั้นตรงๆ แล้วอาศัยแรงส่งกลิ้งหลุนๆ ไปข้างหน้า เร่งความเร็วหนีไป

โฮ่วอี้เคลื่อนย้ายร่างกลางอากาศ มองดูเทียนหยวนที่หนีไปไกลด้วยความตกตะลึง

เขามีชื่อเสียงด้านการยิงธนู แต่เขาก็ยังเป็นขุนพลบรรพชน พละกำลังทางกายภาพย่อมไม่ด้อย

แต่หมัดที่ทุ่มสุดตัวเมื่อครู่ กลับเหมือนชกใส่ปุยนุ่น นุ่มนิ่มไปหมด

ของวิเศษกำเนิดเดิมระดับสุดยอดชิ้นนั้น!

บัดซบเอ๊ย!

ปรายตามองควาฟู่ที่ไม่รู้ว่าหล่นไปอยู่ตรงไหนข้างหลัง โฮ่วอี้หน้าเขียวคล้ำรีบไล่ตามไป

ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเมื่อกี้ควาฟู่ถึงได้โกรธขนาดนั้น

เจ้ามนุษย์หินนี่มีดีแค่หนีกับป้องกันจริงๆ!

[จบแล้ว]