บทที่ 80 - รับศิษย์และฝูงศพบุกโจมตี

บทที่ 80 - รับศิษย์และฝูงศพบุกโจมตี

จ้าวเสวียนหลางให้หวังเจี้ยนเฟิงนำแผนภาพเส้นชีพจรและจุดฝังเข็มออกมาแสดง เขาอธิบายคร่าวๆ เกี่ยวกับตำแหน่งและหน้าที่ของเส้นชีพจรและจุดต่างๆ โดยเน้นย้ำถึงข้อควรระวังในการฝึกฝน

เวลาล่วงเลยผ่านไปกว่าสามชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้เป็นเวลาประมาณหกโมงเย็น ดวงอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า แสงสว่างภายในห้างเริ่มเลือนรางลง

หลังจากนั้นจ้าวเสวียนหลางก็เปิดโอกาสให้ผู้คนซักถามข้อสงสัย โดยเขาเป็นผู้ไขข้อข้องใจเหล่านั้น ผ่านไปอีกกว่าหนึ่งชั่วโมง เมื่อเห็นว่าคำถามเริ่มวนเวียนและไม่มีประเด็นสำคัญ จ้าวเสวียนหลางจึงยุติช่วงถามตอบ

เขาลุกขึ้นยืนแล้วประกาศก้องต่อหน้าฝูงชน "ศิษย์ของสำนักเหมาซานแบ่งออกเป็น ศิษย์สายตรง ศิษย์ใน ศิษย์นอก และศิษย์จดชื่อ"

จ้าวเสวียนหลางหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะชี้ไปที่เฟิงเฉิงฮ่าวซึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างกาย "นี่คือเฟิงเฉิงฮ่าว แม้จะมีอายุเพียงสิบขวบ แต่เขาได้ปลุกพลังพิเศษและมีระดับพลังถึงขอบเขตเหนือมนุษย์ เขาคือศิษย์เอกของข้า ให้จัดอยู่ในฐานะศิษย์ใหญ่ฝ่ายในเป็นการชั่วคราว"

เวลานั้นหวังเจี้ยนเฟิงรีบยกเก้าอี้เข้ามาวางพร้อมกับประคองถ้วยน้ำชามาด้วย เขาจมองเฟิงเฉิงฮ่าวด้วยความตื่นตะลึงและสงสัย

ก่อนหน้านี้ตอนที่จ้าวเสวียนหลางพาเด็กคนนี้ไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ต พวกเขาก็สงสัยอยู่แล้วว่าเจ้าหนูคนนี้เป็นใคร ไม่นึกเลยว่าจะเป็นถึงศิษย์เอกของคุณชายจ้าว แถมยังเป็นผู้มีพลังพิเศษระดับเหนือมนุษย์

"สิบขวบก็อยู่ขอบเขตเหนือมนุษย์แล้วหรือนี่ ร้ายกาจเกินไปแล้ว สมกับเป็นศิษย์เอกสำนักเหมาซาน"

"ไม่ใช่แค่เหนือมนุษย์นะ เขาเป็นผู้ปลุกพลังที่มีพลังพิเศษด้วย"

"ไม่รู้ว่าเจ้าหนูนี่มีพลังพิเศษอะไรนะ?"

"เจ้าหนูอะไรล่ะ อย่าพูดจาสุ่มสี่สุ่มห้า ต่อไปคนตระกูลเริ่นคนนี้ก็คือศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเรา"

ผู้คนด้านล่างต่างฮือฮาและวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่เมื่อได้ยินการแนะนำตัวเฟิงเฉิงฮ่าว

จ้าวเสวียนหลางนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยท่วงท่าสง่างามน่าเกรงขาม เลียนแบบมาดของอาจารย์จิ่วไม่มีผิดเพี้ยน ผู้คนที่กำลังส่งเสียงจอแจเมื่อเห็นดังนั้นต่างก็พากันหุบปากเงียบกริบ

เฟิงเฉิงฮ่าวลุกขึ้นเดินมาตรงหน้าจ้าวเสวียนหลาง คุกเข่าลงแล้วโขกศีรษะคำนับสามครั้งอย่างตั้งใจ จากนั้นรับถ้วยชาจากมือหวังเจี้ยนเฟิง ยื่นส่งให้จ้าวเสวียนหลางด้วยความนอบน้อม "เชิญท่านอาจารย์ดื่มน้ำชา"

จ้าวเสวียนหลางรับถ้วยชามาจิบเล็กน้อย เป็นอันเสร็จสิ้นพิธีการกราบกรานอาจารย์แบบเรียบง่าย

จากนั้นเขาก็หันไปมองชายวัยกลางคนรูปร่างกำยำที่อยู่ชั้นล่าง แล้วเอ่ยขึ้นช้าๆ "ข้าได้ยินมาว่าที่ฐานแห่งอนาคตมีผู้ปลุกพลังคนหนึ่งชื่อหนิวเซิ่ง บรรลุขอบเขตเหนือมนุษย์แล้ว ฝีมือไม่เลว แถมยังไม่หลงระเริงในความสุข ไม่ทำตัวกร่าง ตั้งใจฝึกฝนเพื่อความแข็งแกร่ง เจ้าคือหนิวเซิ่งใช่หรือไม่"

ชายร่างกำยำรีบประสานมือคารวะจ้าวเสวียนหลาง "มิผิดครับ ไม่นึกเลยว่าท่านอาจารย์จะเคยได้ยินชื่อผม"

จ้าวเสวียนหลางถามหนิวเซิ่งด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "เจ้าได้รับพลังมหาศาลอย่างกะทันหันแต่กลับไม่ใช่มันในทางที่ผิด จิตใจนับว่าใช้ได้ ไม่ทราบว่าเจ้าสมัครใจจะกราบข้าเป็นอาจารย์หรือไม่? ข้าจะให้เจ้าเป็นศิษย์พี่ใหญ่ฝ่ายนอกชั่วคราว"

"ผมสมัครใจครับ!"

หนิวเซิ่งได้ยินดังนั้นก็ดีใจจนเนื้อเต้น รีบคุกเข่าโขกศีรษะดังโป๊กๆ สามที เมื่อเห็นจ้าวเสวียนหลางพยักหน้ารับ เขาก็ใช้พลังธาตุลมดีดตัวกระโดดลอยตัวขึ้นมาบนชั้นสองทันที

หวังเจี้ยนเฟิงช่างรู้หน้าที่ รีบยกน้ำชาเข้ามาให้อีกถ้วย หนิวเซิ่งโขกหัวและยกน้ำชาคารวะอาจารย์ เสร็จสิ้นพิธีการไปอีกคน

เมื่อลุกขึ้น เขาก็ไม่รังเกียจที่เฟิงเฉิงฮ่าวอายุน้อยกว่า ยกมือคำนับเรียกว่า "ศิษย์พี่" แล้วไปยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างกายเด็กชาย

"หวังเจี้ยนเฟิง เจ้าเป็นอดีตทหาร แม้ในยามสิ้นโลกก็ยังยืนหยัดปกป้องชาวบ้าน มีอุดมการณ์และจุดยืนที่มั่นคง"

คราวนี้จ้าวเสวียนหลางหันมามองหวังเจี้ยนเฟิงที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วยิ้มให้ "ข้าถูกใจเจ้านัก ไม่ทราบว่าเจ้าสนใจจะกราบข้าเป็นอาจารย์หรือไม่? ข้าจะรับเจ้าเข้าเป็นศิษย์ฝ่ายนอกเช่นกัน"

"หา! ผม... ผมก็เป็นศิษย์ท่านได้หรือครับ?" หวางเจี้ยนเฟิงถึงกับตะลึงงัน ชี้นิ้วเข้าหาตัวเองถามด้วยความไม่อยากเชื่อ

"อย่ามัวแต่เหม่อ รีบกราบอาจารย์สิ" เฟิงเฉิงฮ่าวเห็นคุณลุงทหารยืนบื้อใบ้จึงรีบเตือนสติ

เมื่อถูกเด็กเตือน หวังเจี้ยนเฟิงก็ได้สติ รีบคุกเข่าลงโขกศีรษะให้จ้าวเสวียนหลางสามครั้ง ผู้มีพลังพิเศษคนหนึ่งในซูเปอร์มาร์เก็ตหัวไวกว่าใครเพื่อน รีบวิ่งเอาน้ำชามาส่งให้หวังเจี้ยนเฟิง

"คารวะท่านอาจารย์ เชิญท่านอาจารย์ดื่มชาครับ"

หลังจากจิบชาแล้ว จ้าวเสวียนหลางก็หันไปประกาศแก่ผู้คนนับพันด้านล่าง

"วันนี้ข้ารับศิษย์เพียงสามคนนี้เท่านั้น แต่พวกเจ้าก็นับว่าเป็นนักเรียนของข้า ให้จัดอยู่ในฐานะศิษย์จดชื่อไปก่อน"

"ในวันข้างหน้า ข้าจะพิจารณาจากพรสวรรค์ ระดับพลัง จำนวนซอมบี้ที่ฆ่า จำนวนคนที่ช่วยเหลือ และความประพฤติ หากใครมีผลงานโดดเด่น ข้าจะรับเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ"

"ศิษย์จดชื่อที่ผลงานดี จะได้เลื่อนเป็นศิษย์ฝ่ายนอก ศิษย์ฝ่ายนอกที่ผลงานดีเยี่ยมและมีพลังถึงขั้นเหนือมนุษย์ จะได้เลื่อนเป็นศิษย์ฝ่ายใน ส่วนศิษย์ฝ่ายในที่ผลงานยอดเยี่ยม สร้างคุณูปการแก่สำนัก และบรรลุขอบเขตอริยะ จะได้เลื่อนเป็นศิษย์สายตรง"

คนนับพันด้านล่างที่กำลังผิดหวัง พอได้ยินว่าจ้าวเสวียนหลางรับศิษย์แค่สามคนก็ถอดใจ แต่ประโยคต่อมากลับจุดประกายความหวังให้พวกเขาลุกโชนอีกครั้ง ขอแค่ทำผลงานให้ดี พวกเขาก็มีสิทธิ์เป็นศิษย์ฝ่ายนอกหรือฝ่ายในได้

ส่วนศิษย์สายตรงที่ต้องบรรลุขอบเขตอริยะนั้น ดูเหมือนจะเป็นเพียงแนวคิดทฤษฎี เพราะยังไม่เคยได้ยินว่ามีใครไปถึงระดับนั้นได้ แต่แค่มีความหวังก็เพียงพอแล้ว

ยังไม่ทันได้ดีใจกันเต็มที่ จ้าวเสวียนหลางก็สาดน้ำเย็นเข้าใส่ "แต่หากใครใช้วิชาของเหมาซานไปทำเรื่องชั่วช้า ตามอำเภอใจ โทษสถานเบาคือขับออกจากสำนักและทำลายวรยุทธ์ โทษสถานหนักคือสังหารทิ้ง ทำลายดวงวิญญาณให้แตกซ่าน ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดตลอดกาล"

ทุกคนที่ได้ยินวาจาอันเหี้ยมเกรียมของจ้าวเสวียนหลางต่างพากันสะท้านเฮือกในใจ บางคนที่มีความคิดไม่ซื่อถึงกับตั้งปณิธานว่าจะกลับตัวกลับใจ ไม่กล้าทำชั่วอีก

จ้าวเสวียนหลางนำภาพวาดปรมาจารย์และภาพเหมือนของอาจารย์จิ่วออกมาหลายภาพ ใช้พลังตรึงให้ลอยอยู่กลางอากาศ

จากนั้นชี้ไปที่ภาพเหล่านั้นและกล่าวกับผู้คน "ท่านเหล่านี้คือปรมาจารย์... ส่วนท่านนี้คืออาจารย์ของข้า หลินจิ่ว ฉายานักพรตคิ้วเดียว หรือก็คือปรมาจารย์รุ่นปู่ของพวกเจ้า ตอนนี้จงโขกศีรษะคำนับบูรพาจารย์ ถือว่าพวกเจ้าได้ก้าวเข้าสู่ประตูสำนักเหมาซานอย่างเป็นทางการแล้ว"

ภายใต้การนำของศิษย์ทั้งสาม ผู้คนทั้งหมดต่างพากันโขกศีรษะคำนับภาพวาดสามเทพเจ้าเหมาและอาจารย์จิ่วอย่างพร้อมเพรียง

ขณะที่จ้าวเสวียนหลางเก็บภาพวาดและกำลังจะเอ่ยปากพูด เสียงคำรามของซอมบี้ก็ดังสนั่นหวั่นไหว แฝงไปด้วยกระแสความร้อนรน

เฟิงเฉิงฮ่าวได้ยินเสียงนั้นก็หน้าเปลี่ยนสี รีบหันไปบอกจ้าวเสวียนหลาง "ท่านอาจารย์ พ่อผมส่งข่าวมาครับ เขาบอกว่ามีฝูงซอมบี้จำนวนมากกำลังล้อมเข้ามาทางนี้"

พอได้ยินว่ามีฝูงซอมบี้บุก ทุกคนก็เริ่มตื่นตระหนกตกใจตามสัญชาตญาณ คนขวัญอ่อนบางคนเริ่มโวยวายเหมือนแมลงวันหัวขาด บางคนถึงกับวิ่งพล่านไปมา

"หุบปาก! ตื่นตระหนกอะไรกัน แค่ซอมบี้ไม่กี่ตัว มีอะไรน่ากลัว"

เสียงตวาดของจ้าวเสวียนหลางดังกึกก้อง สะกดทุกคนให้นิ่งเงียบและดึงดูดทุกสายตามาที่เขา

จ้าวเสวียนหลางหยิบธงร้อยอสูรออกมาจากเอว แล้วสะบัดเบาๆ ต่งเสี่ยวอวี้ก็ลอยออกมา นางอยู่ในชุดสีขาวบริสุทธิ์ ลอยตัวอยู่กลางอากาศด้วยท่วงท่าอันงดงาม