บทที่ 18 - แผนสกปรกของเซลล์มะเร็งกับอายุขัยที่หายไป!

บทที่ 18 - แผนสกปรกของเซลล์มะเร็งกับอายุขัยที่หายไป!

จ้าวคังเห็นท่าทางของหลินหนานก็ถาม "วันนี้พวกคุณยังไม่ได้ไปดูต้นหยูเหรอ"

หลินหนานส่ายหน้า "วันนี้เพิ่งมาถึง ก็พาเด็กๆ ไปสัมผัสวิถีชาวสวนปลูกผัก สุดท้ายก็ลงไปเล่นโคลนกันหมด!"

จ้าวคังเข้าใจแล้ว ยิ้มอธิบายในฐานะผู้มาก่อน "ต้นหยูสามต้นของตระกูลเฉินมีประวัติความเป็นมาลึกซึ้ง สมัยก่อนเกิดภัยพิบัติไม่หยุดหย่อน ชาวบ้านสิบหมู่บ้านแปดตำบลมาขอพรต่อองค์เทพปราบมารที่ตระกูลเฉิน ผู้นำตระกูลในสมัยนั้นเกิดนิมิตจึงปลูกต้นหยูสามต้นนี้ขึ้น เพราะต้นหยูมีความหมายถึงการคุ้มครอง ปกปักรักษา และสะกดสิ่งชั่วร้าย"

"แม้แต่ฮ่องเต้หยงเจิ้งแห่งราชวงศ์ชิงยังเคยเสด็จมารดน้ำต้นหยูทั้งสาม ที่สำคัญคือต้นหยูได้รับการดูแลจากตระกูลเฉินมาอย่างยาวนาน จนเกิดจิตวิญญาณ สามารถแผ่ไอวิญญาณออกมาได้ คนที่เข้าไปอยู่ในรัศมีต้นหยู จะมีความรู้สึกมหัศจรรย์บางอย่าง"

"อาจ้าว อาพูดซะเวอร์เชียว" หลินหนานไม่อยากจะเชื่อ

คนอื่นก็เหมือนกัน

แม้จะมีคำกล่าวว่าไม้แก่มีวิญญาณ แต่เรื่องต้นไม้เกิดจิตวิญญาณจริงๆ ใครจะเคยเห็น

"เวอร์ไม่เวอร์ตามอาไปดูก็รู้เอง" จ้าวคังยิ้ม

พวกหลินหนานถูกกระตุ้นต่อมอยากรู้เข้าให้แล้ว อยากไปเห็นกับตา จึงเดินตามเขาออกจากที่พัก มุ่งหน้าไปยังสถานที่ตั้งต้นหยูสามต้น

ไม่นาน หลินหนานก็มองเห็นต้นหยูสามต้นนั้นแต่ไกล

ต้นไม้โบราณอายุกว่า 300 ปี แม้ในยามค่ำคืน เค้าโครงของมันก็ยังให้ความรู้สึกถึงกิ่งก้านสาขาที่แผ่ขยายอย่างยิ่งใหญ่

พอเข้าไปใกล้ ก็เห็นว่ารอบต้นหยูมีโคมไฟสไตล์โบราณแขวนประดับอยู่ แม้จะไม่สว่างจ้า แต่มองเห็นรอบด้านได้ชัดเจน มีเอกลักษณ์เข้ากับสถาปัตยกรรมตระกูลเฉิน

"ไป พอก้าวเข้าไปใกล้ต้นไม้ก็จะสัมผัสความมหัศจรรย์ได้เอง" จ้าวคังเชื้อเชิญ เดินนำเข้าไปก่อน สักพักก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกมหัศจรรย์นั้น

หลินหนานเห็นอาจ้าวยืนยันแข็งขัน ก็ยิ่งสงสัย เดินตามเข้าไป ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ระยะที่กำหนด เขาก็ชะงักกึก

วินาทีนั้น ความรู้สึกสบายตัวแผ่ซ่านไปทั่วร่างทันที รู้สึกเหมือนรูขุมขนเปิดออกยามหายใจ ราวกับจู่ๆ ก็หลุดเข้าไปอยู่ในบาร์ออกซิเจนบริสุทธิ์

นี่มัน...

ความรู้สึกกะทันหันทำให้เขาเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เพียงก้าวเดียว ความรู้สึกนั้นก็หายวับไป

เขาลองก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว ความรู้สึกมหัศจรรย์ก็กลับมาอีกครั้ง

คนอื่นก็สัมผัสได้เช่นกัน ต่างพากันประหลาดใจ

"ความรู้สึกนี้มหัศจรรย์จริงๆ จู่ๆ ก็โผล่มาเลย"

"ใช่ ถ้าไม่เจอกับตัว คงไม่เชื่อแน่"

"..."

หลินหนานตกตะลึง มองดูเรือนยอดอันยิ่งใหญ่ของต้นหยูสามต้นในความมืดอย่างเหลือเชื่อ หรือว่า... ต้นหยูสามต้นนี้จะมีจิตวิญญาณจริงๆ ไม่งั้นจะอธิบายความรู้สึกมหัศจรรย์นี้ยังไง

...

เวลาล่วงเลย ผ่านไปหนึ่งคืน

เฉินฮั่นตื่นขึ้นมาเพราะเสียงนาฬิกาปลุก ตี 4 ครึ่งแล้ว ใกล้ยามเหม่า

เขารีบลุกขึ้น แต่ความอ่อนเพลียในวันนี้รุนแรงกว่าปกติ เป็นผลข้างเคียงจากการกินยาแก้ปวด

มองดูหน้าต่างเกมในหัว ตอนที่เขาหลับ มีแจ้งเตือนจากเกมเข้ามาเพียบ

[ยินดีด้วย ผู้อาวุโสหอการช่างสร้างเตาคั่วชาสำหรับทำชาวิญญาณไผ่อัสนีเสร็จเรียบร้อยแล้ว คุณสามารถเริ่มคั่วชาวิญญาณไผ่อัสนีได้แล้ว!]

เห็นได้ชัดว่าอาเล็กเร่งสร้างเตาจนเสร็จในคืนเดียว

ตามปกติ เตาและกระทะเหล็กที่เพิ่งก่อเสร็จแบบนี้ อย่างน้อยต้องทิ้งไว้ให้แห้งสัก 5-7 วันถึงจะใช้ได้

แต่เมื่อมีระบบเกมเข้ามาเกี่ยวข้อง เห็นได้ชัดว่าขั้นตอนการรอให้แห้งถูกข้ามไป

นอกจากนี้ยังมี [ยินดีด้วย คุณได้รับสาวกเพิ่ม 1 คน ผ่านการส่งภาพบันทึกจากกระจกเงาวิญญาณ ได้รับค่าชื่อเสียง 1 แต้ม!] อีก 9 ข้อความ และ [ยินดีด้วย สิ่งมหัศจรรย์ของตระกูลเฉินสร้างความตื่นตะลึงแก่ผู้คน ค่าชื่อเสียง +1!] อีก 7 ข้อความ

คลิปยุยงปีศาจสุนัขตีกันพาแฟนคลับมาเพิ่มให้อีก 9 คน เปิดมือถือดู ยอดไลก์ปาไป 2,400 กว่าแล้ว แต่ข้อมูลเริ่มนิ่ง

คลิปประเภทนี้คงมีแต่สหายธรรมกับท่านจอมเทพสายฮาเท่านั้นแหละที่หลงเข้ามาดู

ส่วนสิ่งมหัศจรรย์สร้างความตื่นตะลึงได้ค่าชื่อเสียงมา 7 แต้ม น่าจะเป็นคณะของหลินหนาน 6 คน บวกกับคุณจ้าว

เรื่องนี้ทำให้เขาตาวาว

ถ้าเป็นแบบนี้ แสดงว่านักท่องเที่ยวหนึ่งคนไม่ได้ปั๊มค่าชื่อเสียงจากการแสดงปาฏิหาริย์และสิ่งมหัศจรรย์ได้แค่ครั้งเดียว ผ่านไปวันหนึ่งหรือสักระยะหนึ่งก็น่าจะปั๊มใหม่ได้

ดังนั้น วันนี้ลองไปหาคณะของคุณหลินทดสอบดูได้

เฉินฮั่นดูค่าชื่อเสียง

บวกกับ 16 แต้มนี้ ค่าชื่อเสียงรวมเป็น 143 แต้ม

จากนั้นเขาก็ดูอายุขัยที่เขาให้ความสำคัญที่สุด: 25 วัน 18 ชั่วโมง 20 นาที

ทันใดนั้น เขาก็ชะงัก

เดี๋ยวนะ!

เมื่อวานเวลานี้คือ 27 วัน 18 ชั่วโมง

กินเนื้อปีศาจสุนัขไปแล้ว แถมชำระล้างด้วยปราณวิญญาณอีกหนึ่งรอบ อายุขัยที่ลดไปหนึ่งวันน่าจะถูกชดเชยไปแล้ว

งั้นวันนี้ก็ต้องเหลือ 27 วัน 18 ชั่วโมงสิ

แต่นี่เหลือ 25 วัน

หายไปเฉยๆ 2 วัน

เป็นเพราะเมื่อคืนเซลล์มะเร็งอาละวาดงั้นเหรอ

แต่ก่อนหน้านี้ตอนกระอักเลือดก็ไม่เห็นกระทบอายุขัยนี่นา

เรื่องนี้ทำให้เขาขมวดคิ้วแน่น

ผู้ป่วยมะเร็งต้องพกยาแก้ปวดติดตัว เพราะเซลล์มะเร็งจะอาละวาดเป็นระยะๆ ต่อให้จะตายก็ไม่ยอมให้ตายสงบ

อย่างเขาเนี่ย เวลาสั้นๆ เซลล์มะเร็งอาละวาดไปสองรอบแล้ว

รอบก่อนกระอักเลือดไม่กระทบอายุขัย รอบเมื่อคืนไม่กระอักเลือดดันกระทบ

ดูเหมือนจะเป็นเรื่องของความน่าจะเป็น

น่าจะขึ้นอยู่กับทิศทางการลุกลาม ขนาดก้อนเนื้อ และความเสียหายที่เกิดกับเนื้อเยื่อ อวัยวะ และเส้นประสาทรอบข้าง

นี่แหละคือเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่เขากังวล

ถ้าเป็นแบบนี้ ลำพังเวลาที่เพิ่มได้จากเนื้อปีศาจสุนัขและการชำระล้างด้วยปราณวิญญาณในแต่ละวัน คงต้านทานการผลาญอายุขัยจากแผนสกปรกของเซลล์มะเร็งไม่ไหวแน่

ชั่วขณะหนึ่ง เฉินฮั่นรู้สึกหงุดหงิดใจ

ต้องรีบอัปเกรดที่ตั้งสำนักเพื่อรับรางวัลใหม่โดยเร็ว

คิดได้ดังนั้น เขาก็รีบออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปถ้ำวิญญาณพิเศษ

สถานการณ์นี้เท่ากับติดบัฟวิกฤตให้เขาแล้ว เวลาการันตีจากปราณวิญญาณและเนื้อปีศาจสุนัขห้ามเกิดข้อผิดพลาดเด็ดขาด

มาถึงถ้ำวิญญาณพิเศษ ฟ้าเริ่มสาง สายตาของเฉินฮั่นสะดุดเข้ากับไม้เลื้อยและดอกไม้บนรั้วกั้น พวกมันดูเหี่ยวเฉาลง

แม้อาเล็กจะใช้วิธีขุดย้ายจากในป่ามาปลูกซึ่งเป็นวิธีที่ดี แต่รากไม้ก็ต้องได้รับความเสียหายบ้าง ไม่เหมือนไม้กระถางที่ซื้อมา

แต่ก็ไม่ต้องใช้เงิน ตายก็ไปขุดมาปลูกใหม่

เขาเข้าไปนั่งขัดสมาธิในศาลา รอจนแสงอาทิตย์ข้ามยอดเขาไกลโพ้นสาดส่องลงมายังผืนดิน การชำระล้างด้วยปราณวิญญาณของถ้ำวิญญาณพิเศษก็เริ่มทำงาน

ความรู้สึกมหัศจรรย์ปรากฏขึ้นอีกครั้ง เมื่อปราณวิญญาณปรากฏ รูขุมขนทั่วร่างก็เปิดออกดั่งปลาที่กระหายน้ำ ดูดซับปราณวิญญาณที่ชะล้างเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อการชำระล้างจบลง หลุดออกจากสภาวะมหัศจรรย์ เฉินฮั่นรู้สึกว่างเปล่าเหมือนผู้ชายหลังเสร็จกิจ

"เฮ้อ!" เฉินฮั่นถอนหายใจ พอมองไปที่ไม้เลื้อยและดอกไม้บนรั้วกั้นอีกครั้ง ก็พบว่าอาการเหี่ยวเฉาหายไปจนหมดสิ้น กลับกลายเป็นเขียวชอุ่มชุ่มชื้น สดใสเบ่งบาน เต็มไปด้วยชีวิตชีวา

เห็นได้ชัดว่าได้รับอานิสงส์จากการชำระล้างด้วยปราณวิญญาณ

จู่ๆ เขาก็รู้สึกอิจฉา

การชำระล้างครั้งเดียวทำให้พืชพวกนี้ฟื้นจากสภาพเหี่ยวเฉาได้สมบูรณ์ แต่เขาเพิ่มอายุขัยได้แค่ 12 ชั่วโมง จาก 25 วัน 18 ชั่วโมง เป็น 26 วัน 6 ชั่วโมง

อายุขัย 2 วันที่หายไปดื้อๆ นี่มันเจ็บปวดจริงๆ

เขาไม่เสียเวลา ไปที่ครัวศูนย์บริการนักท่องเที่ยว หาเนื้อมาหั่นเป็นชิ้น แล้วเดินออกไปนอกหมู่บ้าน เตรียมทำภารกิจรายวันยุยงปีศาจสุนัขตีกัน

หมาตื่นเช้า ที่ปากทางหมู่บ้านมีหมา 3 ตัวเดินป้วนเปี้ยนอยู่ หนึ่งในนั้นคือหมาขาวที่โดนยำเมื่อวาน ขาของมันดูเหมือนจะดีขึ้นมาก เดินเหินแทบดูไม่ออก

เขาหยิบกระจกเงาวิญญาณขึ้นมาเริ่มบันทึกภาพของวันนี้ "ผู้นำตระกูลอย่างผมเพื่อความปลอดภัยของตระกูล ตัดสินใจบุกรังปีศาจสุนัขอีกครั้ง เพื่อยุยงให้พวกมันแตกคอกันต่อไป"

ในเมื่อทำแบบนี้แล้วได้แฟนคลับ ก็ต้องถ่ายต่อเพื่อปั๊มค่าชื่อเสียง

ด้วยประสบการณ์จากเมื่อวาน วันนี้เขาล่อหมาจรจัดนอกหมู่บ้านมาที่ปากทางหมู่บ้านได้อย่างราบรื่น เจ้าหมาขาววันนี้ดูเหมือนจะมีพวกมาด้วยสองตัว เลยเห่าใส่อย่างกล้าหาญ

แต่ตอนที่มันเห่า เพื่อนสองตัวนั้นวิ่งหนีเข้าหมู่บ้านไปตั้งนานแล้ว ดังนั้นพอหมานอกหมู่บ้านกระโจนใส่ มันรู้ตัวก็สายไปเสียแล้ว โดนยำเละอีกรอบ ยกขาข้างหนึ่งวิ่งหนีเข้าหมู่บ้านไปอย่างทุลักทุเล ปากก็ร้องโหยหวน

จากนั้น เจ้าตูบตัวน้อยก็นำพวกพ้องออกมา (อีกแล้ว) กระโจนเข้าใส่อย่างดุดัน จบลงที่หมานอกหมู่บ้านพ่ายแพ้หนีกระเจิง (อีกแล้ว)

เมื่องานเลี้ยงเลิกรา เฉินฮั่นถึงปรากฏตัวที่จุดเกิดเหตุ มองดูก้อนเนื้อปีศาจสุนัขสองก้อนที่มีแสงสีขาวห่อหุ้มด้วยความอารมณ์ดี ดูเหมือนอัตราการดรอปจะไม่คงที่สินะ

เก็บเนื้อสองก้อนเข้าคลัง แล้วกลับไปที่ตระกูลเฉิน ตรงไปลานบ้านอาเล็ก เห็นใบไผ่และยอดไผ่บนตะแกรงทั้งสามนิ่มลงหมดแล้ว น้ำระเหยไปพอสมควร พร้อมสำหรับการคั่ว

ในครัว อาเล็กกำลังต้มข้าวต้ม

เขาอาศัยจังหวะที่อาเล็กเผลอ เอาเนื้อปีศาจสุนัขก้อนหนึ่งออกมาจากคลัง น้ำหนักพอทำยาได้สองที่

"เสี่ยวฮั่น ข้าวต้มต้องรอเดี๋ยวนะ นั่งก่อน" เฉินหลินเห็นหลานชายมาก็ทักทาย แล้วก็เห็นก้อนเนื้อในมือ "นั่นคือ?"

"เนื้อสำหรับทำยาอายุวัฒนะ อาเล็กช่วยจัดการให้หน่อยครับ" เฉินฮั่นหาข้ออ้าง ส่งเนื้อให้อาเล็ก

เนื้อปีศาจสุนัขแล่ยากมาก ทุกครั้งเล่นเอาเขาหมดแรง จากเหตุการณ์อายุขัยหายเมื่อคืน เขาตัดสินใจว่าจะลดกิจกรรมที่ใช้แรงเยอะๆ การใช้แรงเกินตัวจะเป็นภาระต่อร่างกาย

เฉินหลินพยักหน้า แค่แล่เนื้อก้อนเดียว เรื่องจิ๊บจ๊อย

เขารับเนื้อมา หยิบมีดเตรียมแล่หนังตามปกติ แล้วเขาก็ชะงัก "??????"

เนื้อนี่แข็งชิบหาย!

[จบแล้ว]