บทที่ 300 - ไร้ใจ
บทที่ 300 - ไร้ใจ
บทที่ 300 - ไร้ใจ
✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿
ทิศทางการเดินทางของเสิ่นชิงอีโดยรวมแล้วไม่มีการเปลี่ยนแปลง เพียงแต่มีการแวะเวียนไปยังสถานที่บางแห่งเพิ่มขึ้นมา
สถานที่เหล่านั้นล้วนมีสิ่งของที่ผู้ฝึกตนจากทวีปวายุสวรรค์ต่างปรารถนาอยากจะได้มาครอบครอง
เสิ่นชิงอีไม่ระงับความเร็วของตนเองอีกต่อไป นางรีดเร้นพลังปราณวายุออกมาใช้จนถึงขีดสุด
"ปัง!"
เศษหินปลิวว่อน ฉู่จิ่งตวัดกระบี่หนักในมือ ปัดป้องกลุ่มคนที่พุ่งเข้ามาโจมตีพวกเขาออกไป
ฟู่อวี้เหยามองใบหน้าที่มืดครึ้มถึงขีดสุดของเจียงหลี แววตาของนางก็เย็นเยียบลงเช่นกัน
ช่างตามรังควานเหมือนวิญญาณอาฆาตเสียจริง!
"ส่งของสิ่งนั้นออกมาซะ!"
ฉู่จิ่งและฟู่อวี้เหยายืนหันหลังชนกัน จ้องมองกลุ่มคนตรงหน้าด้วยความระแวดระวัง
"ของวิเศษย่อมเป็นของผู้มีวาสนา! ทวีปวายุสวรรค์ออกจะทำตัวอันธพาลเกินไปหน่อยกระมัง!"
ฟู่อวี้เหยาเองก็หงุดหงิดใจแทบตาย พวกนางรวบรวมแผนที่ได้แปดชิ้นแล้ว แต่ชิ้นที่เก้ากลับหาอย่างไรก็หาไม่เจอ!
หากยังหาไม่เจอจนกระทั่งแดนลี้ลับปิดตัวลง แล้วจะต้องรอไปถึงเดือนไหนปีไหนกว่าจะได้เข้ามาหาอีก?!
วาสนาที่ควรจะได้มาอยู่ในมือ มิใช่ต้องหลุดลอยไปหรอกหรือ?
แม้ตลอดทางที่ผ่านมา ทั้งสองคนแทบจะกวาดล้างสมบัติและมรดกสืบทอดที่มีค่าในตำหนักต่างๆ มาจนเกลี้ยง ชนิดที่ว่าแม้แต่อิฐปูพื้นสักก้อนก็ไม่เหลือทิ้งไว้ แต่ของเหล่านั้นจะไปเทียบอะไรได้กับสิ่งที่ถูกปกป้องรักษาไว้อย่างแน่นหนาเช่นนั้นเล่า?
"ช่างโลภมากเสียจริงนะ!"
เจียงหลีมีความรู้สึกแย่ต่อผู้ฝึกตนทวีปเมฆาธาราจนถึงขีดสุดแล้ว
"ฉู่จิ่ง ฟู่อวี้เหยา พวกเจ้ากอบโกยของไปตั้งมากมาย สมบัติในตำหนักต่างๆ แทบจะถูกพวกเจ้าปล้นไปจนหมดเกลี้ยง แม้แต่อิฐวิญญาณก็ไม่เหลือสักก้อน มาตอนนี้ยังคิดจะฮุบเอามรดกชิ้นใหญ่นั้นไปคนเดียวอีก เจ้าคิดว่ามันจะเป็นไปได้งั้นหรือ?"
"วาสนาเดิมทีเป็นของผู้มีบุญบารมี! ผู้ที่บังคับฝืนชะตาต่างหาก คือผู้ที่ขัดต่อลิขิตสวรรค์!"
เจียงหลีราวกับได้ยินเรื่องตลกที่น่าขันที่สุดในโลก
"ฮ่าฮ่าฮ่า! ลิขิตสวรรค์? เจ้ากับข้าต่างก็เป็นผู้ฝึกตน ยังจะมาพูดเรื่องลิขิตสวรรค์อะไรกับข้าอีก? เจ้าไม่รู้สึกขำ แต่ข้ารู้สึกขำว่ะ! ฉู่จิ่ง ฟู่อวี้เหยา พวกโจรขโมยจากทวีปเมฆาธารา! วันนี้หากพวกเจ้าไม่ส่งแผนที่ออกมา ก็อย่าหวังว่าใครจะมีชีวิตรอดออกไปจากแดนลี้ลับยมโลกแห่งนี้ได้เลย! ให้ทวีปเมฆาธาราถูกฝังไปพร้อมกับพวกเจ้าเถอะ!"
มือที่กำกระบี่หนักของฉู่จิ่งกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
บนใบหน้าของฟู่อวี้เหยาเต็มไปด้วยจิตสังหารที่เดือดพล่าน
"คิดจะขู่พวกเรางั้นหรือ?! หึ! โลกผู้ฝึกตนยึดถือผู้แข็งแกร่งเป็นราชา! การมีชีวิตรอดได้ถือเป็นความสามารถ หากต้องตกตายไป ก็โทษใครไม่ได้!"
เจียงหลีมองฟู่อวี้เหยาด้วยสายตาที่เย็นชาลงไปอีกหลายส่วน
โลกผู้ฝึกตนเดิมทีก็เป็นสถานที่ที่เย็นชาและนองเลือดอยู่แล้ว
ผู้ฝึกตนส่วนใหญ่ก็มักจะเห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้ และด้านชา
แต่ฟู่อวี้เหยาผู้นี้ กลับเป็นที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเจอมา!
คนที่มีจิตใจเย็นชา เห็นแก่ตัว และกระหายเลือดได้ขนาดนี้ ราวกับว่านางไม่ใช่มนุษย์คนหนึ่ง!
มนุษย์ทั่วไป ต่อให้เย็นชาเห็นแก่ตัวเพียงใด อย่างน้อยก็ยังมีความปรารถนาของตัวเอง มีสิ่งที่แคร์และให้ความสำคัญ แต่ในตัวผู้หญิงคนนี้ เจียงหลีกลับมองไม่เห็นสิ่งเหล่านั้นเลยแม้แต่นิดเดียว!
เมื่อนึกถึงเคล็ดวิชาที่ตนเองบำเพ็ญเพียรอยู่ จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่า บางทีผู้หญิงตรงหน้านี้อาจจะเป็นคนที่เหมาะสมที่สุดก็ได้!
ตัวเขาเองเป็นเพราะนิสัยที่เฉยชาบวกกับพรสวรรค์ ท่านอาจารย์จึงรับเข้าเป็นศิษย์ แต่หากเทียบกับคนผู้นี้แล้ว...
บางทีนางอาจจะเป็นผู้สืบทอดที่ดีที่สุดที่ท่านอาจารย์ตามหามาตลอด
เพราะนั่นคือ 'เคล็ดวิชาไท่ซ่างไร้ใจ' เชียวนะ!
คนผู้นี้ช่างเหมาะสมเหลือเกิน!
น่าเสียดายที่นางมาเจอกับเขา! เขาไม่มีทางยอมให้คนแบบนี้ปรากฏตัวในฝ่ายศัตรู แล้วมาแย่งชิงทรัพยากรของเขาไปเด็ดขาด!
"ฆ่า! ในรัศมีพันลี้ หากเจอผู้ฝึกตนทวีปเมฆาธารา ฆ่าให้เรียบอย่าให้เหลือ!"
หัวใจของฉู่จิ่งกระตุกวูบ
เสิ่นชิงอีมองเปลวเพลิงและลาวาที่พวยพุ่งออกมาจากยอดเขาในระยะไกล
ตำแหน่งที่นางอยู่นั้น ยังห่างจากใจกลางของเทือกเขาเพลิงผลาญฟ้าอยู่อีกพอสมควร
[จบแล้ว]