บทที่ 52 - นิมิตเสี่ยงทาย

บทที่ 52 - นิมิตเสี่ยงทาย

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ชั่วขณะที่ความคิดของเสิ่นชิงอีเริ่มไขว้เขวสงสัย จุดแสงสีดำทั้งหมดก็พลันสลายกลายเป็นความว่างเปล่าในพริบตา

เสิ่นชิงอีชะงักไปเล็กน้อย

นางขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะรวบรวมสมาธิกำหนดจิตใหม่อีกครั้ง

เวลาค่อยๆ ล่วงเลยไป ในที่สุดท่ามกลางโลกแห่งความมืดมิด จุดแสงก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง

แต่สิ่งที่ต่างไปจากครั้งก่อนคือ จุดแสงสีดำในครั้งนี้มีขนาดใหญ่กว่าเดิม และมีจำนวนมากกว่าเดิมหลายเท่า

จุดแสงสีดำนับไม่ถ้วนเริ่มพากันหลั่งไหลเข้ามาหาเสิ่นชิงอี

"ตูม!"

วินาทีที่จุดแสงสีดำจุดแรกพุ่งเข้าสู่ร่างกายของเสิ่นชิงอี นางก็รู้สึกได้ทันทีว่าร่างกายของตนเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง

หลังจากจุดแรกผ่านเข้ามา จุดแสงสีดำอื่นๆ ก็พากันกรูตามเข้ามาในร่างกายของนางอย่างไม่ขาดสาย

โลกของเสิ่นชิงอี ค่อยๆ ถูกห่อหุ้มด้วยจุดแสงสีดำเหล่านั้น

ตัดภาพมาสู่โลกภายนอก ถ้ำฝึกตนของเสิ่นชิงอีตั้งอยู่ไม่ไกลจากถ้ำฝึกตนของฉู่อวี้เหลียงนัก

ฉู่อวี้เหลียงที่กำลังฝึกฝนคาถาอาคมอยู่ถึงกับชะงักมือ แล้วหันไปมองทางถ้ำฝึกตนของศิษย์น้องเล็ก

"ดึงพลังปราณเข้าร่างสำเร็จเร็วขนาดนี้เชียวหรือ"

ศิษย์น้องเล็กคนนี้ช่างเหนือความคาดหมายจริงๆ พรสวรรค์ระดับนี้ ต่อให้เทียบกับศิษย์น้องสี่ที่โดดเด่นที่สุดในบรรดาพี่น้อง ก็ยังถือว่าสูสีไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันเลย

ที่พักของพวกเขาทั้งสี่คนอยู่ห่างกันไม่มากนัก ประกอบกับแรงกระเพื่อมจากการดึงพลังปราณของเสิ่นชิงอีนั้นไม่ใช่น้อยๆ อีกสองคนที่เหลือจึงสัมผัสได้เช่นกัน

เสียนฉือที่กำลังนั่งจิบชาวิญญาณตัวใหม่ของตำหนักลั่วหงอยู่กับเซ่อจื่อเจียง สัมผัสได้ถึงความผันผวนของพลังปราณ

มือของเสียนฉือชะงักค้างกลางอากาศ ก่อนจะเงยหน้ามองเซ่อจื่อเจียง

"ศิษย์น้อง ลูกศิษย์คนนี้ของเจ้ามีพรสวรรค์ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ"

สามารถดึงพลังปราณเข้าร่างได้ในระยะเวลาสั้นเพียงนี้

ในประวัติศาสตร์ของสำนักวิถีวิญญาณ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ทำได้

แถมเจ้าห้าคนนี้ ยังเป็นเด็กที่ไม่เคยสัมผัสการบำเพ็ญเพียรมาก่อนเลยด้วยซ้ำ

ไม่เหมือนลู่จิ่งชิงที่นอกจากจะมีพรสวรรค์ล้ำเลิศแล้ว ยังได้รับการศึกษาที่ดีที่สุดจากตระกูลลู่มาตั้งแต่เด็ก ต่อให้อายุยังไม่ถึงเกณฑ์ แต่ก็มีความรู้ความเข้าใจในวิถีการฝึกตนอยู่บ้างแล้ว

เซ่อจื่อเจียงเองก็ประหลาดใจกับผลงานของเสิ่นชิงอีไม่น้อย

"เสี่ยวชิงอีมีรากปราณธาตุน้ำที่ยอดเยี่ยมมาก อีกทั้งกลิ่นอายทั่วร่างของนางยังเข้ากันได้ดีกับธาตุน้ำอย่างที่สุด"

สะอาดบริสุทธิ์และโปร่งใส ราวกับไม่แปดเปื้อนฝุ่นธุลีทางโลกและไม่ติดบ่วงกรรมใดๆ

คนประเภทนี้ ในสายตาของเซ่อจื่อเจียงถือว่าหาได้ยากยิ่ง และเหมาะอย่างยิ่งที่จะฝึกฝนวิชาธาตุน้ำ

เสียนฉือย่อมฟังออกว่าในน้ำเสียงของเซ่อจื่อเจียงแฝงความชื่นชมที่มีต่อเสิ่นชิงอีมากเพียงใด

ก็สมควรอยู่หรอก ได้ลูกศิษย์ที่เป็นลูกรักของสวรรค์เช่นนี้ จะมีอาจารย์คนไหนไม่ชอบบ้าง

เพียงแต่ว่า...

"บางครั้ง การใช้ชีวิตในโลกผู้ฝึกตน หากสะอาดบริสุทธิ์จนเกินไป ก็อาจไม่ใช่เรื่องดีเสมอไปนะ"

มือที่กำลังรินชาของเซ่อจื่อเจียงหยุดกึก ก่อนจะขยับรินชาต่อ

"คำพูดของศิษย์พี่ก็มีเหตุผล แต่ใช่ว่าทุกคนจะสามารถมีกลิ่นอายเช่นนี้ได้"

"ดูท่าศิษย์น้องจะพอใจกับลูกศิษย์คนใหม่คนนี้มากทีเดียว"

"แน่นอน"

เสียนฉือไม่วิจารณ์เรื่องของเสิ่นชิงอีอีก

เขาวางถ้วยชาในมือลง

"ศิษย์น้องได้อ่านสารที่ท่านบรรพชนส่งมาหรือยัง"

เซ่อจื่อเจียงก็วางกาน้ำชาในมือลงเช่นกัน

"อ่านแล้ว ศิษย์พี่เวินไห่ส่งข่าวมาบอกข้าแล้ว"

เสียนฉือล้วงสิ่งของบางอย่างออกมาจากอกเสื้อ แล้วแบมือออก

เศษกระดองเต่าที่แตกหักหลายชิ้น นอนนิ่งสงบอยู่บนฝ่ามือของเสียนฉือ

"เมื่อคืนวาน ข้าสังเกตดวงดาวบนท้องฟ้า จู่ๆ ในใจก็เกิดสังหรณ์บางอย่าง จึงคิดจะเสี่ยงทายดูสักดวง ใครจะไปคิดว่าผลคำทำนายยังไม่ออก แต่เกราะเทพเต่าดำที่อยู่คู่กายข้ามานับพันปีกลับแตกสลายไปเสียก่อน"

แม้น้ำเสียงของเสียนฉือจะดูราบเรียบไม่ทุกข์ร้อน แต่สีหน้าของเซ่อจื่อเจียงที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

เกราะเทพเต่าดำเป็นของวิเศษที่ท่านปรมาจารย์ได้มาจากแดนลึกลับแห่งหนึ่ง แล้วมอบให้แก่ศิษย์พี่ แม้จะมีรอยตำหนิอยู่บ้างจากสาเหตุบางประการจนทำให้ตัวกระดองไม่สมบูรณ์ก็ตาม

[จบแล้ว]