บทที่ 47 - ศิษย์พี่ศิษย์น้อง

บทที่ 47 - ศิษย์พี่ศิษย์น้อง

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ศิษย์บางคนก็เรียกขานนางว่าศิษย์น้องเล็ก

เสิ่นชิงอีเพิ่งจะเข้าสำนักมาได้ไม่นาน จึงยังไม่ค่อยเข้าใจธรรมเนียมปฏิบัติเหล่านี้เท่าไรนัก แต่ก็ได้แต่ยิ้มรับคำทักทายเหล่านั้นไปทีละคน

หากเจอคนที่เข้ามาพูดคุยด้วยความเป็นกันเอง นางก็จะยิ้มแย้มและสนทนาตอบกลับไปบ้างพอเป็นพิธี

เมื่อนางเดินมาถึงตำหนักลั่วหง จึงพบว่าภายในโถงตำหนักไม่ได้มีเพียงท่านอาจารย์ที่เพิ่งกราบไหว้เมื่อวานนั่งอยู่เท่านั้น แต่ยังมีคนอื่นอยู่อีกหลายคน

ในจำนวนนั้นมีอยู่คนหนึ่งที่เสิ่นชิงอีมองแล้วรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาชอบกล

จนกระทั่งคนผู้นั้นส่งยิ้มอันอบอุ่นกลับมาให้นาง ภาพความทรงจำหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของเสิ่นชิงอี

เขาคือคนที่เคยรับหน้าที่ทดสอบพวกนางในด่านทดสอบนั่นเอง

ฉู่อวี้เหลียงเห็นเด็กน้อยที่เคยพบหน้ากันเพียงครั้งเดียวกำลังจ้องมองเขาด้วยความสงสัย

ในใจก็นึกขบขันเอ็นดูอยู่ไม่น้อย

กู้หมิงเสวี่ยที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นสายตาของทั้งคู่ จึงยื่นนิ้วไปจิ้มแขนฉู่อวี้เหลียงเบาๆ

เมื่อเห็นศิษย์น้องสามหันมามอง กู้หมิงเสวี่ยก็ส่งกระแสจิตสนทนากับเขาทันที

"ศิษย์น้องสาม เจ้าคุ้นเคยกับศิษย์น้องเล็กด้วยหรือ"

"จะว่าคุ้นเคยก็คงเรียกได้ไม่เต็มปาก เพียงแค่เคยพบหน้ากันครั้งหนึ่งขอรับ"

"หืม ได้ข่าวว่าศิษย์น้องเล็กคนนี้เพิ่งจะเคยมาแดนบูรพาเป็นครั้งแรก และเพิ่งจะเคยเข้าสำนักวิถีวิญญาณ ดูจากอายุของนางแล้ว ประกอบกับที่เจ้าไม่ได้ออกนอกสำนักเลยในช่วงปีที่ผ่านมานี้ แล้วพวกเจ้าไปเจอกันตอนไหน"

"ตอนที่สำนักเปิดรับศิษย์ ข้าบังเอิญเข้าเวรดูแลตำหนักทดสอบพอดี ได้ยินว่าว่าที่ศิษย์ผู้มีวาสนาของท่านอาจารย์ปรากฏตัว ก็เลยเกิดความอยากรู้อยากเห็น แอบแวะไปดูลาดเลาสักหน่อยขอรับ"

และก็เป็นจริงดังคาด การแสดงออกของศิษย์น้องเล็กคนนี้ยอดเยี่ยมมาก และพฤติกรรมหลายอย่างของนาง ก็เป็นประเภทที่ถูกใจท่านอาจารย์อย่างแน่นอน

เซ่อจื่อเจียงมองเสิ่นชิงอีที่ยืนสำรวมกิริยาอยู่เบื้องล่าง หูพลางแว่วเสียงบทสนทนาทางจิตของลูกศิษย์ทั้งสอง มุมปากของเขากระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

เขารู้สึกพึงพอใจกับลูกศิษย์คนใหม่นี้มากจริงๆ

"ชิงอี เมื่อคืนพักผ่อนสบายดีหรือไม่"

เสิ่นชิงอีได้ยินคำถามของเซ่อจื่อเจียงก็รีบตอบกลับ

"ขอบพระคุณท่านอาจารย์ที่เป็นห่วง เมื่อคืนศิษย์หลับสบายดีเจ้าค่ะ"

เมื่อดูออกว่าเสิ่นชิงอียังคงรู้สึกประหม่าเมื่อต้องอยู่ภายในโถงตำหนัก โดยเฉพาะเมื่อมีคนแปลกหน้าอยู่ด้วย เซ่อจื่อเจียงจึงยิ้มพลางกวักมือเรียกนาง

"เข้ามานี่สิ"

เสิ่นชิงอีเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย

เซ่อจื่อเจียงหันไปมองลูกศิษย์คนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ด้านข้าง

"คนนี้คือศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้า หลินสวิน ตอนนี้มีระดับพลังอยู่ที่ขั้นแก่นทองคำระดับต้น"

ขณะที่เซ่อจื่อเจียงแนะนำ เสิ่นชิงอีก็มองตามสายตาของเขาไปยังผู้ฝึกตนชายที่ยืนอยู่ข้างๆ

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม สวมชุดคลุมวิเศษสีเขียวเข้ม

ความประทับใจแรกที่เสิ่นชิงอีมีต่อศิษย์พี่ใหญ่ท่านนี้ คือความรู้สึกเที่ยงธรรมและน่าเกรงขาม

หลินสวินเองก็ก้มมองศิษย์น้องเล็กคนใหม่ของท่านอาจารย์เช่นกัน

ตัวเล็กนิดเดียว พอยืนข้างท่านอาจารย์ยิ่งดูตัวเล็กจ้อยเข้าไปใหญ่

แถมใบหน้ายังซูบตอบเหมือนเด็กขาดสารอาหาร

แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตามากที่สุดคงหนีไม่พ้นดวงตาคู่นั้นของนาง

มันช่างใสกระจ่างและบริสุทธิ์เป็นพิเศษ

ดวงตาเช่นนี้หาได้ยากยิ่งในโลกผู้ฝึกตน

"ศิษย์น้องเล็ก สวัสดี"

น้ำเสียงแข็งทื่อไร้อารมณ์ ไม่มีจังหวะจะโคนให้น่าฟัง

ทำเอาเสิ่นชิงอีถึงกับชะงักไปเล็กน้อย

เซ่อจื่อเจียงเห็นลูกศิษย์คนโตทำหน้าตายด้านเป็นท่อนไม้เช่นนั้นอีกแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไป

"ปึก!"

นิ้วของอาจารย์เคาะลงบนศีรษะของหลินสวิน

"ยิ้มหน่อย นี่ศิษย์น้องเล็กของเจ้านะ"

ใบหน้าที่เคยตายด้านของหลินสวินบิดเบี้ยวไปชั่วขณะภายใต้สายตาดุๆ ของท่านอาจารย์ เขาพยายามฝืนฉีกยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก

เพียงแต่ใบหน้าสีทองแดงเข้มนั้น ค่อยๆ แดงระเรื่อขึ้นเรื่อยๆ

"พรืด!"

กู้หมิงเสวี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ กลั้นขำไม่ไหวจนหลุดหัวเราะออกมา

หน้าของหลินสวินยิ่งแดงก่ำหนักเข้าไปใหญ่

เซ่อจื่อเจียงส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

"เสี่ยวชิงอี อย่าไปถือสาเลย ศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้าก็เป็นคนแบบนี้แหละ"

ฉู่อวี้เหลียงเองก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มที่มุมปาก

"ใช่แล้ว ศิษย์น้องเล็กอย่าได้ใส่ใจเลย ปกติศิษย์พี่ใหญ่ก็เป็นเช่นนี้ อยู่ๆ ไปเดี๋ยวก็ชินเอง"

[จบแล้ว]