บทที่ 32 - วาสนา

บทที่ 32 - วาสนา

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"ทุกท่านคงดูออกจากอายุกระดูกของแม่หนูคนนั้นแล้ว ว่านางอายุเท่าไหร่"

ท่านผู้เฒ่าฉีรู้ดีว่า ด้วยคุณสมบัติระดับเสิ่นชิงอี หากได้เข้าสำนักวิถีวิญญาณ ทางสำนักจะต้องตรวจสอบประวัติอย่างละเอียดแน่ และแม่หนูคนนี้ก็เป็นคนที่เขาเก็บมาเลี้ยงดูจริงๆ ดังนั้นสู้พูดความจริงไปเสียตอนนี้เลยดีกว่า จะได้ตัดปัญหาเรื่องการคาดเดาและการยุแยงตะแคงรั่ว

"พี่ฉี อย่ามัวแต่อมพะนำอยู่เลย พรสวรรค์ระดับลูกรักของสวรรค์แบบนั้นจะไปเกี่ยวกับอายุได้ยังไง หรือว่าพี่ฉีจะบอกใบ้ถึงลิขิตสวรรค์อะไรให้พวกเราฟัง..."

คำพูดนี้ฟังดูหาเรื่องอยู่ไม่น้อย แต่ท่านผู้เฒ่าฉีก็คร้านจะใส่ใจ สุนัขที่กัดคนมักไม่เห่า แต่ต่อให้เห่าเสียงดังแค่ไหน มันก็ยังเป็นสุนัข เป็นเดรัจฉานที่ไม่มีวันขึ้นมาเทียบชั้นคนได้

"แม่หนูคนนั้นน่ะ... จะว่าไปก็เป็นเรื่องของวาสนา ตอนที่ข้าไปเจอนางนั้น..."

เมื่อทุกคนได้ฟังเรื่องราวจากท่านผู้เฒ่าฉี ก็พากันพูดไม่ออก บางคนถึงกับไม่ค่อยอยากจะเชื่อ

ต้นกล้าชั้นดีขนาดนี้ บอกว่าเก็บได้ก็เก็บได้เลยอย่างนั้นหรือ

"พวกท่านอย่าทำหน้าไม่เชื่อกันแบบนั้น บางครั้งนะ เรื่องของดวงชะตาวาสนามันก็เป็นเรื่องเหลือเชื่อพรรค์นี้แหละ"

ทุกคนต่างพากันมุมปากกระตุกอีกรอบ

แม้แต่ตัวท่านผู้เฒ่าฉีเอง แม้ภายนอกจะดูนิ่งสงบ แต่ภายในใจกลับปั่นป่วนไม่น้อย

นึกไม่ถึงเลยว่าความใจอ่อนชั่ววูบในตอนนั้น จะนำมาซึ่งวาสนาอันยิ่งใหญ่ในวันนี้

ไม่ว่าพวกเขาจะคิดอย่างไร ตอนนี้เสิ่นชิงอีได้กลายเป็นจุดสนใจของคนนับไม่ถ้วนไปแล้ว

เบื้องบนของสำนักวิถีวิญญาณได้สั่งการให้ศิษย์ระดับล่างเริ่มตรวจสอบภูมิหลังของแม่หนูน้อยคนนี้ทันที

ศิษย์พี่ที่พาเสิ่นชิงอีเดินลงจากเวที อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองเสาหินทดสอบด้วยความสงสัย

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่รู้ว่าทำไม เมื่อครู่นี้ตอนที่เดินผ่านเสาทดสอบรากปราณ เขาถึงสัมผัสได้ถึงไอความเย็นยะเยือกสายหนึ่ง

ระดับการบำเพ็ญเพียรของเขาอยู่ที่ระดับสร้างรากฐานแล้ว ความเย็นระดับทั่วไปย่อมทำอะไรผู้ฝึกตนอย่างเขาไม่ได้ แต่ว่า...

ทว่าเมื่อลองตรวจสอบดูโดยรอบกลับไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ ศิษย์ผู้นั้นจึงยิ่งงุนงง แต่ในเมื่อตอนนี้มีสายตาจับจ้องอยู่มากมาย และการทดสอบก็ยังไม่จบ จึงไม่ใช่เวลามาค้นหาความจริง รอให้เสร็จงานแล้วค่อยมาตรวจสอบทีหลังก็ยังไม่สาย

เมื่อการทดสอบของทุกคนเสร็จสิ้นลง ท้องฟ้าก็มืดมิดลงอีกครั้ง หลังจากผ่านระยะเวลายาวนาน เด็กน้อยหลายคนเริ่มทนไม่ไหว ร่างกายโอนเอนจวนเจียนจะล้ม

แม้แต่เสิ่นชิงอีเองก็เริ่มรู้สึกอ่อนเพลีย

ทันใดนั้นกลิ่นหอมของดอกไม้ก็ลอยมาแตะจมูก ราวกับมีภาพเหตุการณ์มากมายปรากฏขึ้นตรงหน้า

เสิ่นชิงอีรู้สึกว่าภาพตรงหน้าขาวโพลนไปชั่วขณะ ก่อนจะปรากฏเป็นภาพของกินแสนอร่อยและของเล่นสนุกๆ มากมาย

ของพวกนั้นราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่าง พยายามเชื้อเชิญให้เสิ่นชิงอีเดินเข้าไปหยิบฉวย

เสิ่นชิงอีขมวดคิ้ว

นางไม่ใช่คนตะกละเห็นแก่กิน และความคิดอ่านของนางก็ไม่ใช่เด็กไม่กี่ขวบที่จะห่วงเล่นจนคุมตัวเองไม่ได้

นางหลับตาลง ภาพสิ่งของตรงหน้าก็แตกสลายกลายเป็นละอองแสง ก่อนจะเลือนหายไปในท้องฟ้า

เสิ่นชิงอีลืมตาขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ภาพตรงหน้ากลายเป็นเสื้อผ้าอาภรณ์งดงามตระการตา ข้างๆ กันนั้นยังมีภาพวาดของบุรุษรูปงามอีกหลายคน

มุมปากของเสิ่นชิงอีกระตุกยิกๆ

ตอนนี้มั่นใจแล้วว่า นี่คือด่านทดสอบภาพมายาที่สำนักวิถีวิญญาณจัดเตรียมไว้ให้เหล่าว่าที่ศิษย์

และเป็นไปตามคาด ทันทีที่จิตใจของนางไม่หลงเชื่อและหลับตาลง ภาพมายาทั้งหมดก็พังทลายลงทันที

"ทำไมถึงเร็วนัก"

แม้แต่ลู่หยูยังอดแปลกใจไม่ได้

เด็กคนนี้ทำลายภาพมายาได้รวดเร็วเกินไปแล้ว

จิตใจมั่นคงแน่วแน่ถึงเพียงนี้เชียวหรือ

แม้ว่าภาพมายาที่พวกเขาสร้างขึ้นจะปรับเปลี่ยนความยากง่ายตามอายุของผู้ทดสอบ และบททดสอบจิตใจของนางก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรนัก แต่การผ่านด่านได้รวดเร็วขนาดนี้...

"วูบ!"

ภายนอกตำหนักใหญ่ แสงสีมวลหนึ่งพุ่งแหวกอากาศเข้ามา

เวินไห่ผู้เป็นเจ้าสำนักยกมือขึ้นรับ แสงนั้นก็เปลี่ยนสภาพเป็นแผ่นหยกวางสงบนิ่งอยู่บนฝ่ามือของเขา

[จบแล้ว]