บทที่ 130 - ลาภลอยเหนือความคาดหมาย กับความยึดมั่นในวิถีปล่อยจอย

บทที่ 130 - ลาภลอยเหนือความคาดหมาย กับความยึดมั่นในวิถีปล่อยจอย

"โครงสร้างอำนาจของหกดินแดนคงถึงคราวต้องเปลี่ยนแปลง!"

จักรพรรดิไท่ชูเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"สรรพสิ่งย่อมมีการผลัดเปลี่ยน เผ่ามังกรครองความเป็นใหญ่มานับหมื่นปี ถึงเวลาต้องเปลี่ยนมือแล้ว เรื่องนี้ใครก็ขวางไม่ได้"

"ในอนาคตจะมีมหันตภัยมาเยือนก็จริง แต่ในวิกฤตย่อมมีโอกาส หากเราขัดขวางลิขิตสวรรค์ไม่ได้ ก็จงโอนอ่อนผ่อนตามกระแสธารแห่งโชคชะตาเถิด"

มู่ชิงฮานกล่าวอย่างไม่ทุกข์ร้อน

เฉินเสวียนได้บอกให้นางวางใจ แม้จะเกิดภัยพิบัติล้างโลก แดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่ก็จะยังคงตระหง่านง้ำ

หรือดีไม่ดีอาจจะฉกฉวยวาสนาจากหายนะครั้งนี้ได้ด้วยซ้ำ

หลังจากผ่านศึกกับเผ่ามารมาได้ นางก็เชื่อมั่นในตัวเฉินเสวียนแบบหมดใจ

เชื่อแบบถวายหัวเลยทีเดียว

"เฮ้อ ท่านประมุขฮวงกู่พูดถูก ในเมื่อขวางไม่ได้ เราก็แค่เตรียมตัวให้พร้อมที่สุด"

"ท่านประมุขมู่ เผ่ามารตายเรียบแล้ว ข้าทำตามสัญญาครบถ้วน เพื่อศึกครั้งนี้ข้ายอมละเมิดกฎเหล็ก นำกระบี่จักรพรรดิไท่ชูที่มีพลังเต็มเปี่ยมออกมาเสี่ยง"

"ถึงเวลาที่ท่านต้องรักษาสัญญา บอกวิธีแก้คำสาปโบราณของตระกูลข้ามาเสียที"

จักรพรรดิไท่ชูสูดหายใจลึกแล้วเอ่ยถาม

ฟ้าจะถล่มดินจะทลายเขาก็ช่างหัวมัน แต่ราชวงศ์ไท่ชูกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย

คำสาปชั่วร้ายนี้กัดกินพวกเขามานับหมื่นปี ลูกหลานไท่ชูต้องสังเวยชีวิตไปนับไม่ถ้วน

ภารกิจสำคัญที่สุดของจักรพรรดิทุกรุ่นคือการล้างคำสาป ปกป้องลูกหลาน

เขาจึงรอช้าไม่ได้ ยอมเสี่ยงนำศาสตราคู่บ้านคู่เมืองออกมา

โชคดีที่ไม่มีเหตุร้ายเกิดขึ้น

เขาจึงถามออกไปตรงๆ

"ขุมทรัพย์ลับมหาจักรพรรดิ!"

มู่ชิงฮานเอ่ยเพียงสั้นๆ แต่สี่คำนี้กลับสั่นสะเทือนเลือนลั่น

จักรพรรดิไท่ชูทำหน้างง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นไม่พอใจ

"ขุมทรัพย์ลับมหาจักรพรรดิ... ที่กำลังจะเปิดออกน่ะรึ?"

"ท่านประมุขมู่กำลังล้อข้าเล่นหรือเปล่า เมื่อห้าร้อยปีก่อนมันก็เคยเปิดมาแล้วครั้งหนึ่ง ในนั้นมีของแก้คำสาปที่ไหนกัน!"

"ครั้งก่อนไม่มี แล้วครั้งนี้จะมีได้ยังไง?"

"แถมข้อมูลแค่สี่คำเนี่ยนะ มันจะน้อยไปหน่อยไหม"

จักรพรรดิไท่ชูหงุดหงิดสุดขีด พวกยอดฝีมือทำไมชอบทำตัวลึกลับกันนักนะ

เขาลงทุนลงแรงขนาดนี้ มู่ชิงฮานยังจะมาเล่นลิ้นกั๊กข้อมูลอีก

ถ้าไม่ติดว่าเป็นประมุขแดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่ เขาคงชักกระบี่ฟันหน้าไปแล้ว!

จะได้ระบายอารมณ์ให้หายแค้น ไม่ต้องมานั่งพูดจาคะขาแบบนี้หรอก

"มู่ชิงฮาน หากเจ้าหลอกลวงราชวงศ์ไท่ชู คงรู้ใช่ไหมว่าจะจบยังไง"

"ถึงข้าจะทำอะไรเจ้าไม่ได้มาก แต่ข้าจะประโคมข่าวให้ทั่วแดนจงโจวประณามเจ้า!"

"คนทั้งจงโจวจะรู้ว่าพวกเจ้าหลอกใช้ราชวงศ์ไท่ชู"

"ฮึ่ม ชื่อเสียงแดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่ต้องป่นปี้แน่"

จักรพรรดิไท่ชูข่มขู่

"เหลวไหล! แดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่เคยตระบัดสัตย์ตั้งแต่เมื่อไหร่!"

"จักรพรรดิไท่ชู ข้ารู้ว่าท่านรีบ แต่ท่านอย่าเพิ่งรีบ"

"ความจริงซ่อนอยู่ในขุมทรัพย์ลับมหาจักรพรรดินั่นแหละ ครั้งก่อนไม่มี ไม่ได้แปลว่าครั้งนี้จะไม่มี ใครกล้าพูดว่าตัวเองรู้ทุกซอกทุกมุมของขุมทรัพย์นั้น"

"ท่านใจร้อนเกินไปแล้ว อย่าให้ความวู่วามมากระทบจิตใจ"

"เมื่อถึงเวลา วิธีแก้คำสาปจะปรากฏเอง"

มู่ชิงฮานเกลี้ยกล่อม

อย่าว่าแต่ราชวงศ์ไท่ชูเลย นางเองก็อยากรู้ความจริงจะแย่

ใครบ้างจะไม่อยากรู้ว่าคำสาปที่หลอกหลอนราชวงศ์มาหลายหมื่นปี จะถูกเด็กหนุ่มคนหนึ่งแก้ได้ยังไง

เรื่องนี้ต้องมีความลับซ่อนอยู่แน่ๆ

นางอยากรู้ใจจะขาด แต่เฉินเสวียนลูกศิษย์ตัวดีดันปากแข็งยิ่งกว่าหอย

บอกแค่สี่คำว่า 'ขุมทรัพย์ลับมหาจักรพรรดิ' แล้วก็ไม่ยอมปริปากอีกเลย ไม่ว่าจะหลอกถามยังไงก็ไม่หลุด

ทำเอานางคันหัวใจยิบๆ

แถมยังต้องมานั่งฟังจักรพรรดิไท่ชูบ่นอีก ความผิดเจ้าเด็กเฉินเสวียนคนเดียวเลย

บังอาจไม่เห็นหัวอาจารย์ กลับไปต้องลงโทษให้หนัก

"อืม..................แดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่มีเกียรติภูมิมาแสนปี ข้าจะเชื่อเจ้าสักครั้ง"

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จักรพรรดิไท่ชูก็ยอมจำนน

รอมาหลายหมื่นปีแล้ว จะรออีกวันสองวันจะเป็นไรไป

อีกอย่างขุมทรัพย์ยังไม่เปิด ถามไปตอนนี้ก็ไลฟ์บอย

ชื่อเสียงของฮวงกู่น่าเชื่อถือพอตัว ไม่งั้นเขาคงไม่เลือกจับมือด้วยตั้งแต่แรก

คิดได้ดังนั้น เขาก็วาดกระบี่จักรพรรดิไท่ชู กรีดห้วงมิติเป็นรอยแยก เตรียมตัวจะจากไป

"เดี๋ยวก่อน ข้าจะบอกว่าเรื่องที่ตระกูลเย่โบราณสมคบคิดกับเผ่ามารวางยาแดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่ จะปล่อยผ่านไปไม่ได้นะ"

"บังอาจเหิมเกริม ไม่เห็นแก่มนุษยธรรม ทรยศต่อจักรพรรดิมนุษย์"

"วันหน้าต้องมีการเช็คบิลล้างบาง"

"ฮวงกู่แลนนิสเตอร์ มีหนี้ต้องชำระ"

"ไม่ทราบว่าราชวงศ์ไท่ชูสนใจจะไปร่วมวงด้วยไหม ถือโอกาสกอบโกยผลประโยชน์ติดไม้ติดมือกลับไป?"

มู่ชิงฮานเสนอ

จักรพรรดิไท่ชูกำหมัดแน่น กัดฟันกรอดด้วยความโมโห

"มู่ชิงฮาน เจ้าอย่าได้คืบจะเอาศอก! เรื่องข้อมูลขุมทรัพย์ลับเมื่อกี้ยังไม่เคลียร์เลยนะ"

"นี่ยังจะยื่นมือมาดึงพวกเราไปใช้งานฟรีๆ อีกหรือไง มันจะหน้าเลือดเกินไปแล้ว!"

มู่ชิงฮานทำหน้าเย็นชา

"ถ้าหูไม่ได้ใช้ก็บริจาคได้นะ ข้าบอกแล้วว่าผลประโยชน์ไม่ขาดมือ เมื่อกี้ก็พูดอยู่หยกๆ"

พอได้ยินคำว่าผลประโยชน์ จักรพรรดิไท่ชูก็หูผึ่ง ตาถลนด้วยความสนใจ

"ปากหวานจริงเชียว คิดว่าราชวงศ์ไท่ชูหลอกง่ายนักรึ?"

"เลิกพล่าม ไปหรือไม่ไป?"

"ไป!"

"ฮ่าๆ เยี่ยม! ตรงไปตรงมาดี วางใจเถอะ วิธีแก้คำสาปมีแน่ ผลประโยชน์ก็มีแน่"

มู่ชิงฮานพยักหน้ายิ้ม

"ฮึ่ม"

จักรพรรดิไท่ชูสะบัดชายเสื้อ ก้าวเท้าหายวับไปในห้วงมิติ

..............................................

ยอดเขาหลินเซียน

เฉินเสวียนยังคงนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้อาบแดด สวมแว่นตาดำ นอนผึ่งพุงรอฟังข่าวดีจากอาจารย์ เขาเองก็อยากไปแจมด้วย แต่อาจารย์จอมหวงศิษย์สั่งห้ามเด็ดขาด

ให้นั่งเฝ้าฐานที่มั่น อ้างว่าแดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่ขาดเสาหลักไม่ได้

ไม่งั้นเขาคงตามไปช่วยรุมยำตีนแล้ว

"ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ปล่อยจอยมานานถึงหนึ่งเดือน รางวัลคือการอัปเกรดศาสตราจักรพรรดิ"

"ระบบได้ทำการอัปเกรด 'กระจกนภากาศ' ระดับกึ่งจักรพรรดิที่เสียหายของท่าน ให้กลายเป็นศาสตราจักรพรรดิ 'กระจกนภากาศเก้าชั้น' เรียบร้อยแล้ว"

พอได้ยินเสียงสวรรค์ เฉินเสวียนเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที ถอดแว่นดำออกด้วยความตะลึง

"รางวัล... อัปเกรดของพังๆ เป็นศาสตราจักรพรรดิเต็มรูปแบบเนี่ยนะ?"

"เชี่ย! แบบนี้ก็ได้เหรอ!"

เฉินเสวียนประหลาดใจสุดขีด ก็เขาเพิ่งจะสปอยล์อาจารย์ไปว่าจะมีคนมาลอบกัด

ตามหลักแล้วถือว่าเข้าไปแทรกแซงเนื้อเรื่อง ไม่น่าจะได้รางวัลไม่ใช่เหรอ?

ทำไมถึงยังมีของมาแจก?

ถึงจะเป็นลาภลอย แต่ถ้าไม่รู้ที่มาที่ไปมันคาใจ

เดี๋ยวคราวหน้าจะปล่อยจอยไม่สนิทใจ

สำหรับความมุ่งมั่นในการนอนผึ่งแดด เฉินเสวียนไม่มีทางประนีประนอม

"ระบบ! ขอคำอธิบายหน่อย!"

ข้ายอมรับว่ารอบนี้ไม่ได้ปล่อยจอยเต็มร้อย พูดมากไปตั้งหลายประโยค ทำไมยังได้รางวัล แถมเป็นศาสตราจักรพรรดิ

หรือว่าข้าทำความดีความชอบมากไปจนปลดล็อคความสำเร็จลับ?

หรือระบบมันเออเร่อ?

หรือมีเหตุผลอื่น?

"ติ๊ง! โฮสต์ เจ้าเป็นตัวร้ายนะ ไม่ไปทำเรื่องชั่วๆ ก็บุญโขแล้ว ยังจะมาชมตัวเองอีก"

"ระบบไม่ได้เออเร่อ การปล่อยจอยประเมินจากภาพรวม ตราบใดที่โฮสต์ไม่ได้ทำให้เนื้อเรื่องหลักพังพินาศโดยตรง ก็ไม่ถือว่าผิดกฎ"

"แต่คุณภาพของรางวัลจะลดลง"

ระบบอธิบายเนิบๆ

[จบแล้ว]