บทที่ 1010 - นี่ไม่ใช่บ้านเรา
บทที่ 1010 - นี่ไม่ใช่บ้านเรา
บทที่ 1010 - นี่ไม่ใช่บ้านเรา
บ้านหลังนี้มีคนมาจ้างซ่อมวนเวียนกันถึงสามเจ้า หัวหน้าช่างเจี่ยรู้ตื้นลึกหนาบางเป็นอย่างดี เริ่มจากเป็นของเจี่ยตงซวี่ แล้วขายให้ลุงใหญ่ ลุงใหญ่จ้างมาดูหน้างานรอบนึง แล้วเจี่ยตงซวี่ก็ซื้อคืนไป จนสุดท้ายตกมาอยู่ในมือของเฉินจวิน
แม้เจ้าของจะเปลี่ยนมือไปมา แต่งานก็คืองานเดิม
ยัยป้าหน้าตาถมึงทึงคนนี้ คงจะเป็นแม่ของไอ้หนุ่มแซ่เจี่ยคนนั้นสินะ
"ไล่ฉันเรอะ? แหกตาดูให้ดีๆ นี่มันบ้านฉัน!" เจี่ยจางซื่อตวาดแว้ด รู้สึกว่าไอ้พวกกรรมกรชั้นต่ำพวกนี้ช่างสามหาว รับเงินบ้านเจี่ยแล้วยังกล้ามาไล่เจ้าของบ้าน
ถ้าย้อนไปสักสิบปีก่อน แม่จะตบให้คว่ำ ไม่จ่ายค่าแรงสักแดงเดียว!
"บ้านนี้ไม่ใช่ของป้าครับ เป็นของหัวหน้าเฉิน!" หัวหน้าช่างเจี่ยพยายามอธิบายด้วยความใจเย็น
เจี่ยจางซื่อถลึงตาโปน พุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อหัวหน้าช่างทันที ประสบการณ์ในคุกดัดสันดานสอนให้นางรู้ว่า พูดไปสองไพเบี้ย กำปั้นสิคือของจริง ถ้าคุยไม่รู้เรื่องก็ต้องลงไม้ลงมือ
เพียะ!
หัวหน้าช่างเจี่ยโดนตบหน้าหันโดยไม่ทันตั้งตัว
"ป้านี่มันพูดไม่รู้เรื่องจริงๆ!"
ทำงานคุมก่อสร้างมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่โดนมนุษย์ป้าตบหน้าฉาดใหญ่กลางวง
"ไอ้ชาติชั่ว! แกเป็นแค่ขี้ข้ากล้าดียังไงมาไล่ฉัน? เห็นฉันเป็นหัวหลักหัวตอหรือไงฮะ?"
"โอ๊ย! มันจะไปกันใหญ่แล้ว ผมไม่รู้จักป้า ทำไมต้องดูถูกป้าด้วยวะครับ!" หัวหน้าช่างเริ่มมีน้ำโห ผู้หญิงคนนี้มันบ้าชัดๆ
"แม่! แม่หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"
ฉินหวยหรูที่เพิ่งสลัดหลุดจากป้าสาม รีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในบ้าน ภาพที่เห็นคือแม่ผัวกำลังฟัดกับหัวหน้าช่างอย่างดุเดือด
"หวยหรูแกมาก็ดีแล้ว! ไอ้พวกนี้มันสุนัขรับประทาน!" เจี่ยจางซื่อยิ่งได้ใจเมื่อเห็นกองหนุน "ไล่มันออกไปให้หมด! อย่าให้มันได้เงินแม้แต่เฟินเดียว!"
"แม่! พอได้แล้ว! นี่ไม่ใช่บ้านเราแล้ว!"
ฉินหวยหรูพยายามดึงตัวแม่ผัวออกมา แต่แรงช้างสารของหญิงชราทำเอาเธอเกือบกระเด็น
"เพ้อเจ้ออะไรของแก! ฉันแต่งเข้าบ้านตระกูลเจี่ยมาตั้งแต่สาวๆ อยู่กินที่นี่มาค่อนชีวิต ฉันจะจำบ้านตัวเองไม่ได้เรอะ?" เจี่ยจางซื่อผลักลูกสะใภ้ออกอย่างแรง "แกท้องแกไส้จนสมองเลอะเลือนไปแล้วหรือไง?"
กลิ่นอายความคุ้นเคยของบ้านหลังนี้ฝังลึกอยู่ในกระดูกดำ ต่อให้หลับตาเดินนางก็ไม่ชนเสา
เมื่อเห็นว่าแม่ผัวสติแตกไปแล้ว ฉินหวยหรูไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสาดความจริงใส่หน้า
"แม่ฟังนะ... บ้านหลังนี้ตงซวี่ขายไปแล้ว ตอนนี้เจ้าของคือเฉินจวิน"
"แม่หยุดอาละวาดสักที บ้านเรามันพังพินาศไปหมดแล้ว!"
คำพูดนั้นเหมือนก้อนหินหนักอึ้งทุ่มใส่กลางแสกหน้า เจี่ยจางซื่อชะงักกึก ยืนตัวแข็งทื่อเป็นหิน
ผ่านไปอึดใจใหญ่ นางค่อยๆ หันมามองลูกสะใภ้ด้วยสายตาว่างเปล่า
"แก... แกพูดว่าอะไรนะ?"
"บ้านโดนขายไปแล้ว? ขายให้ไอ้เฉินจวิน?"
ข่าวร้ายนี้รุนแรงยิ่งกว่าตอนรู้ว่าลูกชายขาพิการเสียอีก บ้านเก่าแก่ของบรรพบุรุษตระกูลเจี่ย ถูกลูกชายหัวแก้วหัวแหวนผลาญขายกิน?
แถมยังขายให้ศัตรูคู่อาฆาตอย่างเฉินจวิน!
"ใช่ค่ะ!"
ฉินหวยหรูกัดฟันพยักหน้า "เขาไม่ได้ขายแค่บ้าน แต่เขาขายตำแหน่งงานในโรงงานทิ้งไปด้วย"
เปรี้ยง!
เหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางกบาล เจี่ยจางซื่อเซถอยหลังไปหลายก้าว
งานก็ขายไปแล้ว???
ถ้าบ้านคือรากฐาน การงานก็คือท่อน้ำเลี้ยงที่หล่อเลี้ยงชีวิต การมีงานทำในโรงงานหมายถึงรายได้ที่มั่นคง ส่งต่อให้ลูกหลานได้รุ่นสู่รุ่น เป็นหลักประกันว่าตระกูลเจี่ยจะไม่อดตายในเมืองหลวง
แต่ตอนนี้... หมดสิ้นทุกอย่าง
บ้านไม่มี งานไม่มี นั่นหมายความว่าตระกูลเจี่ยหมดสิทธิ์จะยืนหยัดอยู่ในปักกิ่ง ทางเลือกเดียวคือม้วนเสื่อกลับไปขุดดินที่บ้านนอก
"ไอ้ลูกล้างผลาญ! ไอ้ลูกเนรคุณ!"
เจี่ยจางซื่อตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธแค้น หัวหน้าช่างเจี่ยอาศัยจังหวะนี้ปัดมือนางออกแล้วถอยไปตั้งหลัก
เขาพอจะได้ยินกิตติศัพท์ความบรรลัยของเจี่ยตงซวี่มาบ้าง ทั้งขายบ้าน ขายงาน ติดพนัน จนเกือบขายเมีย ในสายตาคนนอกอย่างเขา เจี่ยตงซวี่มันคือเดนคน แต่แม่กับเมียนี่สิ น่าเวทนาชะมัด
"เจี่ยตงซวี่มันอยู่ไหน! ฉันจะตีขาที่เหลือของมันให้หัก!"
ตั้งสติได้ เจี่ยจางซื่อก็สูดหายใจลึก คว้าอิฐก้อนหนึ่งขึ้นมากำแน่น ถ้าไอ้ลูกตัวดีอยู่ตรงหน้า นางคงทุบหัวแบะจริงๆ โทษฐานที่ผลาญสมบัติบรรพบุรุษจนเหี้ยน
ฉินหวยหรูถอนหายใจเฮือกใหญ่ ส่ายหน้าเบาๆ "หนูก็ไม่รู้ว่าเขาไปมุดหัวอยู่ที่ไหน เขาหายไปหลายวันแล้วค่ะ"
หา?
เจี่ยจางซื่อตาเหลือกอีกรอบ "คนพิการนั่งรถเข็นจะหนีไปไหนได้?"
แวบแรกนางนึกว่าลูกสะใภ้โกหก ขายบ้านขายงานยังพอเข้าใจได้ แต่คนขาเป๋จะหายตัวไปได้ยังไง ปีกงอกบินหนีไปรึ?
เรื่องนี้มันชักจะแฟนตาซีเกินไปแล้ว!
"เขาติดหนี้บ่อนพนันพันห้าร้อยหยวน ไม่มีเงินจ่ายเลยโดนคนของบ่อนลากตัวไป" ฉินหวยหรูเล่าความจริงต่อ "นับนิ้วดูแล้วก็หายไปสี่ห้าวันแล้วค่ะ"
อึก!
คลื่นความช็อคระลอกที่สามซัดกระหน่ำจนสมองเจี่ยจางซื่อดับวูบ
เล่นพนัน?
ติดหนี้พันกว่าหยวน?
แต่ละเรื่องที่ได้ยินมันชวนให้กระอักเลือดตายจริงๆ เงินพันห้าร้อยหยวน! ชาตินี้ทั้งชาติบ้านเจี่ยจะเอาปัญญาที่ไหนไปใช้หนี้!
"ที่ต้องขายบ้านให้เฉินจวินก็เพื่อเอาเงินไปใช้หนี้พนันนั่นแหละ แม่จะไปหาเรื่องเฉินจวินไม่ได้นะ ตอนนั้นถ้าเขาไม่ช่วยซื้อไว้ เราคงแย่กว่านี้"
ในเมื่อความแตกแล้ว ฉินหวยหรูก็เทหมดหน้าตัก เล่าวีรกรรมสุดแสบของผัวตัวดีให้ฟังจนหมดเปลือก ทั้งเรื่องที่จะส่งเธอไปขัดดอกที่บ่อน ทั้งเรื่องซ้อมเธอจนเกือบแท้ง
เธอรู้นิสัยแม่ผัวดี ขืนไม่เล่าความจริงทั้งหมด ยายแก่นี่ต้องหาเรื่องมาโทษเธอแน่ๆ ตอนนี้เธอต้องพึ่งเงินก้อนสุดท้ายจากการขายงานเพื่อเลี้ยงลูกในท้อง จะมาทะเลาะกับแม่ผัวไม่ได้
"มัน... มันคิดจะขายแกใช้หนี้จริงๆ เรอะ?"
เจี่ยจางซื่อมองท้องลูกสะใภ้ด้วยสายตาเลื่อนลอย แล้วเงยหน้ามองเพดานบ้านที่เคยคุ้มหัว ความมืดมิดเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะ
ตุบ!
ร่างท้วมของหญิงชราร่วงลงไปกองกับพื้น หมดสติไปทันที
"ว้าย! ยายป้าตายแล้วรึเปล่าเนี่ย!"
หัวหน้าช่างเจี่ยร้องเสียงหลง รีบวิ่งออกไปตะโกนเรียกคนหน้าบ้าน
"ช่วยด้วยครับ! มีคนเป็นลมในบ้านหัวหน้าเฉิน!"
"ลุงๆ ป้าๆ ใครอยู่บ้าง รีบมาพาคนไปโรงพยาบาลเร็ว!"
สิ้นเสียงตะโกน เหล่ามนุษย์ป้าขาเผือกที่ซุ่มดูสถานการณ์อยู่ก็กรูเข้ามายืนมุงดู แต่พอเห็นเจี่ยจางซื่อนอนแอ้งแม้งอยู่กับพื้น กลับไม่มีใครกล้าขยับตัวเข้าไปช่วยสักคน
[จบแล้ว]