บทที่ 930 - กระบวนท่าแรก... บาทาลูบเข่า

บทที่ 930 - กระบวนท่าแรก... บาทาลูบเข่า

"เย่ว์หมิน!"

หลี่หยวนเฉายกมือห้ามจงเย่ว์หมินที่กำลังจะพุ่งเข้ามาบวก

เขาดูออกว่าเสี่ยวฮุ่นตั้นแค่อยากใช้เขาเป็นบันไดเหยียบขึ้นไปดัง ไม่ได้กะจะเอาชีวิตจริงจัง

แต่ปากพาซวยของจงเย่ว์หมินนี่สิ กำลังจะเปลี่ยนละครปาหี่ให้กลายเป็นหนังฆาตกรรมสยองขวัญ

ถึงเพื่อนจะเจตนาดีอยากช่วย แต่คนที่มีมีดจ่อพุงอยู่คือเขา หลี่หยวนเฉา! ไม่ใช่ใครอื่น!

"เย่ว์หมิน นายไม่ต้องยุ่ง! เสี่ยวฮุ่นตั้นมันอยากเหยียบหน้าฉันเพื่อสร้างชื่อ นี่เป็นเรื่องระหว่างฉันกับมัน!"

หลี่หยวนเฉากัดฟันรักษามาดนิ่ง หันไปสั่งลูกน้องด้านหลัง "เอาตั๋วให้พวกมัน! เสี่ยวฮุ่นตั้น วันนี้ถือว่าฉันหลี่หยวนเฉาเสียท่าให้แก แต่จำใส่กะลาหัวไว้ ระวังตัวให้ดี อย่าให้ตกถึงมือฉันบ้างก็แล้วกัน!"

เสี่ยวฮุ่นตั้นจ้องจงเย่ว์หมินเขม็ง ก่อนจะหันกลับมามองหลี่หยวนเฉา

มันรู้ดีว่าที่ได้เปรียบวันนี้เพราะลอบกัด ถ้าขืนแทงหลี่หยวนเฉาตายจริงๆ มันก็คงไม่ได้เดินออกจากตรงนี้แน่

เมื่อเห็นตั๋วบัลเลต์ถูกยื่นมาตรงหน้า เสี่ยวฮุ่นตั้นยังไม่รีบรับ มันแสยะยิ้มเย็น

"หลี่หยวนเฉา รบกวนเดินไปส่งกูหน่อยสิวะ"

"ไอ้ไข่เน่า! มึงอย่าให้มันมากนักนะโว้ย!"

จงเย่ว์หมินเดือดปุดๆ ขยับตัวไปขวางทางหนีของเสี่ยวฮุ่นตั้นทันที

แต่เพื่อนที่ยืนข้างจงเย่ว์หมินกลับรีบพูดแทรกขึ้นมา "พี่เก้า รับตั๋วแล้วก็ไปเถอะพี่"

"ขุยหยง ไม่ใช่กูไม่อยากไป แต่มีหมาบางตัวมันขวางทางกูอยู่ว่ะ!"

แม้จะโดนล้อมหน้าล้อมหลัง แต่เสี่ยวฮุ่นตั้นยังคงความห้าวเป้งไม่ลดละ

เห็นดังนั้น หลี่ขุยหยงเลยดึงแขนจงเย่ว์หมินไว้ "เย่ว์หมิน ถือว่าเห็นแก่หน้าฉัน ปล่อยมันไปเถอะนะ เรื่องหลังจากนี้ฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวอีกแล้ว"

หือ?

จงเย่ว์หมินชะงัก หันมามองเพื่อนซี้ด้วยความงุนงง

"หมายความว่าไง? นายเป็นพวกเดียวกับไอ้หลานเวรนี่เหรอ?"

"เออ ได้... ถือว่าฉันตาถั่วเอง วันนี้ฉันให้หน้านาย ต่อไปทางใครทางมัน!"

พูดจบ จงเย่ว์หมินก็กระแทกเท้าหลีกทางให้อย่างหัวเสีย

หลี่ขุยหยงถอนหายใจ แอบกระซิบขอบคุณเพื่อนเบาๆ

สถานการณ์ของเขาเหมือนคนโดนอัดก๊อบปี้ตรงกลาง ฝั่งหนึ่งคือเพื่อนรักโรงเรียนหรู อีกฝั่งคือเพื่อนซี้เด็กบ้านจน ลำบากใจพอกัน

เสี่ยวฮุ่นตั้นเห็นทางสะดวก ก็คว้าตั๋วบัลเลต์มาถือไว้ ปรายตามองจงเย่ว์หมินอย่างยียวน แล้วหันหลังเตรียมผละออกไป

"เสี่ยวฮุ่นตั้น ระวังหลังไว้ให้ดี อย่าให้กูจับได้นะมึง!"

พอพ้นขีดอันตราย หลี่หยวนเฉาก็กลับมาห้าวได้อีกครั้ง ปัดฝุ่นเสื้อบริเวณหน้าท้องที่โดนมีดบาดเบาๆ แล้วตะโกนไล่หลัง

"เหอะ! ถ้ากูกลัวตาย กูคงไมนอนกลางถนนหรอกเว้ย!"

เสี่ยวฮุ่นตั้นไม่ยี่หระกับคำขู่ "วันไหนกูพลาด ก็แค่ชีวิตแลกชีวิต กูไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว!"

"ดี!"

เห็นความบ้าบิ่นของมัน หลี่หยวนเฉาก็โบกมือไล่ "ไปซะ! แล้วระวังตัวให้ดี!"

ไกลออกไป...

เฉินเสวี่ยหรูที่กำลังดูละครฉากมันส์ จู่ๆ ก็หน้าถอดสี รีบหันหลังขวับ พร้อมกระซิบเสียงเครียด "เฉินจวิน! ก้มหัวลงเร็ว! พวกนักเลงนั่นเดินมาทางนี้แล้ว!"

วันนี้เสี่ยวฮุ่นตั้นขนพวกมาเยอะกว่าคราวก่อน เธอไม่อยากเสี่ยง

ถึงจะรู้ว่าเฉินจวินเก่ง แต่ใครจะไปรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอไม่อยากให้เขาต้องเจ็บตัวแม้แต่ปลายเล็บ

"อืม... สงสัยจะไม่ทันแล้วล่ะทูนหัว"

เฉินจวินกลั้นขำ ตอนแรกเสี่ยวฮุ่นตั้นมันไม่ได้มองมาทางนี้หรอก แต่ไอ้ท่าหันขวับแบบมีพิรุธของเธอนั่นแหละที่เป็นตัวเรียกแขก

แถมการแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดของเฉินเสวี่ยหรู ยิ่งทำให้จำง่ายเข้าไปใหญ่ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นใคร

"หา? งั้นเรารีบชิ่งกันเถอะ!"

เฉินเสวี่ยหรูใจหายวาบ คว้ามือเฉินจวินจะพาวิ่ง

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

เสี่ยวฮุ่นตั้นที่จำโจทย์เก่าได้แม่นยำ พุ่งปราดเข้ามาขวางทางทันที มันยกมีดขึ้นชี้หน้าพร้อมแสยะยิ้มเหี้ยม "โลกกลมจริงๆ กูหากูแทบพลิกแผ่นดิน ดันมาเจอที่นี่!"

"หาทำไม จะมาขอรับฝ่ามืออีกรอบเหรอ?"

เฉินจวินมองไอ้ฟันหลอตรงหน้า แล้วอดสมเพชไม่ได้

โดนซัดไปขนาดนั้นยังไม่เข็ดหลาบ ยังจะกล้ากลับมาหาเรื่องอีก?

คิดว่าพาพวกมาเยอะแล้วจะเอาคืนได้?

คำพูดกวนประสาทของเฉินจวิน เหมือนสลักระเบิดที่ถูกดึงออก ความโกรธแค้นที่สั่งสมมาของเสี่ยวฮุ่นตั้นระเบิดตูมทันที

"วันนี้กูจะแดกเลือดมึง!!"

"เฮ้ยพวกเรา! ควักของ! ล้อมมันไว้! วันนี้กูจะควักไส้มันออกมาดูเล่น!"

แค้นนี้ต้องชำระ คราวนี้เสี่ยวฮุ่นตั้นเตรียมตัวมาดี ลูกน้องทุกคนพกอาวุธครบมือ มันมั่นใจว่าครั้งนี้ต้องเก็บเฉินจวินได้แน่

พรึ่บ!

ชาวบ้านที่ต่อแถวอยู่แตกฮือเป็นผึ้งแตกรัง

เมื่อกี้แค่จี้เอาตั๋ว ก็น่ากลัวแล้ว แต่นี่เล่นจะรุมสกรัมจะควักไส้ โหดเหี้ยมผิดมนุษย์มนา ใครจะกล้าอยู่ดู

พริบตาเดียว พื้นที่รอบๆ ก็โล่งเตียน

ลูกน้องเสี่ยวฮุ่นตั้นชุดนี้ดูเจนจัดกว่าชุดก่อน ขยับตัวล้อมกรอบเฉินจวินกับเฉินเสวี่ยหรูไว้อย่างรวดเร็ว

เสี่ยวฮุ่นตั้นไม่พูดพร่ำทำเพลง กำมีดแน่นพุ่งเข้าใส่เฉินจวินหมายจะแทงให้มิดด้าม

เฉินจวินไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว เขาขยับสวนเข้าไปเร็วกว่าแสง ยกเท้าถีบเปรี้ยงเข้าที่หัวเข่าของเสี่ยวฮุ่นตั้นอย่างแม่นยำ

กระบวนท่าแรก... บาทาลูบเข่า! ตัดกำลังขาไม่ให้หนี!

"อ๊ากกก!"

เสี่ยวฮุ่นตั้นยังไม่ทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ลงไปนอนกลิ้งโค่โล่กับพื้น ความเจ็บปวดแล่นปราดจากเข่าขึ้นสมองจนหน้าบิดเบี้ยว มีดในมือกระเด็นไปไกล

"ผัวะ!!"

ยังไม่ทันที่เสียงร้องจะจางหาย เฉินจวินตามซ้ำด้วยลูกถีบที่สอง อัดเข้าเต็มปากที่กำลังแหกปากร้องโหยหวน

กระบวนท่าที่สอง... บาทาอุดปาก! สงเคราะห์ให้เงียบเสียง!

เห็นลูกพี่โดนเก็บในสองท่า ลูกน้องที่เหลือก็ร้องลั่น ดาหน้าเข้ามาพร้อมอาวุธ

แต่ช้าไปต๋อย!

เฉินจวินดึงตัวเฉินเสวี่ยหรูไปหลบด้านหลัง เอียงคอหลบโซ่รถจักรยานที่ฟาดลงมา แล้วสวนหมัดเข้าเต็มดั้งจมูกไอ้คนตี

หมัดเดียวจอด! หน้าแหกยับเยิน!

จากนั้นมหกรรมศิลปะการต่อสู้ก็เริ่มขึ้น

"ลูกถีบขอนแก่น!"

"ศอกกลับมรณะ!"

"บาทาถล่มอก!"

"จระเข้ฟาดหาง!"

ปิดท้ายด้วย "หมัดฮุคขวาพลังช้างสาร" จากแดนหมีขาว!

ตุ้บ! ตั้บ! โครม!

พริบตาเดียว แก๊งนักเลงก็นอนกองระเนระนาด ร้องโอดโอยกันระงม

"ไป... แจ้งตำรวจมาเก็บขยะ"

เฉินจวินปัดมือไปมาเหมือนเพิ่งปัดฝุ่นเสร็จ หันไปบอกเฉินเสวี่ยหรูที่ยืนอ้าปากค้างตาค้างอยู่

"เชี่ย... พี่ชาย... นั่นพี่จริงๆ เหรอวะนั่น!"

จงเย่ว์หมินกระโดดหยองๆ เข้ามาหาเฉินจวิน มองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเลื่อมใสศรัทธาสุดขีด

โคตรโหด! โคตรดุ!

เสี่ยวฮุ่นตั้นที่ว่าแน่ จะแทงหลี่หยวนเฉาเมื่อกี้ โดนพี่แกเก็บเรียบในพริบตา

แถมลูกน้องอีกเป็นฝูง โดนซัดหมอบกระแตทีละคนๆ จงเย่ว์หมินเห็นกับตาว่าแต่ละดอกเน้นๆ ทั้งนั้น

ทั้งความเร็ว ทั้งความแรง บอกเลยว่าพี่คนนี้ของจริง!

ถ้าสู้กันตัวต่อตัว จงเย่ว์หมินมั่นใจเลยว่าตัวเองคงเละเป็นโจ๊กในไม่กี่วิ

"พี่ชาย! ขอบคุณมากครับ!"

หลี่หยวนเฉาก็เดินเข้ามาสมทบ ประสานมือคารวะด้วยความซาบซึ้งใจ "ผมกะว่าจะไปตามล่ามันทีหลัง ไม่นึกว่าพี่ชายจะจัดการให้เสร็จสรรพแบบนี้ บุญคุณนี้ผมไม่ลืมแน่ครับ"

[จบแล้ว]