บทที่ 850 - ถ้าเธอไม่ให้ ฉันให้เอง!

บทที่ 850 - ถ้าเธอไม่ให้ ฉันให้เอง!

"ดี! ดีมาก!"

ฉินเหล่าเอ้อร์ชี้นิ้วสั่นระริกไปที่หน้าลูกสาว กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บปวด "นับตั้งแต่วันนี้ไป ฉันฉินเหล่าเอ้อร์ไม่มีลูกสาวอย่างแกอีก ตัดขาดกันให้จบสิ้นไปซะ!"

พูดจบแกก็ลุกพรวดพราดเตรียมจะสะบัดก้นกลับหมู่บ้านฉิน

สวี่ต้าเม่าเห็นท่าไม่ดีรีบพุ่งเข้าไปคว้าแขนฉินเหล่าเอ้อร์ไว้ เรื่องดราม่าเด็ดดวงขนาดนี้ขืนปล่อยผ่านไปโดยไม่รู้ตื้นลึกหนาบางคงนอนไม่หลับ

"เดี๋ยวสิลุงฉิน ใจเย็นก่อนสิครับ"

"ผมเป็นเพื่อนบ้านของเจี่ยตงซวี่ ส่วนนี่ก็ผู้ดูแลลานบ้าน ลุงมีปัญหาอะไรระบายให้พวกเราฟังได้นะ เมื่อกี้ผมได้ยินแว่ว ๆ ว่าจะยืมข้าวสาร ที่บ้านข้าวหมดแล้วหรือไงครับ"

หลิวไห่จงยืดอกวางมาดท่านผู้นำ กระแอมไอเรียกความน่าเชื่อถือ "ใช่ครับ มีอะไรบอกพวกเราได้"

พอเห็นคนรับฟัง ฉินเหล่าเอ้อร์ก็พรั่งพรูความอัดอั้นตันใจออกมาจนหมดเปลือก ทั้งเรื่องที่ฝากจดหมายมาเมื่อเดือนก่อน แต่ลูกสาวส่งเศษเงินกลับไปแค่สองหยวน จนที่บ้านแทบจะกัดก้อนเกลือกิน ถึงขนาดต้องบากหน้ามาขอความช่วยเหลือถึงในเมือง

แต่ไม่นึกเลยว่าทั้งลูกเขยและลูกสาวจะใจดำอำมหิต ไม่แยแสความเป็นตายของคนในครอบครัวแม้แต่น้อย

"อะไรนะ?? ฉินหวยหรูแอบส่งเงินให้พวกแกงั้นเรอะ"

คนอื่นยังฟังไม่ทันจบ เจี่ยตงซวี่ก็ของขึ้นตะโกนแทรกขึ้นมาเสียงหลง

มิน่าล่ะ พอไล่กลับไปรอบก่อน ถึงกล้าหน้าด้านกลับมาขอยืมอีก ที่แท้ก็เคยได้เงินไปนี่เอง

"ฉินหวยหรู! เธอกล้าขโมยเงินที่บ้านไปประเคนให้บ้านเกิดเรอะ บ้านเราเองก็จะอดตายอยู่แล้ว ถ้าเธอไม่อยากอยู่บ้านนี้อีก ก็ไสหัวกลับไปอยู่บ้านนอกกับพ่อเธอซะ!"

เจี่ยตงซวี่คาดไม่ถึงเลยว่าเมียตัวเองจะใจกล้าขนาดนี้

"ตงซวี่ ฉัน..." ฉินหวยหรูอึกอักพูดไม่ออก

เงินก้อนนั้นมันมีที่มาที่ไปไม่ขาวสะอาดนัก ส่วนหนึ่งเม้มมาจากเงินเดือน อีกส่วนเป็นเงินทอนค่ารักษาพยาบาลที่ซ่าจู้เคยออกให้ก่อนหน้านี้

"ฉันอะไรของเธอ! ยังซ่อนเงินไว้อีกเท่าไหร่ คายออกมาให้หมดเดี๋ยวนี้!" เจี่ยตงซวี่ตบโต๊ะปัง ๆ ระเบิดอารมณ์ใส่เมียไม่ยั้ง

สวี่ต้าเม่ายืนกอดอกมองดูละครฉากใหญ่ด้วยความบันเทิง

เขายังไม่ทันได้ลงมือเสี้ยม สองผัวเมียก็กัดกันเองเสียแล้ว

"ไม่มีแล้ว ตอนนี้ไม่มีเหลือแล้ว ฉันเก็บได้แค่สองหยวนนั่นแหละ" ฉินหวยหรูปฏิเสธเสียงแข็ง เธอไม่มีทางยอมคายเงินก้อนสุดท้ายออกมาเด็ดขาด

เจี่ยตงซวี่ทำท่าฟึดฟัดไม่เชื่อ ด่าทอเมียสารพัดว่าเนรคุณบ้างล่ะ เห็นคนอื่นดีกว่าผัวบ้างล่ะ

"เฮ้อ ฉันล่ะตาสว่างเลย เจี่ยตงซวี่นายนี่มันไม่ใช่คนจริง ๆ ว่ะ ที่ฉันเรียกนายว่าขันทีเจี่ยยังน้อยไปมั้ง" สวี่ต้าเม่าเดาะลิ้นจิ๊จ๊ะส่ายหน้าด้วยความสมเพช "แม่แท้ ๆ ก็ไม่เลี้ยง พ่อตาตัวเองก็ไม่แล นายไม่กลัวฟ้าดินลงโทษบ้างรึไง"

ด่าเสร็จ สวี่ต้าเม่าก็หันไปอธิบายให้ฉินเหล่าเอ้อร์ฟังหน้าตาเฉย "ลุงฉิน ลุงคงไม่รู้สินะว่าแม่ของเจี่ยตงซวี่ หรือก็คือแม่ดองของลุงน่ะ เพิ่งโดนจับข้อหาขโมยล้อรถจักรยาน เดิมทีแค่ยอมจ่ายเงินค่าเสียหายก็จบเรื่อง แต่เจี่ยตงซวี่มันงกเงิน ไม่ยอมจ่ายแม้แต่แดงเดียว ปล่อยให้แม่ตัวเองโดนจับไปขังคุกดัดสันดานหน้าตาเฉย"

"ขนาดแม่บังเกิดเกล้ามันยังเทได้ลงคอ ลุงเป็นแค่พ่อตาจะไปหวังพึ่งอะไรกับคนพรรค์นี้"

หา??

ฉินเหล่าเอ้อร์ฟังจบถึงกับตัวแข็งทื่อ มองหน้าลูกเขยด้วยแววตาซับซ้อน

ไอ้ลูกเขยที่แกเคยเอาไปคุยโวโอ้อวดให้คนทั้งหมู่บ้านฟัง แท้จริงแล้วมันเป็นคนเลวทรามต่ำช้าขนาดนี้เชียวหรือ

อกตัญญูแม้กระทั่งกับแม่ตัวเอง

"สวี่ต้าเม่า! ถ้าไม่ใช่เพราะแก แม่ฉันจะโดนจับมั้ย ไสหัวไป! ออกไปจากบ้านกูเดี๋ยวนี้!" เจี่ยตงซวี่หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและความอาย พยายามไล่สวี่ต้าเม่าออกไป

แต่คนหน้าด้านอย่างสวี่ต้าเม่ามีหรือจะสะเทือน "ไม่ไปโว้ย แน่จริงก็ลุกมาเตะสิวะ"

"เหอะ ไอ้ขี้แพ้!"

"อ๊ากกกก! สวี่ต้าเม่า กูจะฆ่ามึง!"

โดนหยามศักดิ์ศรีต่อหน้าธารกำนัล เจี่ยตงซวี่ฟิวส์ขาดคว้าเก้าอี้ข้างตัวขว้างใส่สวี่ต้าเม่าสุดแรง

แต่สวี่ต้าเม่าไวกว่า เอี้ยวตัวหลบเก้าอี้บินได้อย่างชิว ๆ

โบราณว่าลูกผู้ชายแก้แค้นสิบปีไม่สาย แต่สวี่ต้าเม่าไม่ใช่ลูกผู้ชาย เขาคือจอมวางแผนที่รอจังหวะซ้ำเติมทุกวินาที

เป้าหมายของเขาไม่ใช่แค่ทำให้เจี่ยตงซวี่อับอาย แต่เขาต้องการยืมมือฉินเหล่าเอ้อร์ไปประจานความเน่าเฟะของตระกูลเจี่ยให้คนบ้านนอกรู้กันทั่ว ว่าบ้านเจี่ยที่อ้างว่าร่ำรวยนักหนา แท้จริงแล้วมันกลวงโบ๋แค่ไหน

"เอ่อ ลุงฉินครับ เมื่อกี้ลุงบอกว่าที่บ้านข้าวสารจะหมดแล้วใช่มั้ย" สวี่ต้าเม่าถอยมายืนหลบหลังหลิวไห่จงเพื่อความปลอดภัย แล้วตะโกนถาม

"หมดเกลี้ยงแล้วครับ" ฉินเหล่าเอ้อร์แก้คำผิดให้ถูก

"ก็แค่ข้าวหมด เรื่องขี้ปะติ๋ว บ้านนี้เขาเป็นบ้านตัวอย่างของย่านนี้เชียวนะ ในเมื่อลูกสาวลูกเขยลุงใจดำอำมหิต ผมสวี่ต้าเม่าคนนี้จะสงเคราะห์ให้เอง จะได้กลับไปฉลองปีใหม่กันพร้อมหน้า"

พูดจบ สวี่ต้าเม่าก็ล้วงกระเป๋ากางเกง ควักเงินปึกหนึ่งออกมา นับแบงก์ย่อยให้ครบห้าหยวนแล้วสะบัดโชว์หรา

คุณพระช่วย??

ไทยมุงรอบข้างสูดปากด้วยความตะลึง งงเป็นไก่ตาแตกกับการกระทำของสวี่ต้าเม่า

แม้แต่เฉินจวินที่ยืนดูอยู่ห่าง ๆ ยังอดทึ่งไม่ได้ ลงทุนขนาดนี้เชียวหรือพ่อหนุ่ม

"สวี่ต้าเม่า... นี่แกคิดจะทำอะไร" หลิวไห่จงขมวดคิ้วถามอย่างไม่ไว้ใจ

"ผมจะให้ลุงฉินยืมเงินครับ!" สวี่ต้าเม่าชูเงินห้าหยวนขึ้นฟ้า ประกาศเจตนารมณ์เสียงดังฟังชัด

ฉินเหล่าเอ้อร์มองเงินในมือชายหนุ่มแปลกหน้าเหมือนฝันไป

ลูกในไส้แท้ ๆ ยังไล่เหมือนหมูเหมือนหมา แต่เพื่อนบ้านที่ไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้ากลับยื่นมือเข้ามาช่วย?

ขืนกลับไปเล่าให้คนที่หมู่บ้านฟัง ใครจะไปเชื่อว่ามีเรื่องแบบนี้บนโลก

"พ่อหนุ่ม... จะช่วยลุงจริง ๆ เหรอ"

สวี่ต้าเม่าพยักหน้าหงึกหงักอย่างภาคภูมิใจ "แน่นอนครับ คนอย่างผมเห็นคนลำบากไม่ได้ แต่นี่เงินห้าหยวนนะครับ ไม่ใช่น้อย ๆ ผมให้ยืมแต่เราต้องทำสัญญากู้ยืมกันหน่อย"

"ไม่ใช่ว่าผมไม่ไว้ใจลุงนะครับ แค่ทำตามขั้นตอนให้ถูกต้อง"

พูดจบสวี่ต้าเม่าก็ปรายตามองไปทางฉินหวยหรูด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ในหัวเริ่มวางแผนการร้ายขั้นต่อไป

ดูจากทรงแล้ว บ้านเดิมของฉินหวยหรูคงจนตรอกจริง ๆ ห้าหยวนนี่คงอีกนานกว่าจะหามาคืนได้

คืนไม่ได้ไม่เป็นไร เพราะหนี้พ่อก็เหมือนหนี้ลูก ถ้าฉินเหล่าเอ้อร์ไม่มีจ่าย เขาก็จะเอาสัญญาหนี้นี้ไปทวงกับฉินหวยหรู

ถ้าฉินหวยหรูยอมจ่ายก็ดีไป แต่ถ้าเบี้ยวหนี้... หึหึ เขาก็จะมีข้ออ้างมาเล่นงานบ้านเจี่ยได้อีกยาว

ฉินหวยหรูอ่านสายตานั้นไม่ออก แต่สัญชาตญาณบอกว่าหายนะกำลังจะมาเยือน

ส่วนฉินเหล่าเอ้อร์พอได้ยินว่าทำสัญญา แกก็รีบตอบตกลงทันที

ถ้าให้เปล่าแกคงระแวงว่ามีแผนซ้อนแผน แต่พอเป็นการกู้ยืมแกกลับสบายใจขึ้น อย่างน้อยก็ไม่ต้องติดหนี้บุญคุณกันฟรี ๆ

"ได้เลยพ่อหนุ่ม! แต่ลุงเขียนหนังสือไม่เป็นนะ"

สวี่ต้าเม่าโบกมืออย่างใจป้ำ "ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมวิ่งกลับไปเอาดระดาษปากกามาเขียนให้ ลุงแค่ปั๊มนิ้วมือก็พอ"

ว่าแล้วสวี่ต้าเม่าก็วิ่งแจ้นกลับบ้านไปเตรียมอุปกรณ์

เจี่ยตงซวี่นั่งมองตาปริบ ๆ งงว่าสวี่ต้าเม่ากินยาผิดขวดหรือเปล่า จู่ ๆ ถึงหน้ามืดไปช่วยพ่อตาชาวบ้าน

แต่ช่างเถอะ ถ้าตาแก่นั่นได้เงินไปแล้ว ก็จะได้เลิกมาวุ่นวายขอเงินบ้านเขา ปัญหาจบ เขาก็ไม่ต้องเสียเงิน

ทว่าฉินหวยหรูสังหรณ์ใจไม่ดีเอาเสียเลย อยากจะปรึกษาผัวแต่พอนึกถึงคดีซ่อนเงินเมื่อกี้ ก็เลยจำต้องรูดซิปปากเงียบกริบ

[จบแล้ว]