บทที่ 810 - เจี่ยตงซวี่หายตัวไป

บทที่ 810 - เจี่ยตงซวี่หายตัวไป

ไอ้คนพิการปากดี กล้ามาหัวเราะเยาะฉัน เดี๋ยวพ่อจะจัดให้สาสม!

สวี่ต้าเม่ายกยิ้มมุมปาก ส่งเสียงหัวเราะ "ฮี่ๆๆ" อย่างชั่วร้าย พร้อมกับเร่งความเร็วรถเข็นจนล้อหมุนติ้วแทบจะหลุดออกมา

"หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้! สวี่ต้าเม่า แกจะทำบ้าอะไร!"

เจี่ยตงซวี่ที่ไม่เคยสัมผัสความเร็วระดับนรกแตกแบบนี้มาก่อนถึงกับหน้าซีดเผือก ฉี่แทบจะราดกางเกง

นี่มันรถเข็นมือสองนะโว้ย สภาพร่อแร่เต็มทน ขืนไปสะดุดอะไรเข้าหรือล้อเล็กด้านหน้าหัก มีหวังได้หน้าทิ่มดินปากแตกยับเยินแน่

แต่สวี่ต้าเม่าหาได้สนใจเสียงโหยหวนไม่ ยิ่งร้องยิ่งชอบ ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ฝีเท้าสับไวยิ่งกว่าเดิม

เขาเข็นรถซิ่งผ่านลานกลางทะลุไปถึงลานหน้า จากนั้นก็กดด้ามจับลงยกล้อหน้าลอยขึ้น แล้วออกแรงกระแทกส่งรถพุ่งไปข้างหน้า พร้อมกับยกล้อหลังตามจังหวะเพื่อข้ามธรณีประตู

โครมคราม!

ด้วยเทคนิคขั้นเทพ (หรือความบ้าดีเดือด) สวี่ต้าเม่าพาเจี่ยตงซวี่ออกมาสู่ตรอกภายนอกได้สำเร็จ

พอพ้นเขตบ้าน ไม่มีอะไรกีดขวางทางวิ่ง สวี่ต้าเม่าก็ใส่เกียร์หมาวิ่งหน้าตั้งมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำสาธารณะ

"สวี่ต้าเม่า! ไอ้สวี่ต้าเม่า! จะพาฉันไปไหน หยุดนะเว้ย!" เจี่ยตงซวี่สติแตกกระเจิง หลังเกร็งแนบพนักพิง มือสองข้างกำที่วางแขนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด กลัวจะโดนเหวี่ยงตกจากรถ

"ไปไหนเหรอ?" สวี่ต้าเม่าแค่นเสียงเหี้ยม "จะพาไปกินบุฟเฟต์ไงเล่า!"

พูดจบก็เร่งสปีดตีนปลายพุ่งทะยาน

"ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย! สวี่ต้าเม่าจะฆ่าคน!"

ถึงจะไม่เข้าใจคำว่าบุฟเฟต์ แต่เจี่ยตงซวี่รู้โดยสัญชาตญาณว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ

โธ่เอ๊ย ถ้ารู้ว่าไปจี้ใจดำเรื่องไม่มีลูกแล้วมันจะคลั่งขนาดนี้ เขาคงไม่ปากพล่อยหรอก

"ฆ่าคนแล้วจ้า! ช่วยด้วยจ้า!"

เสียงร้องขอชีวิตดังก้องไปทั่วตรอก เรียกความสนใจจากพวกป้าๆ ขาเม้าท์แถวนั้นได้ชะงัดนัก แต่พอเห็นว่าเป็นสวี่ต้าเม่ากำลังเข็นรถวิ่งหน้าตั้งเหมือนพายุเข้า ก็ไม่มีใครกล้าเอาตัวเข้าไปขวางทางสักคน

ในที่สุด สวี่ต้าเม่าก็พาเจี่ยตงซวี่มาถึงหน้าห้องน้ำสาธารณะโดยสวัสดิภาพ (มั้ง) เขาไม่คิดจะชะลอความเร็วแม้แต่น้อย พุ่งพรวดเข้าไปด้านใน ใจจริงกะจะเข็นเข้าไปทิ้งในห้องน้ำหญิงให้ขายขี้หน้าเล่น แต่กลัวจะมีคนอยู่เดี๋ยวจะโดนข้อหาอนาจารซะเอง

สวี่ต้าเม่าเลยตัดสินใจเลี้ยวเข้าห้องน้ำชาย วิ่งตรงดิ่งไปที่รางฉี่รวม แล้วรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายผลักรถเข็นออกไปสุดแรง

"ไปเลยไอ้น้อง~"

ตู้ม!

โครม!!!

เจี่ยตงซวี่หน้าทิ่มคะมำลงไปในรางฉี่แบบเต็มรัก

สวี่ต้าเม่าหัวเราะร่าอย่างสะใจ ก่อนจะเดินผิวปากออกจากห้องน้ำไปอย่างสบายอารมณ์ ทิ้งผลงานชิ้นเอกไว้เบื้องหลัง

หลิวกวงฉีที่กำลังนั่งปลดทุกข์อยู่ในห้องส้วมถึงกับนั่งงงเป็นไก่ตาแตก ในช่วงเวลาที่เขาต้องการสมาธิที่สุด ดันมาเจอเรื่องพีคระดับตำนานต่อหน้าต่อตา

โชคดีที่เขาเลือกห้องที่อยู่ห่างจากจุดเกิดเหตุ ไม่อย่างนั้นคงโดนลูกหลงน้ำกระจายใส่เต็มๆ

"ซู้ด... สวี่ต้าเม่านี่มันโหดสลัดจริงๆ!" หลิวกวงฉีเอามือบีบจมูกพลางรำพึงกับตัวเอง

ตัดภาพกลับมาที่บ้านสี่ลาน

ลุงสองหลิวไห่จงวิ่งกระหืดกระหอบมาที่ลานกลาง คว้าตัวอี้จงไห่ที่เพิ่งเดินออกมาจากบ้าน "เฮ้ย ได้ยินเสียงอะไรไหม เมื่อกี้เหมือนมีคนร้องให้ช่วย เสียงคุ้นๆ เหมือนคนในลานเราเลย"

อี้จงไห่พยักหน้าหน้าเครียด "คนลานเราชัวร์ ฉันก็ได้ยินเหมือนกันถึงได้รีบออกมาดูเนี่ย แต่เดินหาทั่วแล้วไม่เจอใครเลย"

จังหวะนั้นเอง ฉินหวยหรูก็เดินออกมาจากบ้าน เธอกำลังปูที่นอนอยู่ แว่วเสียงเหมือนได้ยินเสียงสามีร้องโวยวาย

มองไปรอบลานบ้านไม่เห็นเงาเจี่ยตงซวี่ ลางสังหรณ์ร้ายๆ ก็ผุดขึ้นในใจ

"ตงซวี่! ตงซวี่หายไปไหน!"

"ลุงสองคะ ตงซวี่หายตัวไปค่ะ!"

หลิวไห่จงขมวดคิ้วมุ่น บ่นอุบ "คนนะไม่ใช่จิงโจ้ จะกระโดดหนีไปไหนได้ เธอไปดูใต้เตียงหรือยัง เผื่อกลิ้งตกเตียงไป"

คนทั้งลานรู้กันดีว่าเจี่ยตงซวี่ขาทั้งสองข้างใช้งานไม่ได้ ปกติจะไปไหนต้องใช้คนหาม แล้วจะหนีไปเองได้ยังไง พูดเป็นเล่นไปได้

"บ้านเราซื้อรถเข็นมาค่ะ เมื่อกี้ตงซวี่เพิ่งจะเข็นรถออกไป!" ฉินหวยหรูรีบอธิบาย

หือ?

หลิวไห่จงกับอี้จงไห่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก นึกไม่ถึงว่าบ้านเจี่ยจะมีปัญญาซื้อรถวีลแชร์มาใช้

แต่นาทีนี้ไม่ใช่เวลามานั่งวิจารณ์ฐานะการเงิน หลิวไห่จงชี้มือไปทางลานหน้า "สงสัยจะเข็นไปเที่ยวเล่นแถวหน้าบ้านมั้ง"

พูดจบแกก็เดินนำออกไป ฉินหวยหรูกับอี้จงไห่รีบเดินตามไปติดๆ

พอมาถึงลานหน้า ก็เจอลุงสามเหยียนปู้กุ้ยยืนคุยอยู่กับสวี่ต้าเม่าที่กำลังโยกหัวทำท่าทองไม่รู้ร้อน

"แกพาเจี่ยตงซวี่ไปเดินเล่นเนี่ยนะ? สวี่ต้าเม่า คนอย่างแกเนี่ยนะจะใจบุญสุนทานขนาดนั้น?" เหยียนปู้กุ้ยจ้องหน้าสวี่ต้าเม่าด้วยสายตาจับผิด ราวกับกำลังฟังนิทานหลอกเด็ก

สวี่ต้าเม่าแบมือสองข้างยักไหล่ "โธ่ ลุงสาม พูดจาแบบนี้ผมเสียหายนะ คนทั้งลานก็รู้ว่าผมน่ะใจกว้างเป็นแม่น้ำฮวงโห ขนาดแม่ยายเจี่ยมาขโมยล้อรถผม ผมยังไม่เรียกค่าเสียหายสักบาทเลย"

"สวี่ต้าเม่า! แกเอาตงซวี่ไปไว้ที่ไหน!"

ฉินหวยหรูพุ่งตัวเข้ามาคว้าแขนเสื้อสวี่ต้าเม่าไว้แน่น "จิตใจแกทำด้วยอะไร รังแกได้แม้กระทั่งคนพิการ แกยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า!"

เจี่ยตงซวี่สภาพก็น่าเวทนาพออยู่แล้ว ถึงจะมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน แต่สวี่ต้าเม่าก็ได้กระทืบสั่งสอนไปจนหนำใจแล้ว ก็น่าจะเลิกแล้วต่อกันไป

นึกไม่ถึงว่าสวี่ต้าเม่าจะอาศัยจังหวะที่เจี่ยตงซวี่ออกมาลองรถเข็น แอบเข็นพาตัวออกไปข้างนอก คนนิสัยเลวร้ายแบบนี้ ไม่มีทางพาไปเดินเล่นรับลมชมวิวแน่ๆ ดีไม่ดีอาจจะเข็นไปทิ้งไว้ข้างถนน หรือผลักลงคูน้ำที่ไหนสักแห่ง อันตรายจะตายไป

"ปล่อยนะเว้ย ปล่อย! มาจับไม้จับมือกันกลางวันแสกๆ เดี๋ยวฉันก็แจ้งจับข้อหาอนาจารซะหรอก!"

สวี่ต้าเม่าสะบัดแขนอย่างแรง แล้วทำท่าจะชิ่งหนี

แต่ฉินหวยหรูหรือจะยอมปล่อย เธอกระโจนเข้าคว้าชายเสื้อเขาไว้อีกรอบ

ระหว่างที่ยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่นั้น หลิวกวงฉีก็เดินกลับเข้ามาในลานบ้าน พอเห็นฉินหวยหรูกับสวี่ต้าเม่ากำลังฟัดเหวี่ยงกัน เขาก็พอเดาเรื่องราวได้รางๆ

"กวงฉี แกเห็นเจี่ยตงซวี่บ้างไหม" หลิวไห่จงเอ่ยถามลูกชาย

หลิวกวงฉีเหลือบตามองสวี่ต้าเม่าแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้ "เหมือนจะ... เห็นมั้งครับ"

"อะไรคือเหมือนจะเห็น เห็นก็บอกว่าเห็น ไม่เห็นก็บอกไม่เห็น อย่ามาอมพะนำ เดี๋ยวปั๊ดเหนี่ยวเลย" หลิวไห่จงงัดมาดพ่อดุลูกออกมาใช้

หลิวกวงฉีกลัวจะโดนสวี่ต้าเม่าหมายหัว เลยเลือกที่จะตอบแบบเลี่ยงๆ "เมื่อกี้ผมเห็นรถเข็นคันหนึ่งพุ่งเข้าไปในห้องน้ำสาธารณะ แล้วก็พุ่งหลาวลงไปในรางฉี่เลยครับ แต่ผมมองไม่เห็นหน้านะ ไม่รู้ว่าใช่พี่ตงซวี่หรือเปล่า"

เขาหยุดเว้นจังหวะนิดหนึ่ง แล้วเสริมต่อเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง "แต่ผมว่าไม่น่าจะใช่มั้ง คนในลานเราไม่มีใครใช้รถเข็นสักหน่อย"

พูดแค่นี้เขาก็รอดตัวแล้ว

"หา! พุ่งลงรางฉี่!"

ลุงสามตาโตเท่าไข่ห่าน รีบหันไปตะโกนบอกฉินหวยหรู "ฉินหวยหรู รีบไปดูที่ห้องน้ำเร็วเข้า ไปดูซิว่าใช่เจี่ยตงซวี่หรือเปล่า"

ฉินหวยหรูหน้าถอดสี คนเป็นๆ จะมาจมกองฉี่ตายไม่ได้นะ

"ลุงสอง ลุงสามคะ ช่วยไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยเถอะค่ะ ห้องน้ำชายฉันเข้าไปไม่ได้" ฉินหวยหรูตีหน้าเศร้า บีบน้ำตาขอความเห็นใจ

[จบแล้ว]