บทที่ 780 - ไม่กล้าพนันก็ไสหัวไป

บทที่ 780 - ไม่กล้าพนันก็ไสหัวไป

ณ ลานกลางบ้าน บ้านตระกูลเจี่ย

ฉินหวยหรูแอบฟังเสียงเอะอะข้างนอก แล้วหันมามองแม่ผัวด้วยสายตากังวล

"มองอะไรของหล่อน?"

ยังไม่ทันจะได้อ้าปากถาม เจี่ยจางซื่อก็สวนขึ้นมาก่อน

ข้างนอกโดนรุมประณามยังไม่พอ กลับเข้าบ้านยังต้องมาเจอสายตาจับผิดของลูกสะใภ้อีกเหรอ?

ฉินหวยหรูชะเง้อมองไปนอกหน้าต่างอย่างไม่วางใจ เม้มปากแน่นก่อนตัดสินใจถาม "แม่... ล้อรถสวี่ต้าเม่า... แม่เป็นคนขโมย... เอ่อ ถอดมาใช่ไหม?"

เจี่ยจางซื่อของขึ้นทันที ชี้หน้าด่าเปิง "หมายความว่าไง! ไอ้เด็กเวรเฉินจวินสงสัยฉัน หล่อนเป็นสะใภ้ก็เอากับเขาด้วยเหรอ?"

"หลักฐานล่ะ! ไม่มีหลักฐานเขาเรียกว่าใส่ร้าย! นี่มันหมิ่นประมาทคนซื่อสัตย์อย่างฉันนะยะ!"

ด่าไปด่ามา เจี่ยจางซื่อเห็นสายตาฉินหวยหรูยังไม่เปลี่ยน แถมมุมปากยังกระตุกยิกๆ เหมือนรู้ทัน

"แม่... เมื่อคืนตอนแม่ย่องออกไป ฉันเห็นนะ" ฉินหวยหรูถอนหายใจเฮือก

อ้าว...

เจี่ยจางซื่อชะงัก คิ้วขมวดเป็นปม "เห็นบ้าอะไร หล่อนไม่เห็นอะไรทั้งนั้นแหละ!"

"ไอ้เลวสวี่ต้าเม่ามันตีลูกฉันปางตาย แต่จ่ายเศษเงินแค่ร้อยห้าสิบหยวน มันรังแกเราชัดๆ รังแกที่ตงซวี่เดินไม่ได้ บ้านเราไม่มีเสาหลัก"

ฉินหวยหรูนวดขมับที่เริ่มเต้นตุบๆ "แต่แม่จะไปขโมยล้อรถไม่ได้นะ ถ้าสวี่ต้าเม่าจับได้ เขาเอาเรื่องถึงที่สุดแน่ ดีไม่ดีแม่จะได้ไปนอนคุก!"

เจี่ยจางซื่อโบกมืออย่างไม่ยี่หระ

"ถ้าหล่อนไม่พูด ก็ไม่มีใครรู้ สวี่ต้าเม่าไม่ใช่เทวดา ไม่มีหลักฐานมันจะทำอะไรฉันได้?"

ฉินหวยหรูอยากจะเตือนสติอีกสักยก แต่หูก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่เดินตรงมาทางนี้

ตามด้วยเสียงตะโกนลั่นของสวี่ต้าเม่า

"เจี่ยจางซื่อ! โผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้!"

อุ๊ยตาย!

กล้ามาจริงเหรอเนี่ย?

เจี่ยจางซื่อไม่สะทกสะท้าน ส่งสายตาบังคับให้ฉินหวยหรูไปเปิดประตู ส่วนตัวเองนั่งวางมาดนางพญาอยู่บนเก้าอี้

ฉินหวยหรูจำใจต้องไปเปิดประตู

ผู้มาเยือนไม่ใช่แค่สวี่ต้าเม่า แต่พ่วงไทยมุงมาอีกโขยง

สวี่ต้าเม่าก้าวอาดๆ เข้ามาในบ้าน กวาดสายตาเรดาร์มองหาของกลาง พอไม่เห็นล้อรถก็เปิดฉากซักฟอก "เจี่ยจางซื่อ เอาล้อรถฉันไปซ่อนไว้ไหน? รีบเอาออกมาคืนเดี๋ยวนี้ แล้วฉันจะไม่เอาความ แต่ถ้าให้ฉันค้นเจอเอง เตรียมตัวไปนอนซังเตได้เลย!"

"ล้อรถบ้าบออะไร ฉันฟังไม่รู้เรื่อง ถ้าแกยังมาพล่อยๆ ใส่ร้ายฉันอีก ฉันจะไปฟ้องตำรวจข้อหาหมิ่นประมาท!"

"ฮึ! งั้นแกกล้าให้ฉันค้นบ้านไหมล่ะ?" สวี่ต้าเม่าจ้องตานางเขม็ง

ถ้าไม่กล้า แสดงว่ามีพิรุธ ขอแค่กัดไม่ปล่อย ยังไงก็ต้องเจอ

ปัง!

เจี่ยจางซื่อตบโต๊ะดังสนั่น ลุกขึ้นมาชี้หน้าด่า "ไอ้ชาติชั่ว! แกมีสิทธิ์อะไรมาค้นบ้านฉัน?"

"คนทั้งลานรู้ดีว่าฉันเป็นคนมีศีลธรรม ถ้าให้แกมาค้นบ้านตามใจชอบ ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?"

อ้าว?

เห็นเจี่ยจางซื่อโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ สวี่ต้าเม่ากลับยิ้มออก

แสดงว่านางทำจริง!

แต่ความคิดยังไม่ทันตกผลึก เจี่ยจางซื่อก็เชิดหน้าตะโกนบอกไทยมุงข้างนอก "แต่ถ้าฉันไม่ให้ค้น เดี๋ยวจะหาว่าฉันร้อนตัว เอาอย่างนี้ละกัน แกเอาเงินห้าหยวนมาวางบนโต๊ะ ถ้าค้นเจอล้อรถ แกจะทำอะไรฉันก็ได้ แต่ถ้าค้นไม่เจอ เงินห้าหยวนนี้ถือเป็นค่าทำขวัญที่แกมาหยามเกียรติฉัน!"

"สวี่ต้าเม่า... แกกล้าพนันไหมล่ะ?"

หือ???

เจอไม้นี้เข้าไป สวี่ต้าเม่าไปไม่เป็นเลยทีเดียว

ยายแก่นี่วางกับดักล่อเขาหรือเปล่า?

หรือว่านางแค่ขู่ให้กลัว เพื่อไม่ให้เขาค้น?

สวี่ต้าเม่ายืนลังเลเหงื่อตก

เจี่ยจางซื่อเห็นศัตรูเริ่มไขว้เขว ก็รีบขยี้ซ้ำ ถ่มน้ำลายใส่ "ไม่กล้าก็ไสหัวไป! อย่ามาเกะกะลูกตา!"

สวี่ต้าเม่าเช็ดน้ำลายออกจากหน้าด้วยความรังเกียจ ปากเบี้ยวด้วยความโมโห

เขารู้สึกเหมือนกำลังโดนเจี่ยจางซื่อปั่นหัว แต่ก็กลัวจะไม่ได้ล้อรถคืน

ซื้อใหม่ยี่สิบหยวน พนันแค่ห้าหยวน...

ขณะที่กำลังตัดสินใจไม่ได้ เสียงหลิวไห่จงก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

"สวี่ต้าเม่า ฉันว่านายเข้าใจผิดแล้วล่ะ กลับเถอะ เดี๋ยวฉันพาไปแจ้งความที่โรงพักดีกว่า"

เรื่องเหลี่ยมจัดต้องยกให้หลิวไห่จง มองแวบเดียวก็รู้ว่าเจี่ยจางซื่อขุดหลุมรอฝัง

ขืนวางเงินลงไป รับรองไม่ได้คืนแน่

แถมหน้าแตกหมอไม่รับเย็บ เจี่ยจางซื่อจะได้ใจหนักกว่าเดิม

เห็นท่าไม่ดี หลิวไห่จงเลยรีบลากสวี่ต้าเม่าออกไป

ลาภลอยหลุดมือไปต่อหน้าต่อตา เจี่ยจางซื่อก็ไม่ได้โกรธ นางหัวเราะเยาะไล่หลังสวี่ต้าเม่าอย่างสะใจ

ถึงไม่ได้เงินห้าหยวน แต่ล้อรถนั่นนางเอาไปขายได้ตั้งสิบหยวนแล้ว กำไรเห็นๆ

"ปิดประตู! ฉันจะนอนต่อ!"

เจี่ยจางซื่อทำตัวเหมือนแม่ทัพผู้กำชัยชนะ เดินส่ายก้นกลับไปนอน

เมื่อคืนกว่าจะงัดล้อสำเร็จก็ปาไปตีสองครึ่ง ตอนนี้หนังตาหย่อนเต็มที

......

โรงงานรีดเหล็ก โรงอาหารหมายเลขหนึ่ง

เสียงออดเลิกงานดังขึ้น แต่ที่หน้าต่างตักอาหารกลับไร้เงาขาประจำอย่างสวี่ต้าเม่า

ปกติคนแผนกประชาสัมพันธ์อย่างเขา จะเลิกงานก่อนเวลาสักหน่อย เดินนวดมาถึงโรงอาหารพอดีเป๊ะตอนออดดัง

"แหม... สวี่ต้าเม่าล้อหาย ถึงกับกินข้าวไม่ลงเลยเหรอเนี่ย?"

ซ่าจู้ยืนถือทัพพี คุยเล่นกับเฉินจวินที่มารอข้าว

"นั่นไง พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา!"

เฉินจวินพยักพเยิดไปทางประตูโรงอาหาร เห็นสวี่ต้าเม่าเดินห่อเหี่ยวเข้ามา

วันนี้มาช้ากว่าปกติ แต่ก็ยังเร็วกว่าคนงานทั่วไปอยู่ดี

"เอ่อ... จะให้ฉันพูดจริงๆ เหรอวะ?" ซ่าจู้ทำหน้าลำบากใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมเฉินจวินถึงให้ทำแบบนี้

เมื่อเช้าเฉินจวินมาถามเขาเรื่องล้อรถจักรยาน ถามว่าถ้าเขาเป็นคนขโมย เขาจะเอาไปปล่อยที่ไหน

ถ้าไม่สนิทกัน ซ่าจู้คงนึกว่าเฉินจวินสงสัยเขาแน่ๆ

คุยไปคุยมา ซ่าจู้ก็บอกพิกัดไปสองที่ เฉินจวินเลยกำชับว่าตอนตักแกงให้สวี่ต้าเม่า ให้แกล้งบอกใบ้พิกัดพวกนั้นไป

ตอนแรกซ่าจู้จะไม่เอาด้วย แต่พอเฉินจวินอ้างเรื่องสวี่ต้าเม่าเป็นหมันชีวิตรันทด แถมยังโดนขโมยของ เพื่อนบ้านกันควรช่วยเหลือกันหน่อย

พอได้ยินคำว่า 'เป็นหมัน' ซ่าจู้ก็ใจอ่อนยวบ ยอมตกลงทันที

เฉินจวินโบกมือไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าปิ่นโตเดินไปหาซ่งจูเหริน เพื่อนซี้ร่วมโต๊ะอาหาร

ล้อรถนั่นฝีมือเจี่ยจางซื่อชัวร์ป้าบ ของร้อนแบบนั้นนางไม่เก็บไว้รกบ้านหรอก ต้องรีบปล่อยของแน่นอน

ถ้าสวี่ต้าเม่าตามลายแทงที่ซ่าจู้บอก โอกาสเจอของมีสูงลิบ

[จบแล้ว]