บทที่ 660 - สันดานเจี่ยจางซื่อ

บทที่ 660 - สันดานเจี่ยจางซื่อ

พอเดินพ้นประตูโรงงานเหล็กออกมา เฉินจวินก็ยื่นกล่องข้าวในมือส่งให้ลูกน้องสองคน

"วันนี้พวกนายลำบากกันมาทั้งวัน เอาพวกนี้กลับไปกินกับคนที่บ้านให้อิ่มหนำนะ"

คนงานรับจ้างชั่วคราวสองคนนั้นยืนอึ้งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะรีบยกมือไหว้รับกล่องข้าวมาด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณครับหัวหน้าเฉิน ขอบคุณครับ!"

"เดี๋ยวดิ แล้วของฉันล่ะ?"

ซ่าจู้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองกล่องข้าวตาละห้อย รีบท้วงขึ้นมาด้วยความงุนงง

ตั๋วอาหารของเขาขายกินไปแล้วสองใบ ตอนห่อข้าวกลับบ้านเขาเลยมือเปล่า ในขณะที่คนอื่นมีติดไม้ติดมือกันคนละสองกล่อง ถ้าเฉินจวินไม่อยากกินหมูน้ำแดงกับลูกชิ้น ก็ควรจะยกให้เขาไม่ใช่หรือไง

เฉินจวินปรายตามองเพื่อนตัวดี "ระดับนายยังขาดแคลนเนื้อสัตว์อีกเหรอ"

"ขาดสิ ทำไมจะไม่ขาด!"

"แล้วทำไมเอ็งถึงขายตั๋วแลกข้าวให้แม่ม่ายคนนั้นไปวะ!" เฉินจวินสวนกลับประโยคเดียวเล่นเอาซ่าจู้จุกจนพูดไม่ออก

"เอ่อ... คือ... หล่อนเป็นแม่ม่ายเหรอ?" จู่ ๆ ความสนใจของซ่าจู้ก็เปลี่ยนจากเรื่องกินไปเป็นเรื่องผู้หญิงทันที เขาถามด้วยความสงสัย "นายรู้ได้ไงว่าเขาเป็นแม่ม่าย ฉันดูไม่ออกเลยนะเนี่ย"

เฉินจวินคร้านจะต่อล้อต่อเถียงด้วย เขาถีบจักรยานพุ่งออกไปทันที

"เฮ้ย! เฉินจวิน รอฉันด้วย!" ซ่าจู้ตะโกนลั่น รีบสับตีนแตกวิ่งตามหลังไป

ระยะทางจากโรงงานเหล็กกลับไปบ้านสี่ลานไม่ใช่ใกล้ ๆ ขืนให้เดินกลับคงขาลาก เฉินจวินแค่แกล้งแหย่เล่นเฉย ๆ ไม่ได้ใจร้ายไส้ระกำขนาดทิ้งเพื่อนไว้กลางทางจริง ๆ หรอก

...

ณ บ้านสี่ลาน

วันนี้เหยียนปู้กุ้ย หรือลุงสาม เดินยืดอกหน้าบานเป็นจานดาวเทียม ที่แฮนด์จักรยานมีปลาตัวเบ้อเริ่มแขวนโตงเตง เขาปั่นวนโชว์รอบตรอกหนานหลัวกู่เซี่ยงไปสามสี่รอบกว่าจะยอมเลี้ยวเข้าบ้าน

"ตายแล้วตาแก่! วันนี้ผีเข้าหรือไง ไปตกได้ตัวใหญ่ขนาดนี้มาได้!" ป้าสามรู้ดีว่าผัวตัวเองฝีมือแค่ไหน ลำพังถ้าไม่มีเหยื่อสูตรเด็ดของเฉินจวิน อย่างมากก็ได้แค่ปลาซิวปลาสร้อย

แต่ปลาตัวตรงหน้านี่หนักตั้งสี่ห้าจิน ตุ๋นหม้อเดียวพอกินกันทั้งบ้าน

เหยียนปู้กุ้ยเชิดหน้าขึ้นอย่างภูมิใจ "วันนี้มือมันขึ้น เพิ่งหย่อนเบ็ดลงไปแป๊บเดียวก็กินเบ็ดแล้ว พวกตัวเล็ก ๆ ฉันปล่อยไปหมด คัดมาแต่ตัวใหญ่เน้น ๆ"

ปากก็คุยโวไปอย่างนั้น แต่ในใจเหยียนปู้กุ้ยรู้อยู่เต็มอกว่าความจริงคืออะไร

ปลานี่ไม่ได้ตกได้ แต่วันนี้เขาโดดงานแอบไปตกปลา แล้วเจอไอ้ปลาซื่อบื้อตัวนี้ว่ายวนเวียนอยู่ริมตลิ่งน้ำตื้น ทั้งที่มีคนยืนหัวโด่อยู่มันก็ไม่หนี

เหยียนปู้กุ้ยเห็นท่าไม่ดีกลัวมันจะว่ายหนี เลยคว้าก้อนอิฐครึ่งก้อนปาใส่เปรี้ยงเข้าให้

แม่นยังกับจับวาง อิฐกระแทกหัวปลาจนน็อคคาที่ ลอยเท้งเต้งให้เขาช้อนขึ้นมาสบาย ๆ

"แหม ถ้าตกได้ตัวใหญ่แบบนี้ทุกวันก็ดีสิ!" ป้าสามยิ้มแก้มปริ รีบรับปลาไปจัดการที่ก๊อกน้ำรวม

เหยียนปู้กุ้ยยืนลูบคางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสั่งความ "ปลานี่เอาไปทำน้ำแดงนะ เสร็จแล้วแบ่งเอาไปให้บ้านเฉินด้วย"

"หา? ให้บ้านเฉินเนี่ยนะ?"

ป้าสามหันขวับมามองผัวอย่างไม่เชื่อหู ไม่ใช่ว่าหล่อนขี้งกไม่อยากแบ่ง แต่คนทั้งลานบ้านรู้กันดีว่าเฉินจวินคือเซียนตกปลา ออกไปทีไรหิ้วกลับมาเป็นถัง บ้านใครจะขาดแคลนปลาไม่รู้ แต่บ้านเฉินไม่มีทางขาดแน่นอน

"เฉินจวินไม่ได้ชวนฉันไปตกปลานานแล้ว" เหยียนปู้กุ้ยถอนหายใจ "เอาปลาไปกำนัลหน่อย ครั้งหน้าถ้าเขาจะไปตกปลาจะได้มาชวนฉัน ถึงตอนนั้นแค่ขอแบ่งเหยื่อสูตรเด็ดมานิดหน่อย บ้านเราก็ได้กินปลาฟรีไปทั้งเดือนแล้ว!"

ป้าสามฟังแล้วก็พยักหน้าเห็นด้วย จริงของแก ช่วงนี้เฉินจวินไม่ได้มาชวนตาแก่ไปตกปลาเลย

แต่สิ่งที่สองผัวเมียไม่รู้ก็คือ เหตุผลที่เฉินจวินไม่ชวน เพราะช่วงนี้อากาศมันร้อนบรรลัย วันหยุดทั้งทีเฉินจวินขอนอนตากพัดลมอยู่บ้านดีกว่า

แดดเปรี้ยงขนาดนี้ ออกไปนั่งตกปลาคงได้ลอกคราบเป็นงูแน่!

"มีเหตุผล!" ป้าสามพยักหน้าหงึก ๆ แล้วหันไปตั้งหน้าตั้งตาขูดเกล็ดปลาต่อ

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง เฉินจวินกับซ่าจู้ก็มาถึงปากตรอก

ซ่าจู้เป็นคนปั่นจักรยาน เหงื่อท่วมตัวจนเสื้อเปียกชุ่ม ส่วนเฉินจวินนั่งซ้อนท้ายกินแอปเปิ้ลสบายใจเฉิบ

"โอย... ถึงสักทีเว้ย!"

ปั่นมาตลอดทางทำเอาซ่าจู้แทบหมดแรงข้าวต้ม แถมวันนี้ยืนหน้าเตามาทั้งวัน เขาเลยกะว่าจะรีบกลับไปอาบน้ำเย็น ๆ ให้ชื่นใจ

แต่พอเท้าแตะพื้นหน้าประตูใหญ่ เฉินจวินก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

หืม?

ทำไมเหมือนมีเสียงร้องไห้แว่วมาจากในลาน แถมเสียงคุ้น ๆ เหมือนเสียงยัยหนูหลินเหยาเลย

คิดได้ดังนั้น เฉินจวินก็รีบสาวเท้ากึ่งวิ่งตรงดิ่งไปยังลานหลังทันที

พอไปถึงภาพที่เห็นคือหลินเหยากำลังยืนปาดน้ำตาป้อย ๆ โดยมีป้าสามยืนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่ข้าง ๆ ที่พื้นมีชิ้นปลาและน้ำแกงหกเรี่ยราดเลอะเทอะ

พอเห็นพี่ชายกลับมา หลินเหยาก็เบะปาก น้ำตาแตกพรูออกมาอีกรอบ "พี่... พี่กลับมาแล้ว"

"เกิดอะไรขึ้น?" เฉินจวินเดินเข้าไปลูบหัวน้องสาวเบา ๆ แล้วถามเสียงเข้ม "มีใครรังแกเธอหรือเปล่า"

ป้าสามรีบแทรกขึ้นมาทันควัน "เฉินจวิน ไม่มีใครรังแกหรอก..."

แต่ยังไม่ทันที่ป้าสามจะแก้ตัวจบ หลินเหยาก็สะอึกสะอื้นเล่าความจริงออกมา

"เมื่อกี้หนูหุงข้าวอยู่ ป้าสามก็เอาปลาใส่ชามมาให้ บอกว่าลุงสามตกได้เมื่อบ่าย... หนู... หนูเกรงใจไม่อยากรับ เลยบอกให้ป้าสามเอาคืนไป"

"แต่จู่ ๆ ยายเฒ่าเจี่ยจางซื่อก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ ตะโกนด่าป้าสามว่าแล้งน้ำใจ เห็นบ้านแกจนกรอบทำไมไม่เอาปลาไปให้กินบ้าง..."

พอได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด เฉินจวินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ยังดีที่หลินเหยาไม่เจ็บเนื้อเจ็บตัว แค่โดนยายแก่ปากตะไกรนั่นด่าว่าเป็น 'ตัวล้างผลาญ' จนร้องไห้ ส่วนเศษปลาบนพื้นก็น่าจะเป็นฝีมือเจี่ยจางซื่อที่พยายามจะแย่งชามปลาจนหก

"เฉินจวิน นิสัยยายเจี่ยจางซื่อเป็นยังไงเธอก็รู้ อย่าไปถือสาหาความแกเลย" ป้าสามแม้จะเสียดายเนื้อปลาจับใจ แต่ก็ไม่อยากให้เรื่องบานปลาย อีกอย่างหลินเหยาก็ไม่ได้โดนน้ำแกงลวก

เฉินจวินสูดหายใจลึก หันไปบอกป้าสาม "ผมเข้าใจครับ ขอบคุณป้าสามมากที่อุตส่าห์เอาปลามาแบ่ง บ้านผมก็ไม่ได้กินปลามาพักใหญ่แล้วเหมือนกัน"

"ป้ากลับไปก่อนเถอะครับ ไว้ว่าง ๆ ผมจะมาชวนลุงสามไปตกปลา"

พูดจบเขาก็หันมาลูบหัวน้องสาวอีกครั้ง "แล้วแม่ล่ะ?"

"แม่ออกไปซื้อของจ้ะ" หลินเหยาตอบเสียงเครือ

"แค่โดนด่านิดหน่อยถึงกับต้องร้องไห้เลยเหรอเรา" เฉินจวินบีบแก้มยุ้ย ๆ ของน้องสาวอย่างเอ็นดู

ปกติยัยหนูคนนี้ถึงจะดูหัวอ่อน แต่บทจะสู้คนก็เคยต่อปากต่อคำกับเจี่ยจางซื่อมาแล้ว ไหงคราวนี้ถึงได้ยืนร้องไห้เป็นเผาเต่าแบบนี้

หลินเหยามองพี่ชายด้วยสายตาหวาด ๆ "ก็คนในลานเขาพูดกันว่า... ยายเจี่ยแกเป็นโรคจิต เป็นยายแก่บ้า..."

อ๋อ!

ได้ยินแบบนี้เฉินจวินก็ร้องอ๋อทันที

ตอนเด็ก ๆ ในตรอกเคยมีตาแก่สติไม่ดีชอบไล่กวดเด็ก ๆ หลินเหยาเคยโดนวิ่งไล่จนขวัญเสียกลายเป็นปมฝังใจ

ประกอบกับช่วงนี้เจี่ยตงซวี่ขาเป๋ เจี่ยจางซื่อก็เลยมีอาการประสาทแดก เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายจนชาวบ้านลือกันว่าแกเป็นบ้า

ดังนั้นพอต้องเผชิญหน้ากับเสียงด่าทอของเจี่ยจางซื่อ หลินเหยาเลยอดที่จะรู้สึกกลัวขึ้นมาไม่ได้

[จบแล้ว]