บทที่ 450 - เงินทั้งหมดนั่นมันของฉัน!

บทที่ 450 - เงินทั้งหมดนั่นมันของฉัน!

"โอ๊ย... ชีวิตฉันทำไมมันรันทดแบบนี้ ฮือ..."

แม่ม่ายไป๋ไม่กล้าอาละวาดต่อ แต่เปลี่ยนแผนมาใช้ไม้ตายคลาสสิกคือบีบน้ำตาเรียกคะแนนสงสาร เหอต้าชิงเป็นคนหน้าบาง ยิ่งเห็นเมียร้องไห้ต่อหน้าธารกำนัลก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก

เพื่อนบ้านเริ่มซุบซิบกันเซ็งแซ่ ป้าหวังคนเดิมที่เจอหน้าประตูเดินอาด ๆ เข้ามากลางวง หล่อนชะโงกหน้าดูอาการลูกชายแม่ม่ายไป๋ที่แกล้งสลบเหมือด แล้วหันมาเทศนาเหอต้าชิง

"ต้าชิงเอ๊ย... ถึงยังไงเสี่ยวไป๋ก็นับเป็นเมียแกนะ แกจะเข้าข้างคนนอกมารังแกคนกันเองแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน"

"ดูสิ ตีลูกเต้าเขาจนปางตายขนาดนี้ จิตใจทำด้วยอะไร"

ป้าหวังกับแม่ม่ายไป๋เป็นเพื่อนซี้กันมานาน ย่อมต้องออกโรงปกป้องเพื่อน เหอต้าชิงหน้าเสีย กำลังจะอ้าปากอธิบาย แต่ซ่าจู้สวนขึ้นมาก่อน

"เข้าข้างคนนอกบ้าบออะไร! ยายแก่เลอะเลือนหรือเปล่า!"

"ฉันพาน้องสาวมาหาพ่อ อีป้านี่มันกีดกันไม่ให้เข้า แถมยังหนีบเท้าน้องฉันจนเขียวช้ำ พอฉันพังประตูเข้าไป มันกับลูกมันก็จะเอามีดเอาเก้าอี้มาไล่ฆ่าฉัน จะให้ฉันยืนเฉย ๆ ให้มันสับหัวแบะรึไง!"

ซ่าจู้จ้องหน้าป้าหวังตาขวาง รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน "แล้วยายเป็นใครมายุ่งเรื่องผัวเมียลูกเต้าบ้านคนอื่น? อยากโดนลูกหลงด้วยไหมล่ะ!"

เจอคนจริงเข้าให้ ป้าหวังถึงกับผงะ ถอยกรูดไปหลายก้าว ยิ่งเห็นสภาพยับเยินของสองแม่ลูกนั่น หล่อนก็กลัวจะโดนซ่าจู้จับหักคอเข้าให้

"ฉัน... ฉันก็แค่พูดตามเนื้อผ้า..." ป้าหวังอ้อมแอ้มก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีแน่บ ไม่กล้าอยู่เป็นเป้านิ่งอีกต่อไป

ชาวบ้านที่เหลือเห็นหัวโจกเผ่นแน่บ ก็พากันสลายตัวตามระเบียบ เรื่องผัวเมียละเหี่ยใจ ขืนเข้าไปยุ่งดีไม่ดีจะซวยไปด้วย

พอไทยมุงแยกย้าย แม่ม่ายไป๋ก็หยุดโวยวาย นั่งสะอึกสะอื้นเช็ดน้ำตาป้อย ๆ เหอต้าชิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ดึงแม่ม่ายไป๋ให้ลุกขึ้นไปนั่งเก้าอี้ดี ๆ แล้วหันไปใช้เท้าเขี่ยลูกเลี้ยงที่นอนนิ่งอยู่

"เฮ้ย ลุกได้แล้วมั้ง เพื่อนบ้านไปหมดแล้วไม่ต้องแสดงแล้ว"

"อย่ามาแตะตัวกู!"

เจ้าเด็กนั่นตวาดแว้ด ผลุดลุกขึ้นมาจ้องหน้าเหอต้าชิงด้วยสายตาเกลียดชัง "มึงไม่ใช่พ่อกู อย่ามาสั่ง!"

สำหรับเด็กคนนี้ เหอต้าชิงเป็นแค่เครื่องผลิตเงิน เป็นตู้เอทีเอ็มเคลื่อนที่ที่แม่หามาเลี้ยงดูปากท้อง ไม่มีความผูกพันทางใจใด ๆ ทั้งสิ้น เงินทุกบาทที่เหอต้าชิงหามา แม่บอกว่าเป็นเงินค่าตัวที่แม่ยอมนอนกับมัน ดังนั้นเด็กหนุ่มจึงมองเหอต้าชิงเป็นแค่คนรับใช้ในบ้าน

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องพึ่งเงินมัน เขาคงถีบหัวส่งไปนานแล้ว

"ดูมันพูดเข้า... ปากดีจริงนะมึง"

ซ่าจู้เห็นท่าทางอวดดีของเด็กนั่นแล้วของขึ้นอีกรอบ ทำท่าจะง้างหมัดสั่งสอน เด็กนั่นเห็นท่าไม่ดีเลยรีบวิ่งแจ้นหนีเข้าห้องไปล็อกประตูขังตัวเองทันที

"เป็นไงล่ะ อุตส่าห์ทิ้งลูกในไส้มาเลี้ยงลูกคนอื่น แล้วดูมันทำกับพ่อดิ มันเห็นพ่อเป็นตัวอะไร!" ซ่าจู้หันมาเย้ยหยันเหอต้าชิง "เลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ"

เหอต้าชิงหน้าชาดิก เถียงไม่ออกสักคำ เขาหันไปมองสภาพบ้านที่เละเทะ ประตูเบี้ยว โต๊ะพัง เก้าอี้หัก แถมยังต้องเสียค่ายาให้แม่ม่ายไป๋อีก คำนวณในใจคร่าว ๆ น่าจะหมดไปห้าหยวน

"ช่างหัวมันเถอะ... ปะ เดี๋ยวพ่อพาพวกแกไปหาอะไรกินข้างนอกดีกว่า" เหอต้าชิงพยายามเปลี่ยนบรรยากาศ

"แกจะพาพวกมันไปกินเหลาเหรอ! ฉันไม่ยอม!"

คำว่า 'กินข้างนอก' ไปกระตุกต่อมงกของแม่ม่ายไป๋เข้าอย่างจัง หล่อนลืมเจ็บลุกขึ้นมาชี้หน้าด่ากราด

ในสายตาหล่อน เงินทุกหยวนที่เหอต้าชิงหาได้คือสมบัติส่วนตัวของหล่อน! จะเอาเงินของหล่อนไปเลี้ยงข้าวลูกเมียเก่าเนี่ยนะ? ฝันไปเถอะ!

"ดูหน้าฉันสิ! โดนลูกแกตบจนบวมเป่งขนาดนี้ แกไม่คิดจะทวงคืนให้ฉันแถมยังจะเอามันไปเลี้ยงข้าว! แกจะผลาญเงินฉันไปถึงไหน!"

เหอต้าชิงเริ่มมีน้ำโห "เงินเธอที่ไหน! นั่นมันเงินที่ฉันทำงานหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของฉัน!"

"แล้วแกทำงานหาเงินให้ใคร!" แม่ม่ายไป๋ย้อนถามเสียงแข็ง

"ก็หามาให้เธอใช้ไง!"

"เออ! ในเมื่อหามาให้ฉันใช้ มันก็ต้องเป็นเงินฉันสิ!" ตรรกะวิบัติของแม่ม่ายไป๋ทำเอาเหอต้าชิงอ้าปากค้าง "เงินแกก็คือเงินฉัน! แกไม่มีสิทธิ์เอาเงินฉันไปใช้สุรุ่ยสุร่ายกับคนอื่น!"

เหอต้าชิงมึนตึ้บกับตรรกะนี้ "อะไรวะ... งั้นเงินที่ฉันหามา ฉันเป็นคนหา มันก็ต้องเป็นของฉันสิ!"

"หาให้ใครล่ะ!"

"ให้เธอ!"

"งั้นก็เงินฉัน!"

เถียงกันวนไปวนมาเหมือนพายเรือในอ่าง เหอต้าชิงเริ่มสับสนและโมโหจนหน้าดำหน้าแดง สุดท้ายเขาก็ตะเบ็งเสียงใส่

"งั้นต่อไปฉันจะไม่ให้เงินเธอแล้ว! จบไหม!"

"เหอต้าชิง! นี่แกกล้าขู่ฉันเหรอ!" แม่ม่ายไป๋กรี๊ดลั่น "แกกล้าตะคอกใส่ฉันเหรอ! ไอ้คนเนรคุณ!"

สำหรับแม่ม่ายไป๋ คำว่า 'ไม่ให้เงิน' มันรุนแรงยิ่งกว่าโดนตบหน้าเสียอีก หล่อนอาละวาดฟาดงวงฟาดงาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

"ฉันอุตส่าห์ยอมให้แกมาอยู่ด้วย ยอมเป็นเมียแก ดูแลบ้านช่องให้ แกยังมีหน้ามาพูดแบบนี้กับฉันอีกเหรอ! ฉันจะไปฟ้องคนทั้งอำเภอว่าแกมันเลวแค่ไหน!"

[จบแล้ว]