บทที่ 400 - อย่ามาใส่ร้าย! ลูกสะใภ้ป้าต่างหากที่ให้ท่าลูกชายฉัน

บทที่ 400 - อย่ามาใส่ร้าย! ลูกสะใภ้ป้าต่างหากที่ให้ท่าลูกชายฉัน

สวี่ต้าเม่าไปนอนกับแม่ม่ายที่ต่างจังหวัด?

เฉินจวินเลิกคิ้วสูงด้วยความประหลาดใจ สายตาเหลือบไปมองสภาพของสวี่ต้าเม่าที่ยืนหน้าซีดอยู่กลางวงล้อม

สภาพดูไม่จืด ผมเผ้ายุ่งเหยิงรุงรัง เสื้อผ้าขาดวิ่นมีรอยเท้าประทับอยู่เต็มไปหมด ดูจากทรงแล้วเมื่อคืนคงโดนชาวบ้านรุมสกรัมมาไม่น้อย

ถ้าไม่จนมุมจริงๆ คนปากแข็งอย่างสวี่ต้าเม่าไม่มีวันยอมรับผิดง่ายๆ แน่

ยิ่งมีตำแหน่งคนฉายหนังของโรงงานค้ำคออยู่ ชาวบ้านคงไม่กล้าลงไม้ลงมือถ้าไม่มีหลักฐานคาหนังคาเขา

สรุปได้ว่า... ข่าวลือน่าจะเป็นจริง สวี่ต้าเม่าเสร็จแม่ม่ายไปแล้วเรียบร้อย

เฉินจวินเบนสายตาไปมองหญิงสาวที่ยืนก้มหน้าร้องไห้อยู่ข้างๆ ป้าถือมีด

หน้าตาก็... ธรรมดาบ้านๆ นี่นา?

สวี่ต้าเม่าอายุยังน้อย อนาคตไกล ทำไมถึงมาตกร่องปล่องชิ้นกับแม่ม่ายหน้าตาบ้านๆ แบบนี้ได้?

โหลวเสี่ยวเอ๋อ ลูกสาวเศรษฐีพันล้านไม่ดีตรงไหน? สวยกว่า รวยกว่า ชาติตระกูลดีกว่าเห็นๆ

แต่เอ๊ะ... พอมาลองนึกดูดีๆ ในละครต้นฉบับ สวี่ต้าเม่ากับฉินหวยหรูก็มีซัมติงกันอยู่บ่อยๆ ถึงขั้นยอมให้แต๊ะอั๋งแลกกับซาลาเปาไม่กี่ลูก

แสดงว่าสวี่ต้าเม่าเองก็มีรสนิยมชอบ 'ของมือสอง' อยู่เหมือนกันสินะ?

ตอนแรกนึกว่าซ่าจู้เป็นราชาแห่งการเคลมแม่ม่ายคนเดียวซะอีก ที่ไหนได้ สวี่ต้าเม่าก็เป็นสมาชิกชมรมคนรักแม่ม่ายกับเขาด้วย

สวี่ฟู่กุ้ยยืนมองลูกชายตัวดีด้วยความปวดเศียรเวียนเกล้า

ไอ้ลูกเวร! เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ!

อุตส่าห์วิ่งเต้นแทบตายกว่าจะทาบทามลูกสาวเจ้าสัวโหลวมาดูตัวได้ หวังจะให้ลูกชายได้เกาะขามังกร พลิกชีวิตครอบครัวให้สุขสบาย

เร่งรัดให้แต่งงานหวังจะได้อุ้มหลานไวๆ

แต่ดูมันทำ! ข้ามขั้นตอนไปไกลลิบ ไปคว้าแม่ม่ายเรือพ่วงมาทำเมีย แถมได้หลาน (ติดมา) ฟรีๆ อีกสองหน่อ

จะบ้าตายรายวัน!

"พ่อ..."

สวี่ต้าเม่าเห็นพ่อหน้าแดงก่ำก็ส่งเสียงเรียกอ่อยๆ

"หุบปาก! ใครเป็นพ่อแก!" สวี่ฟู่กุ้ยตวาดลั่น ยกเท้าขึ้นมาทำท่าจะถีบ แต่ก็ต้องชะงักค้างไว้กลางอากาศ

ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสั่งสอนลูก ต้องเคลียร์ยัยป้าบ้าเลือดตรงหน้านี้ก่อน

ขืนเรื่องสวี่ต้าเม่ามั่วโลกีย์หลุดออกไปถึงหูคนนอก อนาคตจบเห่แน่ ไม่ใช่แค่ชวดแต่งงานกับโหลวเสี่ยวเอ๋อ แต่อาจจะโดนจับข้อหาทำลายศีลธรรมอันดีงาม เข้าคุกหัวโต

ออกมางานการก็คงไม่มีทำ

"วางมีดลงเดี๋ยวนี้! มีอะไรก็ค่อยๆ พูดค่อยๆ จา จะเอาให้ตายกันไปข้างมันไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาหรอกนะ"

ลุงสองหลิวไห่จง แหวกฝูงชนออกมาทำหน้าที่ผู้ไกล่เกลี่ย

ช่วงนี้ซื่อเหอย่วนดวงตกหรือยังไง มีแต่เรื่องวุ่นวายไม่เว้นวัน

เพิ่งจะเคลียร์เรื่องสาดขี้หน้าบ้านอี้จงไห่กับเจี่ยจางซื่อไปหยกๆ เจี่ยตงซวี่ก็มาตกส้วม

นี่ยังไม่ทันหายเหม็น สวี่ต้าเม่าก็ไปก่อเรื่องฉาวโฉ่ข้ามหมู่บ้าน

หลิวไห่จงกุมขมับ รู้สึกว่าตำแหน่งลุงใหญ่ที่อยากได้นักหนามันชักจะหนักอึ้งเกินไปแล้ว

ตอนอี้จงไห่เป็นใหญ่ ไม่เห็นจะมีเรื่องบ้าบอเยอะขนาดนี้เลย!

"จ่ายค่าเสียหายมา! สวี่ต้าเม่าทำลูกสะใภ้ฉันเสียหาย ทำให้ตระกูลเถียนของเราขายขี้หน้า ถ้าไม่จ่ายมาแปดร้อยหยวน ฉันจะลากคอมันไปโรงพัก ให้มันติดคุกหัวโต!"

ป้าชาวบ้านยังคงกวัดแกว่งมีดไปมา ข้อเรียกร้องชัดเจนคือ 'เงิน'

สวี่ต้าเม่าหน้าซีดเผือด ยายป้านี่มันบ้าชัดๆ เมื่อคืนถ้าชาวบ้านไม่ห้ามไว้ ป่านนี้ 'น้องชาย' เขาคงโดนเฉือนทิ้งไปแล้ว

สวี่ฟู่กุ้ยแม้จะโกรธลูกชายแค่ไหน แต่เลือดข้นกว่าน้ำ เขาไม่มีทางยอมให้ลูกชายโดนขูดรีดหรือติดคุก

ชายวัยกลางคนก้าวออกมาบังลูกชายไว้ จ้องหน้าหญิงชาวบ้านเขม็งแล้วตะคอกกลับ

"แปดร้อยหยวน? จะปล้นกันรึไง! ขายบ้านพวกเธอทั้งตระกูลยังไม่ได้ราคานี้เลย!"

"ลูกชายฉันเป็นคนในเมือง มีทะเบียนบ้านถูกต้อง เป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจอนาคตไกล หล่อเหลาเอาการ"

"เธอบอกลูกฉันไปข่มเหงลูกสะใภ้เธอ? เหอะ! ฉันว่าลูกสะใภ้เธอต่างหากที่มาอ่อยลูกชายฉัน! บ้านเธอเลี้ยงลูกสะใภ้ยังไงให้ร่านไปทั่ว แล้วยังมีหน้ามาเรียกร้องค่าเสียหาย? ถุย!"

สวี่ฟู่กุ้ยดูภายนอกเหมือนลุงแก่ๆ ใจดี แต่เขี้ยวเล็บแพรวพราว พลิกลิ้นเก่งยิ่งกว่าสวี่ต้าเม่าหลายเท่า แค่ไม่กี่ประโยคก็พลิกสถานการณ์จากจำเลยกลายเป็นโจทก์ เปลี่ยนลูกชายจากไอ้หื่นกามให้กลายเป็นเหยื่อผู้ไร้เดียงสา

"แก!" ป้าชาวบ้านอึ้งกิมกี่ ไม่คิดว่าจะเจอคนหน้าด้านเบอร์นี้

นี่มันลูกสะใภ้นางโดนกระทำนะ! ทำไมกลายเป็นคนผิดไปได้?

"แกอะไร! ไหนบอกจะแจ้งตำรวจไม่ใช่เหรอ? ไปสิ! ไปแจ้งเลย! ฉันก็จะแจ้งความเหมือนกัน ข้อหาตระกูลเถียนใช้นางนกต่อมาล่อลวงลูกชายฉันเพื่อกรรโชกทรัพย์! ดูซิว่าตำรวจจะจับใครเข้าคุก!" แม่สวี่เสริมทัพ สามีเปิดเมียตาม เข้าขากันดีเยี่ยม

นางมั่นใจว่ายายปบ้านนอกคนนี้แค่มาขู่เอาเงิน

ถ้าจะเอาเรื่องจริง ป่านนี้สวี่ต้าเม่าโดนลากเข้าคุกไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว จะปล่อยให้เดินกลับมาถึงนี่ทำไม?

ชัดเจนว่าอยากได้เงิน!

"แกใส่ร้าย! แกมันตอแหล! ลูกชายแกนั่นแหละที่มาทำระยำกับลูกสะใภ้ฉัน!" ป้าชาวบ้านเถียงสู้ไม่ได้ ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ

ปากคอสู้ไม่ได้ กำลังกายก็สู้ไม่ไหว จะเอามีดฟันก็ไม่กล้าจริง

สุดท้ายไม้ตายของมนุษย์ป้าคือ...

ตุ้บ!

นางทิ้งมีดลงพื้น แล้วทิ้งตัวลงนั่งตบตีโพยตีพาย ร้องห่มร้องไห้เสียงดังลั่น

"พี่น้องเอ๊ย! มาดูคนใจดำอำมหิต! สวี่ต้าเม่าข่มเหงรังแกแม่ม่าย ลูกสะใภ้ฉันโดนย่ำยี มีพยานเห็นกันทั้งหมู่บ้าน!"

"พวกรวยแล้วข่มเหงคนจน! ใส่ร้ายป้ายสีคนบริสุทธิ์! ฟ้าดินเป็นพยานด้วยเถิด!"

เสียงโหยหวนของนางบาดแก้วหูดีแท้ เฉินจวินมองภาพการแสดงสดตรงหน้าแล้วอดเหลือบไปมองทางประตูบ้านเจี่ยไม่ได้

นั่นไง!

เจี่ยจางซื่อยืนเกาะขอบประตูดูอยู่พอดี

เปรียบเทียบกันแล้ว สองคนนี้เหมือนถอดแบบกันมาเป๊ะๆ สกิลการด่า การโวยวาย การเรียกร้องความสนใจ ระดับปรมาจารย์ทั้งคู่

ต่างกันแค่คนนึงขายลูกสะใภ้แลกเงิน อีกคนขายความหน้าด้านแลกเงิน

ส่วนเจี่ยตงซวี่ที่ยืนอยู่ข้างแม่ แสยะยิ้มสะใจอย่างปิดไม่มิด ดูท่าทางมีความสุขเหลือเกินที่เห็นสวี่ต้าเม่าตกที่นั่งลำบาก

"ร้องไปก็เท่านั้น! เงินแปดร้อยแดงเดียวก็ไม่มีให้! อยากให้ลูกชายฉันติดคุกก็เอาสิ แต่ลูกสะใภ้เธอก็ต้องติดด้วย!"

"ถ้าแม่มันติดคุก หลานๆ ของเธอใครจะเลี้ยง? เธอก็แก่ปานนี้แล้ว จะหาเลี้ยงไหวเหรอ? คิดให้ดีๆ นะ!"

สวี่ฟู่กุ้ยงัดไม้ตายออกมาขู่กลับ จี้จุดอ่อนเข้าเต็มเปา

ยายป้านี่กลัวลูกสะใภ้ติดคุกพอๆ กับอยากได้เงินนั่นแหละ

ถ้าขาดแรงงานหลักไป ครอบครัวเถียนลำบากแน่!

[จบแล้ว]