บทที่ 33 : ทะลุขีดจำกัด ขนส่งเสบียง

บทที่ 33 : ทะลุขีดจำกัด ขนส่งเสบียง

เงินตอบแทนที่กิลด์เคนัสมอบให้คือหนึ่งพันล้านวอน

ซังวูได้รับครึ่งหนึ่งของจำนวนนั้นมาก่อนเป็น 5,000 อัญมณีมูลค่า 500 ล้านวอนในทันทีที่เซ็นสัญญา

พัควอนแทดูจมอยู่กับความคิดในขณะที่เขามองดูซังวูและคังจุนโมเดินออกไปจากกิลด์พร้อมกับถุงที่บรรจุอัญมณี

' ฉันยิงนกสองตัวด้วยปืนนัดเดียวเพราะฉันสามารถทิ้งสิ่งของเบ็ดเตล็ดที่ไม่ค่อยมีประโยชน์ไปได้ แต่ถึงอย่างนั้น...'

ท้ายที่สุดแล้ว ท่าทีดีใจของซังวูในขณะที่เขารับอัญมณีเหล่านั้นไปนั้นก็ดูเหมือนกับว่าเขาจะไม่ได้รับความสูญเสียใดๆ เลย

นั่นเป็นเหตุผลที่พัควอนแทเอาแต่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

“อัญมณีไม่สามารถใช้กับคนได้ เห็นได้ชัดว่าเขาอาจจะพยายามใช้มันเพื่อเปลี่ยนร่างโคลนของเขาเอง”

อัญมณีถูกละเลยเนื่องจากมันมีข้อจำกัดที่ไม่สามารถใช้กับคนได้ และผลข้างเคียงจากการใช้ก็ทำให้ผู้ใช้กลายเป็นมอนสเตอร์ได้

“หรือของพวกนี้จะไม่ส่งผลข้างเคียวสำหรับเขา? หัวหน้าทีม 2 จับตาดูจองซังวูไว้”

หากการตัดสินของเขาถูกต้อง มันก็จะมีการเปลี่ยนแปลงในการจัดอันดับฮันเตอร์อย่างแน่นอน

* * *

ซังวูใช้อัญมณีทันทีที่เขากลับบ้าน

อัญมณีระดับต่ำสุดที่เขาได้รับมามีดังนี้:

───────────────

อัญมณีแห่งความแข็งแกร่ง: 1200

อัญมณีแห่งความว่องไว: 1,000

อัญมณีแห่งแรงกาย: 900

อัญมณีแห่งความอดทน: 800

อัญมณีแห่งมานา: 450

อัญมณีแห่งพลังฟื้นฟู: 650

───────────────

อัญมณีทั้งเจ็ดประเภทจัดเรียงอย่างประณีตในบรรจุภัณฑ์พลาสติก ถุงละ 100 ชิ้น

ซังวูหยิบถุงอัญมณีแห่งความแข็งแกร่งออกมาและใช้มันกับร่างโคลนของเขา

ในขณะที่หมายเลข 1 กินอัญมณีเข้าไปทีละชิ้น กล้ามเนื้อของหมายเลข 1 ก็พองโตและดูน่าขยะแขยงยิ่งขึ้น

ในเวลาเดียวกัน กล้ามเนื้อของซังวูก็เริ่มบวมเล็กน้อยเช่นกัน

นอกจากความรู้สึกแสบร้อนแล้ว บาดแผลเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นในกล้ามเนื้อของซังวู ถึงอย่างนั้นมันก็หายอย่างรวดเร็วและมีขนาดใหญ่ขึ้น เส้นใยกล้ามเนื้อแต่ละเส้นบิดเบี้ยวปูดโปนและแข็งแรงขึ้น

เขากำลังแข็งแกร่งขึ้น!

อย่างไรก็ตาม เมื่อร่างกายของเขาโตขึ้นมาแบบนั้น เขาก็เริ่มรู้สึกไม่สบายเล็กน้อยราวกับว่าเขากำลังเป็นหวัด

' อ้า มันเจ็บกว่าที่ฉันคิดไว้แหะ'

เขาเคยประสบเหตุการณ์นี้มาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้มันก็รุนแรงเป็นพิเศษ

[ ระดับความแข็งแกร่งถึงขีดจำกัดของมนุษย์ 1 แล้ว ]

[ ระดับความแข็งแกร่งเกินขีดจำกัดแรกแล้ว ]

[ เลเวลสกิลเสริมแกร่งร่างโคลนเพิ่มขึ้น ]

ข้อความที่ปรากฎขึ้นมาในใจของเขาอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม ในครั้งนี้มันก็ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น กล้ามเนื้อของซังวูที่โตขึ้นเหมือนนักเพาะกายเริ่มถูกบีบอัดลงทีละน้อย

เส้นใยกล้ามเนื้อแต่ละเส้นมีความเหนียวและถูกบีบอัดอย่างหนาแน่น

ซังวูกำหมัดแน่

ว้าว-

เขารู้สึกมั่นใจในพลังของเขา

' นี่คือพลัง!'

แม้ว่าค่าสถานะจะถึงแค่ 1 เท่านั้น แต่เขาก็ได้รับพลังมามหาศาลแล้ว

นี่คือขีดจำกัดของมนุษย์ธรรมดา

' แต่มันยังไม่เพียงพอ!'

ซังวูป้อนอัญมณีให้ร่างโคลนของเขากินมากขึ้นไปอีก

ความแข็งแกร่ง ความว่องไว แรกงาย ความอดทน พลังฟื้นฟู มานา

มากขึ้น! มากขึ้นอีก! มากขึ้นกว่านี้อีก!

ในเวลาเดียวกัน ร่างกายของซังวูก็เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นกัน

อวัยวะภายในของเขาแข็งแรงขึ้น และกล้ามเนื้อหน้าท้องจางๆ ที่ซังวูมีก็ดูชัดเจนขึ้น

กล้ามเนื้อหน้าอกขยายใหญ่ขึ้นและโครงร่างของเขาก็ดูชัดเจนขึ้น แม้แต่กล้ามเนื้อหลังก็ยังค่อยๆ ขยายกว้างขึ้นเช่นกัน

ไหล่และต้นขาของเขาพองเหมือนเสาหิน

ความสูงของซังวูเพิ่มขึ้นทีละน้อย และร่างกายของเขาก็กลายเป็นเหมือนรูปปั้นกรีกที่สร้างขึ้นมาอย่างประณีต

มีพัฒนาการเกิดขึ้นทั่วทั้งร่างกาย

ด้วยวิธีนี้ ซังวูจึงสามารถดูดซับอัญมณีทั้งหมด 5,000 เม็ดได้ภายในเวลาไม่กี่วัน

เหตุผลที่เขาใช้เวลานานมากก็เพราะเขาจะสูญเสียการควบคุมร่างโคลนของเขาเมื่อเขาใช้อัญมณีมากกว่า 1,000 เม็ดในคราวเดียว

───────────────

[ ค่าสถานะ ]

• ความแข็งแกร่ง: 0.850 → 1.450
• ความว่องไว: 0.660 → 1.160
• แรงกาย: 0.791 → 1.241
• ความอดทน: 0.688 → 1.088
• มานา: 1.153 → 1.407
• พลังชีวิต: 0.336 → 0.339
• พลังฟื้นฟู: 0.423 → 0.774

───────────────

แม้แต่ในขณะที่ใช้อัญมณี ร่างโคลนก็ยังต้องออกไปล่าและฝึกฝน

ด้วยเหตุนี้เอง ตัวเลขจึงมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก

' คงจะดีไม่น้อยหากมันเพิ่มเป็น 5.0 ได้ แต่ถึงอย่างนั้นเลเวลของสกิลเสริมแกร่งร่างโคลนก็ยังต่ำอยู่ ดังนั้นมันจึงสะท้อนกลับมาเพียง 50% กว่าเท่านั้น...'

ถึงกระนั้น ค่าสถานะส่วนใหญ่ของเขาก็เกิน 1 ซึ่งเป็นค่าเฉลี่ยสำหรับฮันเตอร์แรงค์ E ไปแล้ว

สิ่งที่สำคัญที่สุดเลยก็คือพลังฟื้นฟู

เนื่องจากความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน เขาจึงต้องตัดผมและโกนเคราบ่อยขึ้น แต่ก็อาจเป็นเพราะพลังฟื้นฟูที่เพิ่มขึ้นเช่นกัน บาดแผลเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาได้รับมาจึงหายสนิทภายในหนึ่งวัน

แต่เมื่อร่างกายเปลี่ยนแปลงไปมากขึ้น ร่างกายของเขาก็ต้องการสารอาหารเพื่อตอบสนองต่อการเจริญเติบโตอย่างต่อเนื่องด้วยเช่นกัน

ซังวูคิดในขณะที่เขากินอาหารเสริมโปรตีนและผลิตภัณฑ์อาหารเสริมต่างๆ

' ตอนนี้ทั้งหมดเป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น'

ตราบใดที่เขาเคลียร์ดันเจี้ยนแรงค์ E ได้สักสองสามครั้งและผ่านมาตรฐานของสมาคมได้ เขาก็จะสามารถเลื่อนแรงค์ได้โดยทันที

หลังจากกินข้าวและอาบน้ำในขณะที่คิดเรื่องต่างๆ ซังวูก็เริ่มแต่งตัว

เมื่อถึงคราวใส่เสื้อยืด เขาก็พบว่าเสื้อยืดของเขาฉีกขาดเล็กน้อย

นี่เป็นเพราะร่างกายของฉันโตขึ้นหรือเพราะฉันแข็งแกร่งขึ้นรึเปล่านะ?

' โอ้... ฉันเดาว่าฉันจะต้องซื้อเสื้อผ้าใหม่อีกครั้งแล้วสินะ'

เขาต้องการเวลาในการปรับตัวและทดลองร่างกายที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วของเขา

แต่กระนั้นเขาก็ไม่มีเวลา

เพราะวันนี้เป็นวันที่เราจะออกเดินทางไปยังหอคอยโอดิน!

* * *

หลังจากบินเป็นเวลาหลายสิบชั่วโมง พวกเขาก็มาถึงไอซ์แลนด์

ที่นี่มีพอร์ทัลวัลฮาล่าที่นำไปสู่หอคอยโอดินตั้งอยู่

' มันใหญ่มาก!'

รัศมีความกว้างของมันคือ 1 กม.

พอร์ทัลนี้มีขนาดใหญ่กว่าพอร์ทัลปกติมาก มันตั้งอยู่เพียงลำพังในทุ่งหญ้ากว้าง

ซังวูรู้สึกทึ่งกับขนาดที่ใหญ่โตของมัน

ราวกับได้เห็นปรากฏการณ์ทางธรรมชาติอันลึกลับและน่าตื่นตาตื่นใจ

“ไปกันเถอะครับ”

อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่มีเวลาที่จะล่าช้า

ซังวูกลืนน้ำลายของเขาและติดตามคังจุนโมไปผ่านพอร์ทัลพร้อมกับสมาชิกกิลด์เคนัส

เมื่อเขาเดินผ่านพอร์ทัล สิ่งที่เขาเห็นก็คืออวกาศ

แท้จริงแล้ว จักรวาลก็เปรียบเสมือนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดซึ่งมีดวงดาวระยิบระยับจำนวนนับไม่ถ้วน

“ห้ะ?”

มันคืออวกาศจริงๆ

ซังวูได้รับการเตือนเกี่ยวกับสถานการณ์ภายในนี้อยู่หลายครั้ง แต่เขาก็ยังแปลกใจมากอยู่ดี

“จะยังไงก็เถอะ แค่เราสามารถหายใจในนี้ได้ก็พอแล้ว”

ยูซีวูหัวหน้าทีมจู่โจมที่ 2 กล่าว

จากนั้นสิ่งรอบข้างก็ปรากฏให้เห็น

พื้นหินสีขาวทึบขนาดยักษ์กำลังลอยอยู่ตรงหน้าพวกเขา

มันดูแบนมากราวกับว่ามีคนมาปรับระดับพวกมันเอาไว้

ขณะเดียวกัน หอคอยสีดำก็ตั้งอยู่บนพื้นหินสีขาวที่แตกร้าว

“นี่คือหอคอยโอดินสินะ”

หอคอยโอดิน

ในที่สุดเราก็มาถึงดันเจี้ยนที่เลวร้ายและเคลียร์ยากที่สุด

พวกเขาไปถึงทางเข้าชั้น 1 ที่ด้านล่างของหอคอยสีดำ

ทางเข้าถูกปกคลุมไปด้วยม่านของเหลวสีดำแวววาว

“นี่คือทางเข้าอย่างที่คุณเห็น...”

ยูซีวูขว้างก้อนหินไปที่ทางเข้า

อย่างไรก็ตาม หินก็จมเข้าไปในม่านของเหลวเพียงเล็กน้อยเท่านั้นก่อนจะกระเด้งกลับขึ้นมา

“วัตถุธรรมดาไม่สามารถผ่านเข้าไปได้ อย่างไรก็ตาม มันก็อนุญาตให้อุปกรณ์หรือสิ่งของสวมใส่ที่ติดอยู่กับมนุษย์สามารถผ่านเข้าไปได้ด้วย”

ด้วยเหตุนี้เอง พวกเขาจึงไม่สามารถส่งเสบียงเข้าไปได้เพียงลำพังได้

อย่างไรก็ตาม ถ้าเราส่งทีมกู้ภัยไปพร้อมทรัพยากร มันก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่แม้แต่ทีมกู้ภัยเองก็จะยังติดอยู่ในดันเจี้ยน

ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงจำเป็นต้องขอความช่วยเหลือจากร่างโคลนของซังวู

ตอนนี้ถึงคราวของซังวูที่จะได้ออกโรงแล้ว

“เอาล่ะ... งั้นผมจะเข้าไปแล้วนะครับ”

หลังจากปักหลักเรียบร้อยแล้ว ซังวูก็ใช้สกิลแฟมิเลียกับหมายเลข 1 ที่มากับเขา

วิสัยทัศน์ของซังวูเปลี่ยนแปลงไปและเขาก็มองเห็นทุกสิ่งผ่านดวงตาของหมายเลข 1

ร่างกายของหมายเลข 1 ถูกห่อหุ้มด้วยชุดสูทกันหนาวหนาๆ ดังนั้นมันจึงให้ความรู้สึกค่อนข้างอบอุ่นและชื้นในเวลาเดียวกัน

เขาสั่งให้หมายเลข 1 ถือเป้ทรัพยากรและส่งเขาเข้าไปในหอคอยโอดิน

เมื่อเขาสัมผัสพื้นผิวของเหลวสีดำที่หน้าทางเข้า คราวนี้ หมายเลข 1 ก็จมหายเข้าไปในหอคอยโอดินพร้อมกับกระเป๋าเป้ของเขาได้โดยไม่มีการต่อต้านใดๆ

สกิลแฟมิเลียยังคงทำงานได้ภายในนั้น

มันเป็นความจริงที่ทราบกันดีอยู่แล้วเพราะซัมมอนเนอร์คนอื่นๆ เองก็เคยท้าทายหอคอยโอดินด้วยการทดลองใช้สัตว์อัญเชิญมาก่อนแล้ว

“สำเร็จ!”

หูของซังวูได้ยินเสียงเชียร์จากกิลด์เคนัส

ดูเหมือนพวกเขาจะมีความสุขมากที่หมายเลข 1 สามารถผ่านเข้าไปได้

' มาโฟกัสหน้างานกันดีกว่า'

เขาพยายามที่จะไม่ใส่ใจและมุ่งความสนใจไปที่วิสัยทัศน์ของหมายเลข 1

ภายในชั้นหนึ่งของหอคอยโอดินนั้นเรียบง่าย

มันเป็นทุ่งน้ำแข็งที่ไม่มีที่สิ้นสุด

แต่เมื่อมองย้อนกลับไป เขาก็กลับไม่เห็นทางเข้าที่ควรจะอยู่ตรงนั้นเลย

' นี่คือสาเหตุที่ฉันไม่สามารถหลบหนีกลับออกมาได้งั้นสินะ'

แถมที่นี่ก็ยังหนาวเป็นบ้าเลย

แม้ว่าเขาจะสวมชุดกันหนาวแล้ว แต่หมายเลข 1 ก็ยังรู้สึกหนาวเย็นจนนิ้ว นิ้วเท้า หู จมูกและแขนขาของเขารู้สึกชาไปหมด

' เอาล่ะ หมายเลข 1 ดำเนินการตามแผน A'

จากนั้นหมายเลข 1 ก็รีบหยิบสิ่งของต่างๆ ออกมาจากกระเป๋าเป้สะพายหลังของเขา

บางทีมันอาจจะเกี่ยวข้องกับพลังใจของหมายเลข 1 แต่ร่างกายของหมายเลข 1 ก็ยังสั่นไหวในขณะที่เขาค้นหาผ่านกระเป๋าเป้สะพายหลังของเขา

ซังวูที่แบ่งปันความรู้สึกด้วยเองก็เจ็บปวดอย่างมากเช่นกัน

' อ้า...'

ซังวูเฝ้าดูหมายเลข 1 สร้างบังเกอร์แบบพกพาโดยใช้สิ่งของที่กิลด์เคนัสเตรียมเอาไว้ให้ เขาวางยาแก้พิษ ที่ทำความร้อนและเสบียงอาหารต่างๆ ไว้ที่นั่น

ประการแรก แผนแรกคือการจัดเตรียมสิ่งของบรรเทาทุกข์ที่ตำแหน่งทางเข้าให้เสร็จสมบูรณ์

หลังจากนั้น หมายเลข 1 ก็จะยิงพลุสัญญาณเพื่อแสดงให้เห็นการเข้ามา

ปิง- บูม!

ข้อความเวทย์มนตร์ถูกจารึกไว้บนท้องฟ้าสีขาวของบริเวณน้ำแข็งขั้วโลกซึ่งมีแสงสว่างแม้ว่าจะไม่มีดวงอาทิตย์ก็ตาม

[ ผู้รอดชีวิตจากกิลด์เคนัสจงไปที่ตำแหน่งเริ่มต้น ]

ข้อความเวทย์มนตร์ที่เขียนด้วยภาษาเกาหลีส่องสว่างบนท้องฟ้า

หลังจากเงยหน้าขึ้นและยืนยันว่าพลุสัญญาณทำงานอย่างถูกต้อง หมายเลข 1 ก็เคลื่อนย้ายและเริ่มติดตั้งป้ายนำทาง

' ทำดีมาก ตอนนี้เราก็มาเริ่มการค้นหากันเลยดีกว่า'

ถึงตอนนี้ มันก็ถึงเวลาค้นหาผู้รอดชีวิตจากทีมจู่โจมที่ 1 แล้ว

แม้ว่าหิมะจะไม่ได้ตกหนัก แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะหาผู้รอดชีวิตได้อย่างไรในสถานที่ซึ่งมีหิมะและน้ำแข็งสีขาวโพลนอยู่เต็มไปหมดแบบนี้

ด้วยเหตุนี้เอง เขาจึงตัดสินใจที่จะก้าวตรงไปข้างหน้า

เมื่อเขาเดินผ่านระยะ 3 กม. ซึ่งเป็นระยะห่างสูงสุดของสกิลแฟมิเลีย เขาก็รู้สึกเหมือนการควบคุมของเขากำลังจะหยุดลง

มุมมองของเขาสั่นไหว..

' มาได้แค่นี้งั้นหรอ?'

ถึงเวลานำหมายเลข 1 กลับมาแล้ว

ขาของหมายเลข 1 เริ่มแข็งอย่างรวดเร็ว

' เอ่อ.. ห้ะ?'

จากนั้นร่างของหมายเลข 1 ก็หยุดนิ่งในทันที

เนื่องจากประสาทสัมผัสของเขาถูกแบ่งปันกับหมายเลข 1 ผ่านสกิลแฟมิเลีย ดังนั้นซังวูจึงรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดอันแสนสาหัสจากการที่ร่างกายของหมายเลข 1 แข็งตัวจนขยับไม่ได้

และในเวลานั้นเอง เงาประหลาดก็กระโดดออกมาและกระโจนเข้าใส่ร่างของหมายเลข 1

ตู้ม!

ร่างที่แข็งราวกับหินของหมายเลข 1 แตกสลายเป็นชิ้นๆ โดยทันที

“อ้าาา-!”

การมองเห็นของซังวูกลับมาสู่ร่างเดิมของเขา

ทันใดนั้น ซังวูก็หมอบลงและเริ่มตัวสั่นอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเห็นดังนี้ สมาชิกกิลด์เคนัสที่รออยู่ใกล้ๆ ก็เดินเข้ามาดูอาการเขา

“หนาว…หนาว…”

ความเจ็บปวดอันสาหัสทำให้ร่างกายของเขาแข็งทื่อ

ความเจ็บปวดที่เขาประสบมาจนกระทั่งร่างโคลนของเขาถูกเรียกกลับทำให้ซังวูตกอยู่ในภาวะตื่นตระหนกอยู่พักหนึ่ง

“เราประสบความสำเร็จในการเติมเสบียงแล้ว ดังนั้นเราออกไปจากที่นี่กันก่อนเถอะ”

เมื่อเห็นซังวูหมดสติไป กิลด์เคนัสจึงตัดสินใจถอนตัวกลับไปก่อน

กลุ่มสนับสนุนซังวูและออกไปยังพอร์ทัลวัลฮัลลาตามลำดับที่สมบูรณ์แบบ

นั่นคือหลังจากที่พวกเขาจากไปแล้ว

ในชั้นหนึ่งของหอคอยโอดินซึ่งดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่ มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นในพื้นที่น้ำแข็งขั้วโลก

พื้นที่ว่างเปล่าจู่ๆ ก็ปรากฎรอยแตกและมีแสงแวววาวส่องออกมาจากภายในนั้น

จากนั้นใบหน้าเล็กๆ น่ารักก็โผล่ออกมาจากรอยแตกนั้น

เธอมองไปรอบๆ เพื่อประเมินสถานการณ์ จากนั้นเธอก็หายตัวไปอีกครั้ง

สักพักรอยแตกก็ปรากฎขึ้นอีกครั้ง

กลุ่มคนที่สวมเสื้อผ้ากันหนาวกระโดดออกมาจากที่นั่น

“ดูเหมือนว่าผู้พิทักษ์น้ำแข็งจะออกไปแล้วนะ”

“ขอบคุณพระเจ้า อ้า มันหนาวจัง”

“ไม่ว่าความต้านทานความเย็นของฉันจะเพิ่มขึ้นมากแค่ไหน แต่ฉันก็ยังไม่ชินกับความหนาวเย็นนี้อยู่ดี”

“รีบไปกันเถอะ ไว้เราค่อยคุยกันทีหลัง”

“ตกลง แล้ววันนี้เราจะไปทางไหนกันดีล่ะ?”

เข็มทิศไม่สามารถทำงานได้ภายในดันเจี้ยน

พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพึ่งพาสัญชาตญาณของผู้นำโดยสิ้นเชิง

“เอ่อ...นั่นสินะ”

พัคยูน่าเริ่มมองไปรอบๆ เพื่อดูว่าจะไปที่ไหนดี

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ร่องรอยสัญญาณที่ยิงออกมาโดยหมายเลข 1 บนท้องฟ้าก็ได้หายไปหมดแล้ว

ในไม่ช้า พัคยูนาก็เลือกเส้นทางหนึ่ง

น่าเสียดายที่เส้นทางนี้อยู่ตรงกันข้ามกับตำแหน่งเริ่มต้นซึ่งเป็นที่ตั้งของจุดส่งเสบียง

“สำหรับตอนนี้ เราไปทางนี้กันเถอะ”

พวกเขาเริ่มเดินผ่านภูมิประเทศที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งอย่างเงียบๆ

พวกเขาก้าวไปหนึ่งก้าว สองก้าว

เครื่องหมายกิลเคนัสถูกสลักไว้อย่างชัดเจนบนเสื้อผ้าฤดูหนาวของพวกเขา

พวกเขาดูเหนื่อยล้ามากหลังจากเดินวนไปมาในชั้น 1 อยู่เป็นเวลานาน

* * *

หลังจากส่งเสบียงไปยังหอคอยโอดินเสร็จแล้ว

ซังวูก็ส่งร่างโคลนของเขาไปที่หอคอยโอดินอยู่อีกหลายครั้ง

อาจเป็นเพราะร่างโคลนของเขาได้สัมผัสกับความหนาวเย็นของชั้นหนึ่ง ดังนั้นค่าสถานะความต้านทานความหนาวของเขาจึงถูกปลดล็อค

อย่างไรก็ตาม ตามที่คาดไว้ การพัฒนานี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเขามากนัก

ท้ายที่สุดแล้ว หลังจากส่งเสบียงเข้าไปวันละครั้งเป็นเวลา 10 วัน กิลด์เคนัสก็ตัดสินใจถอนตัวกลับมา

หลังจากนั้น ซังวูก็เดินทางกลับเกาหลี

จากนั้นเขาก็ไปพบพัควอนแทโดยทันที

“สถานการณ์ภายในชั้นหนึ่งของหอคอยโอดินตรงกับข้อมูลที่เราได้รับมา มันถูกคุ้มกันโดยมอนสเตอร์ที่เรียกว่า ‘ผู้พิทักษ์น้ำแข็ง’”

“ใช่ครับ ถ้าผมแข็งแกร่งกว่านี้ ผมก็คงจะได้เห็นมัน แต่น่าเสียดายที่ผมมองไม่เห็นมันเลย”

“แล้วมีร่องรอยของทีมจู่โจมที่ 1 บ้างไหมครับ?”

“ ไม่เลยครับ

ซังวูส่ายหัว

“ถ้างั้น...”

พัควอนแทถอนหายใจ

' เขาเคยบอกว่าน้องสาวของเขาติดอยู่ข้างในนั้นใช่ไหมนะ.. เวรเอ้ย'

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเขาอยากจะช่วยมากแค่ไหน แต่เขาก็ยังอ่อนแอมากเกินไป

นอกจากนี้ เขาก็ยังไม่สามารถช่วยน้องสาวของเขาเองได้ด้วยซ้ำ

นับตั้งแต่เขาให้สัญญากับตัวเองมา ซังวูก็พยายามอย่างเต็มที่มาโดยตลอด

“นั่นคือทั้งหมดที่ผมรู้ หากคุณต้องการความช่วยเหลืออีกครั้ง โปรดติดต่อผมมาได้เลยครับ สัญญายังคงมีผลอยู่ และผมก็ยินดีที่จะช่วย”

ซังวูกำลังจะลุกขึ้นในทันทีที่การแลกเปลี่ยนข้อมูลจบลง

“คุณจองซังวูครับ รอสักครู่ มันยังไม่จบครับ”

“ครับ?”

พัควอนแทพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ยังมีการฝึกสอนเหลืออยู่ตามเงื่อนไขของสัญญานะครับ ผมจะช่วยฝึกคุณให้เอง”

พัควอนแทมองซังวูด้วยสายตาจริงจัง

เขารู้ดีว่าความหวังเดียวของกิลด์เคนัสหรือความหวังเดียวในการช่วยน้องสาวของเขากลับมาก็คือจองซังวู

' ผมจะขัดเกลาคุณให้เป็นดาบชั้นเลิศให้ได้'

พัควอนแทตัดสินใจทุ่มสุดแรงของเขา

เขาจะยกระดับซังวูให้เก่งขึ้นไปอีกขั้นให้จงได้!