บทที่ 320 - ซ่าจู้ประกาศศึก 'สั่นช้อน' ใส่เจี่ยตงซวี่

บทที่ 320 - ซ่าจู้ประกาศศึก 'สั่นช้อน' ใส่เจี่ยตงซวี่

ฉินหวยหรูแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

ไม่จ้างรถ?

นี่เธอเพิ่งคลอดลูกนะ ร่างกายยังไม่ฟื้นตัวดี แถมยังมีข้าวของเครื่องใช้พะรุงพะรัง จะให้เดินหอบของกลับบ้านเนี่ยนะ?

"แม่... เขาว่าคนอยู่ไฟห้ามโดนลมนะจ๊ะ ร่างกายจะทรุด..." ฉินหวยหรูพยายามอธิบายเหตุผล

แต่คำพูดนี้เหมือนราดน้ำมันเข้ากองไฟ ป้าเจี่ยของขึ้นทันที

"โอ๊ย! อย่ามาดัดจริต! สาวบ้านนอกคอกนาอย่างเธอจะมาทำตัวเป็นคุณหนูผู้ดีอะไรตอนนี้!"

"ฉันบอกแล้วไง สมัยฉันคลอดลูกไม่เห็นต้องเรื่องมากขนาดนี้ ลมพัดนิดหน่อยมันจะตายมั้ยฮะ?"

ป้าเจี่ยด่ากราดไม่ไว้หน้า เสียงดังลั่นห้องผู้ป่วยจนคนเตียงอื่นหันมามองด้วยความตกใจ

แม่ผัวมหาภัยในตำนาน!

คนอื่นเขาดูแลสะใภ้แทบจะอุ้มกลับบ้าน แต่อีนี่ให้เดินกลับ แถมด่าซ้ำเติมอีก

"เอ่อ... พี่สาว คนเพิ่งคลอดร่างกายอ่อนแอนะ ให้เดินตากลมกลับมันอันตรายจริงๆ นะ เดี๋ยวแก่ตัวไปจะลำบาก" ป้าเตียงข้างๆ ทนดูไม่ได้เลยช่วยพูด

ป้าเจี่ยหันขวับไปแยกเขี้ยวใส่ "ยุ่งไรด้วย! สะใภ้ฉันแข็งแรงอย่างกับควาย โดนลมนิดหน่อยไม่ตายหรอก!"

"ฉินหวยหรู เร็วเข้าสิ ชักช้าอยู่นั่นแหละ!"

ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียด ประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามา

"พี่ฉิน! พี่ฉินจ๋า! ผมผ่านแล้วนะ! ผมได้เป็นกุ๊กระดับเก้าแล้ว ต่อไปนี้ผม... เฮ้ย! ยายแก่ เธอจะทำอะไร!"

ซ่าจู้เดินยิ้มร่าเข้ามายังไม่ทันพูดจบ ก็เห็นป้าเจี่ยเงื้อมือจะตบฉินหวยหรู

ซ่าจู้รีบพุ่งเข้าไปขวาง แต่ป้าเจี่ยไวกว่า ฟาดฝ่ามือพิฆาตใส่หน้าซ่าจู้เต็มแรง

เพียะ!

"ไอ้ซ่าจู้! ไอ้คนทรยศ! ยังมีหน้ามาหาลูกสะใภ้ฉันอีกเหรอ!"

ความแค้นเรื่องโต๊ะจีนยังฝังใจ ป้าเจี่ยเห็นหน้าซ่าจู้ปุ๊บก็องค์ลงทันที ตบไม่ยั้งมือ

ซ่าจู้พยายามปัดป้องแต่พื้นที่มันแคบ เลยโดนตบไปสองสามทีจนหน้าชา

"หยุดนะ! ป้าเป็นบ้าอะไรเนี่ย!" ซ่าจู้ผลักป้าเจี่ยออก "ผมมาเยี่ยมพี่ฉินดีๆ มาถึงก็ตบเอาๆ!"

"เยี่ยมบ้าเยี่ยมบออะไร! แกมันคนทรยศ ไปเข้าพวกกับไอ้เฉินจวิน หักหลังพวกเรา!" ป้าเจี่ยชี้หน้าด่ากราด "ต่อไปนี้ห้ามมายุ่งกับลูกสะใภ้ฉันอีก ไสหัวไป!"

คนทั้งห้องผู้ป่วยอ้าปากค้าง

อ้าว... สรุปผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ผัวเหรอ?

เห็นมาส่งข้าวส่งน้ำดูแลดีนึกว่าเป็นผัว ที่แท้เป็นกิ๊ก?

แล้วแม่ผัวรู้เห็นเป็นใจให้กิ๊กมาดูแล? แต่ตอนนี้ทะเลาะกันเลยไล่กิ๊ก?

โอ้โฮ... ดราม่าครอบครัวนี้มันซับซ้อนยิ่งกว่าละครหลังข่าว!

"แม่! พอได้แล้ว ซ่าจู้เขาหวังดี..." ฉินหวยหรูรีบเข้ามาห้ามทัพ กลัวว่าบ่อเงินบ่อทองจะหนีหาย

ตอนนี้มีแค่ซ่าจู้คนเดียวที่จะช่วยจ้างรถพาเธอกลับบ้านได้

"หุบปาก! นังตัวดี แกก็เหมือนกัน อย่าไปเข้าข้างมัน!" ป้าเจี่ยผลักฉินหวยหรูจนเซ

"ซ่าจู้ แกฟังไว้นะ แกมันไอ้หมาป่าตาขาว! พวกฉันอุตส่าห์ดีกับแก แกดันไปเลียแข้งเลียขาไอ้เฉินจวิน!"

ซ่าจู้ได้ยินคำว่า 'หมาป่าตาขาว' เส้นความอดทนก็ขาดผึง

"ผมเนี่ยนะเนรคุณ?"

"ที่ผ่านมาใครเป็นคนเอาข้าวกล่องมาให้พวกคุณกิน? ใครเป็นคนเอาเงินให้พวกคุณยืม? ผมถึงขนาดจำนองบ้านเพื่อเอาเงินมาช่วยพวกคุณ ป้ายังมีหน้ามาด่าผมอีกเหรอ!"

ซ่าจู้ระเบิดอารมณ์ออกมาหมดเปลือก ความดีที่ทำมาสูญเปล่าไม่ว่า แต่มาโดนด่าว่าเป็นคนเลวนี่มันเกินทน

"เรื่องจำนองบ้านมันเรื่องของแก แกโง่เอง ช่วยไม่ได้!" ป้าเจี่ยเถียงข้างๆ คูๆ หน้าด้านๆ

"พอ! เลิกพูด!"

ซ่าจู้หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ชี้หน้าป้าเจี่ย "ได้! ในเมื่อป้าพูดแบบนี้ ต่อไปนี้ข้าวกล่องผมจะเอาไปเทให้หมากิน ก็จะไม่ให้พวกป้าแม้แต่เม็ดเดียว!"

"แล้วก็จำไว้ด้วยนะ ผมเป็นพ่อครัวโรงอาหาร!"

"ต่อไปนี้ถ้าเจี่ยตงซวี่ไปตักข้าวที่โรงอาหาร ผมจะ 'สั่นช้อน' ให้มันกินแต่น้ำแกงใสๆ ให้มันหิวโซจนไม่มีแรงทำงานเลยคอยดู!"

วิชาสั่นช้อน ที่เฉินจวินเคยใช้เล่นงานอี้จงไห่ ตอนนี้ซ่าจู้เรียนรู้แล้ว และพร้อมจะเอามาใช้เล่นงานผัวของนางในฝันซะเลย

รักพี่ฉินนะ แต่เกลียดแม่ผัวกับผัวพี่ฉินว่ะ!

"แกกล้าเหรอ!" ป้าเจี่ยตาเหลือก ไม่คิดว่าซ่าจู้จะกล้าขู่กลับ

"ลองดูสิว่ากล้าไหม!"

ซ่าจู้แสยะยิ้มเหี้ยม "ต่อให้เอาลุงใหญ่มาคุย ก็หยุดผมไม่ได้!"

พูดจบซ่าจู้ก็สะบัดตูดเดินออกจากห้องไปอย่างเท่ ทิ้งให้ป้าเจี่ยยืนตัวสั่นด้วยความโกรธ และฉินหวยหรูที่ยืนหน้าซีดเผือด

หมดกัน... รถกลับบ้านฟรี

แถมผัวยังจะโดนแกล้งให้อดข้าวอีก

ชีวิตฉินหวยหรู... ทำไมมันรันทดขนาดนี้!

[จบแล้ว]