บทที่ 26 : ประชุมฉุกเฉิน!

บทที่ 26 : ประชุมฉุกเฉิน!

สถานที่แรกที่พวกเขามุ่งหน้าไปคือแผนกเสื้อผ้า

แม้ว่าตอนนี้จะเป็นฤดูใบไม้ร่วง แต่ฤดูหนาวก็ใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว ดังนั้นร้านค้าจึงเริ่มขายเสื้อผ้ากันหนาวแล้ว

“พี่คะ พี่จะซื้อเสื้อผ้าแบบไหน?”

“ใกล้จะถึงฤดูหนาวแล้ว ฉันก็เลยคิดว่าจะซื้อเสื้อกันหนาวเพื่อให้พวกเขาได้ใส่แบบอุ่นๆ”

“แบบบุนวมก็ดีเหมือนกันนะ งั้นหนูว่าเราควรขึ้นไปอีกชั้นหนึ่งนะ ตามหนูมาได้เลย!”

แม้ว่าจะไม่ใช่ห้างสรรพสินค้าแถวบ้านของเธอ แต่ฮายอนก็สามารถเดินนำทางได้อย่างไหลลื่นราวกับเป็นปลาไหล

พวกเขาเลือกเสื้อกันหนาวสำหรับพ่อแม่และน้องสาวของซังวูพร้อมกับพูดคุยเกี่ยวกับแบรนด์ ราคา ความคุ้มค่าและเทรนด์แฟชั่นในปัจจุบัน

ทุกอย่างขึ้นอยู่กับฮายอน

“แม่ของพี่ใส่ไซส์อะไรคะ?”

“เอิ่ม... แม่ตัวเล็กกว่าเธอนิดหน่อย”

“แล้วน้องสาวของพี่ล่ะคะ?”

“เธอสูงประมาณแม่ของเธอได้”

“แล้วพ่อของพี่ล่ะคะ?”

“ฉันเดาว่าพ่อน่าจะสูงกว่าแม่นิดหน่อยนะ?”

“ว้าว.. แสดงว่าพี่ตัวสูงสุดในครอบครัวเลยอย่างงั้นหรอ?”

“ใช่แล้ว เพราะงั้นอย่าลังเลที่จะเรียกฉันว่าพี่ชายเลย”

“...ไว้ภายหลังนะคะ”

...

ซังวูเลือกผลิตภัณฑ์จากแบรนด์เดียวกันเพื่อที่คนในครอบครัวจะได้ไม่ตีกัน

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเสื้อกันหนาวแบรนด์ดังนั้นเป็นสินค้าราคาแพงและมีมูลค่าถึง 1 ล้านวอน ดังนั้นเขาจึงต้องจ่ายเงินจำนวนมหาศาลถึง 3 ล้านวอนในทันที

ฮายอนดูประหลาดใจเมื่อเห็นเงินที่ซังวูจ่ายไป

“นี่พี่คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดรึเปล่าคะเนี่ย?”

“ไม่ใช่สักหน่อย ฉันบอกเธอแล้วไงว่าช่วงนี้ฉันทำเงินได้เยอะ”

“นั่นไม่ใช่เรื่องโกหกหรอกหรอ?”

“...”

การถือถุงเสื้อกันหนาวไปมาค่อนข้างเทอะทะ ดังนั้นเขาจึงสั่งให้จัดส่งของไปที่บ้านของเขาทางไปรษณีย์

นอกจากนี้ ซังวูก็ยังซื้อเสื้อกันหนาวให้กับฮายอนด้วย

“ฮายอน ฉันจะซื้อให้เธอด้วยตัวหนึ่งนะ เธอเลือกได้เลย”

“โอ้พระเจ้า! จริงหรอคะ?”

“อืม จริงสิ”

ฮายอนดูตื่นเต้นเมื่อเขาบอกว่าจะซื้อให้เธอบ้าง

อย่างไรก็ตาม หลังจากคิดอย่างรอบคอบแล้ว เธอก็ปฏิเสธอย่างรวดเร็ว

“อืม… ตอนนี้พอหนูคิดดูดีๆ แล้ว หนูก็รับมันไว้ไม่ได้หรอกคะ ที่บ้านเพิ่งจะซื้อให้หนูเมื่อปีที่แล้วเอง”

“ตกลงตกลง งั้นอย่าเสียใจทีหลังก็แล้วกันนะ”

“...ไม่ต้องบอกหนูก็รู้สึกเสียใจอยู่แล้ว”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันล้อเล่นนะ”

ฮายอนยิ้มและปฏิเสธ

ในท้ายที่สุด ทั้งสองก็ซื้อเสื้อผ้าเสร็จ

“ร้านอาหารอยู่ชั้นใต้ดินใช่ไหม? เราไปเดินชั้นใต้ดินกันเถอ”

หลังจากนั้นพวกเขาก็ไปร้านยาเพื่อมองหาอาหารเสริมเพื่อสุขภาพ

สิ่งที่ซังวูกำลังมองหาคือชุดเช็ทโสมแดงสำหรับของขวัญเทศกาล

เมื่อพวกเขาไปถึงชั้นใต้ดิน กลิ่นหอมอบอวลก็แผ่กระจายไปทั่วทั้งร้าน

เนื่องจากเทศกาลใกล้จะมาถึงแล้ว ร้านต่างๆ จึงเป็นไปด้วยเมนูและของฝากในช่วงเทศกาล

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากทั้งสองคนอิ่มแล้ว พวกเขาจึงไม่ได้สนใจที่จะกินพวกมันมากนัก

พวกเขาไปที่ร้านโสมแดงด้วยความตั้งใจที่จะซื้อของฝากอย่างรวดเร็ว

เขายังซื้อโสมแดงสองชุดมูลค่า 300,000 วอนด้วย

“ทำไมพี่ถึงซื้อสองชุดล่ะ”

“เอ่อ? เอ่อ...ก็แค่.. ฉันอยากจะมอบให้พ่อกับแม่น่ะ”

จริงๆ แล้ว ฮายอนเองก็มาซื้อของขวัญเพื่อมอบให้พ่อแม่ของเธอด้วยเช่นกัน แต่เนื่องจากเห็นได้ชัดว่าเธอไม่น่าจะซื้อไหว ดังนั้นซังวูจึงซื้อแทนเธอเอง

“พี่ไม่ได้ใช้เงินมากเกินไปใช่ไหม?”

วงเงินรายวันของซังวูบนบัตรของเขาคือ 5 ล้านวอน

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเขาใช้เงินไปเกือบ 5 ล้านวอนแล้ว ดังนั้นขีดจำกัดจึงค่อนข้างเข้มงวด

หลังจากช้อปปิ้งเสร็จแล้ว ซังวูก็กำลังจะออกจากร้านโดยที่ฮายอนถือชุดโสมแดง

ในเวลานั้น สายตาของเขาก็มองเห็นอาหารเสริมโปรตีนเพื่อสุขภาพที่วางอยู่บนชั้นวางด้านหนึ่งของร้าน

‘ ฉันได้ยินมาว่าฉันต้องทานอาหารเสริมเพื่อที่จะได้เติบโตอย่างรวดเร็ว ฉันควรดูแลร่างโคลนของฉันดีไหมนะ?'

เนื่องจากประสบการณ์ที่ได้รับจากร่างโคลนจะกลายเป็นของซังวู ดังนั้นเขาจึงต้องดูแลสิ่งที่ร่างโคลนกินด้วย

กล้ามเนื้อของมนุษย์เติบโตได้จากการรับประทานอาหารและการพักผ่อน

อย่างไรก็ตาม ทุกวันนี้ ฉันก็ไม่ได้สนใจมันมากนักเพราะมันสามารถถูกเรียกกลับมาใหม่ได้ในทุกๆ วัน ดังนั้นมันจึงรีเซ็ตได้โดยไม่ต้องให้อาหารมัน แต่เมื่อสกิลร่างโคลนมาถึงเลเวลสาม ระยะเวลาการเรียกใหม่ก็ขยายออกไปเป็นสามกะ ดังนั้นเขาจึงต้องให้อาหารพวกมันด้วย

“ฮายอน เราไปดูที่นั่นกันเถอะ”

“ได้ค่ะ!”

กล่องอาหารเสริมมีขนาดเล็ก และดูเหมือนจะไม่ได้รับความนิยมมากนักในร้านค้า

ซังวูมองหาอาหารเสริมด้วยความสบายใจเนื่องจากไม่มีพนักงาน

' Gainer ใช้เพื่อเสริมสร้างร่างกาย… WPC, WPH, WPI, BCAA, ครีเอติน… สิ่งเหล่านี้คืออะไร? ฉันไม่รู้เลยว่าควรซื้ออะไรดี'

เนื่องจากซังวูไม่มีความรู้ในเรื่องพวกนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถบอกได้ว่าอะไรดีหรือไม่ดี

เขากำลังจะหันหลังกลับหลังจากมองดูมันเพียงสั้นๆ

แต่แล้วมันก็มีคำหนึ่งที่ดึงดูดสายตาของซังวู

ข้อความที่เขียนบนบรรจุภัณฑ์อาหารเสริมคือ:

[ ไม่มีส่วนผสมของสเตียรอยด์! ]

มันคือสเตียรอยด์!

' ใช่แล้ว เราไม่ควรใช้สเตียรอยด์มากไปเพราะมันไม่ดีต่อร่างกายของเรา.. เดี๋ยวก่อนนะ สเตียรอยด์หรอ?

สเตียรอยด์เป็นส่วนผสมที่ช่วยในเรื่องการเจริญเติบโตของกล้ามเนื้อ และเป็นที่ทราบกันดีว่าความแตกต่างระหว่างการรับประทานและการไม่รับประทานนั้นมีความแตกต่างกันอย่างมาก แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ยังสามารถนับเป็นส่วนผสมที่เป็นอันตรายได้เพราะผลข้างเคียงของมันเช่น ภูมิคุ้มกันลดลง ความผิดปกติของฮอร์โมน และการทำงานของไตเสื่อมลง

' ...แต่ถ้าฉันป้อนมันให้กับร่างโคลนกินล่ะ?'

ดวงตาของซังวูเปลี่ยนไป

* * *

ขณะนี้ ณ สมาคมฮันเตอร์โลก (WHA)

มิเชล ฮาริส เขาคือชายผิวขาววัยกลางคนในชุดสูทและมีหัวล้าน เขาคือประธานสมาคมฮันเตอร์โลก

ตอนนี้เขากำลังฟังรายงานจากผู้ช่วยของเขา

“พยากรณ์ทำนายภัยพิบัติ...? เนื้อหามันว่ายังไงบ้าง?”

“จะมีการรุกรานครั้งใหญ่จากมอนสเตอร์นับพันตัวครับ”

“พวกมันเป็นมอนสเตอร์แบบไหน?”

“จากการยืนยันเบื้องต้น มันมีความเป็นไปได้สูงที่จะมีมอนสเตอร์แรงค์ A ปรากฎอยู่ในนั้นครับ”

“สถานที่และวันเวลาที่คาดการณ์ได้รับการยืนยันแล้วรึยัง?”

“จากสิ่งที่เธอพูดมา มันมีโอกาสสูงที่จะเกิดขึ้นในโซนเอเชียแถบคาบสมุทรเกาหลี และถึงแม้จะคาดเดาช่วงเวลาได้ยาก แต่จากที่เธออธิบาย เหตุการณ์นี้ก็น่าจะเกิดขึ้นในช่วงฤดูใบไม้ร่วง  มันมีความเป็นไปได้สูงที่สิ่งนี้จะเกิดขึ้นในอนาคตอันใกล้นี้ครับ”

“อืม ออกคำเตือนภัยพิบัติโดยทันที”

“คำเตือนระดับไหนดีครับ…?”

“...ระดับเมือง”

คำเตือนภัยพิบัติระดับประเทศถูกส่งตรงมายังสมาคมฮันเตอร์เกาหลีโดยทันที

เมื่อพวกเขาได้รับแจ้งเตือน พวกเขาก็ตื่นตระหนกโดยทันที

“อะไรนะ? ภัยพิบัติระดับเมือง?”

“ใช่! เราเพิ่งได้รับแจ้งมาจาก WHA!”

“ส่งจดหมายขอความร่วมมืออย่างเป็นทางการไปยังกิลด์ต่างๆ โดยทันที เอาเดี๋ยวนี้เลย!”

โอบยองฮุน ประธานสมาคมฮันเตอร์เกาหลีตะโกน

1 ชั่วโมงหลังจากนั้น

หัวหน้ากิลด์ชั้นนำของเกาหลีมาถึงห้องประชุมของอาคารสมาคมฮันเตอร์เกาหลีทีละคน

กิลด์อันดับ 1 ของประเทศ กิลด์ฮเยซอง, ชิน ฮเยซอง

'  พัควอนแท ไอ้สารเลวนี่ยังไม่ยอมพูดยอมจาอีกตามเคย'

กิลด์อันดับ 2 ของประเทศ ผู้นำกิลด์ซุน, คิม อิลกอน

“นี่พวกเราต้องรอกันอีกนานขนาดไหนกัน?!”

กิลด์อันดับ 3 ของประเทศ หัวหน้ากิลด์เคนัส, พัควอนแท

' ...ชินฮเยซอง นายแข็งแกร่งขึ้นแล้ว'

กิลด์อันดับ 4 ของประเทศ หัวหน้ากิลด์บงฮวาง, ฮวาง ยุนเฮ

' ฮึ่ม พวกผู้ชาย...'

• ··
• ··
• ··

กิลด์ 20 อันดับแรกของประเทศได้มารวมตัวกัน

ห้องประชุมเริ่มมีเสียงพูดคุยดังขึ้นอย่างรวดเร็ว

โชคดีที่ผู้นำของกิลด์ระดับสูงทุกคนมาถึงอย่างรวดเร็ว และพวกเขาก็สามารถเริ่มต้นการประชุมได้เลย

“เอาล่ะ ทุกคนกรุณาเงียบด้วย ฉันจะเริ่มการประชุมแล้ว”

ห้องประชุมเงียบลงทันที

ประธานสมาคมซึ่งเป็นผู้จัดการประชุมกล่าวเปิด

“ขอบคุณสำหรับความร่วมมือของทุกท่าน ตามที่พวกคุณได้รับแจ้ง ขณะนี้ได้มีการออกคำเตือนภัยพิบัติระดับเมืองแล้ว นั่นเป็นเหตุผลที่ทางเราต้องการจะขอความร่วมมือจากกิลด์ต่างๆ ในประเทศ…”

“มันจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่และที่ไหน?”

ชิน ฮเยซองขัดจังหวะและถาม

ชิน ฮเยซอง ทรงผมของเขาจัดทรงเรียบร้อยและผิวที่เต่งตึงก็ทำให้ไม่น่าเชื่อว่าเขาอายุ 50 แล้ว อย่างไรก็ตาม เขาก็มีดวงตาที่เฉียบคมและน่าประทับใจ

ถึงอย่างนั้น สายตานี้ก็ทำให้ผู้ถูกมองมักจะรู้สึกไม่สบายใจ

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมแม้ว่าจะหยาบคายที่ขัดจังหวะการสนทนา แต่โอ บยองฮุน ประธานสมาคมก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเขา

“...ไม่มีการเปิดเผยสถานที่และเวลาที่แน่นอน อย่างไรก็ตามมันถูกระบุว่าเป็นคาบสมุทรเกาหลี”

จากนั้นคิม อิลกอนผู้นำของกิลด์ซุนก็ตะโกนออกมา

“อะไรนะ! คุณกำลังจะบอกว่าพวกเราต้องจับตาดูคาบสมุทรเกาหลีทั้งหมดเลยงั้นหรอ?”

บางคนบ่นออกมาหลังจากได้ยินเช่นนั้น

“เขาพูดถูก พวกเราไม่มีฮันเตอร์พอที่จะจับตาดูบริเวณกว้างขนาดนั้นหรอกนะ ถ้าเป็นแบบนี้ กิลด์ผมขอถอนตัวดีกว่า”

“เราก็เหมือนกัน”

“กิลด์ของเราก็เช่นกัน...”

กิลด์ระดับล่างเริ่มโห่ร้องและขอถอนตัว

อย่างไรก็ตาม กิลด์ที่อยู่ใน 10 อันดับแรกก็ดูเหมือนจะระมัดระวังในการแสดงความคิดเห็น

นี่เป็นช่วงเวลาที่โอ บยองฮุนเองก็ทำอะไรไม่ถูก

พัควอนแท ผู้นำกิลด์เคนัสที่นั่งเงียบก่อนหน้านี้ลุกขึ้นและเดินมาข้างหน้า

“ประธานสมาคม แล้วถ้าเราทำแบบนี้ล่ะ?”

“คุณพัควอนแท คุณต้องการจะเสนออะไร?”

“ให้แต่ละกิลด์จัดทีมลาดตระเวนให้พร้อมอยู่ตลอดเวลา และจัดลำดับการลาดตระเวนตามพื้นที่ฐานของตนเองเท่านั้น และเมื่อเกิดภัยพิบัติ เราทุกคนก็จะก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยเหลือโดยไม่คำนึงถึงความห่างไกล”

“...นั่นดูเป็นความคิดเห็นที่ดีนะ มีใครอยากเสนอความคิดเห็นอื่นๆ อีกไหม? ถ้าไม่เช่นนั้นฉันก็จะขอลงคะแนนเสียงด้วยการยกมือ”

ผู้นำมากกว่าครึ่งเห็นด้วยกับความคิดของพัควอนแท

ชินฮเยซองเองก็ดูเหมือนจะไม่ชอบใจเล็กน้อย แต่เขาก็ยังยกมือขึ้นและเห็นด้วยอย่างเชื่อฟัง

“เอาล่ะ งั้นเราก็จะขอให้แต่ละกิลด์ปกป้องพื้นที่ฐานของตนให้ดีและช่วยให้ความร่วมมือกันอย่างใกล้ชิด กำหนดการนี้จะคงอยู่เป็นเวลาสามเดือน ขอบคุณทุกท่าน”

เมื่อพูดจบ การประชุมก็จบลง

ขณะที่ผู้นำของแต่ละกิลด์กำลังจะออกไป มันก็มีคนเรียกพัควอนแทจากด้านหลังขณะที่เขากำลังออกจากห้องประชุม

“เฮ้ วอนแท”

ชิน ฮเยซอง

พัควอนแทจำเสียงที่เรียกเขาได้

“คุณมีธุระอะไรรึเปล่าครับ?”

“ฉันดีใจที่เห็นการประชุมในวันนี้เรียบร้อยดี ท้ายที่สุดแล้ว เราก็อยู่เกาหลีเหมือนกันนี่เนอะ”

“...ถ้าไม่มีอะไรจะพูดแล้วงั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”

“เดี๋ยวสิ รอก่อนสักครู่ ไม่นานมานี้นายได้ส่งคนไปสำรวจหอคอยโอดินมาใช่ไหม?”

ทันทีที่เขาพูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของพัควอนแทก็เปลี่ยนไปโดยทันที

ทีมจู่โจม 1 ของกิลด์เคนัสที่เข้าไปในหอคอยโอดินนั้นยังคงขาดการติดต่อ

“เอาล่ะ~ นี่ก็ผ่านไปเกือบเดือนแล้วแต่มันก็ยังไม่มีข่าวอะไรเลย~ ดังนั้นฉันเลยเป็นห่วงและอยากจะถามว่าพวกนายต้องการความช่วยเหลืออะไรไหมก็เท่านั้นเอง?”

“...แค่กๆ ไอ้สัส แค่กๆ”

พัควอนแทพึมพำเบาๆ

“ห้ะ? นายพูดอะไรนะ? ฉันได้ยินไม่ค่อยชัด”

“ไม่มีอะไรครับ ผมแค่บอกว่าคุณดูแลตัวเองให้ดีเถอะครับ!”

จากนั้นการแสดงออกของชินฮเยซองก็แข็งกระด้างไปชั่วขณะเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม ในไม่ช้า ชินฮเยซองก็กลับมารอยยิ้ม

เขาพูดอย่างสบายๆ

“เจ้าเด็กนี่ไม่รู้มารยาทเอาซะเลย นายต้องหัดให้ความเคารพผู้ใหญ่สักหน่อยนะ”

ชินฮเยซองเดินผ่านพัควอนแทและตบไหล่ของเขา

“นอกจากนี้ ในฐานะผู้ใหญ่ ฉันก็ขอบอกหน่อยแล้วกันนะว่าหัดโกนเคราซะบ้าง”

หลังจากพูดจบ ชินฮเยซองก็เดินจากไป

พัควอนแทถูกทิ้งให้อยู่ที่นั่นตามลำพัง

หมัดที่กำแน่นของเขาสั่นเทา

* * *

ซังวูและฮายอนไปช้อปปิ้งที่ห้างสรรพสินค้าเสร็จแล้ว

หลังจากเสร็จสิ้นการเดต ทั้งสองก็ขึ้นแท็กซี่และแวะไปที่บ้านของฮายอน

ซังวูลงจากรถและเดินไปส่งฮายอนที่บ้านของเธอและมอบโสมแดงให้กับแม่ของเธอเป็นของขวัญ

“ใกล้จะถึงช่วงเทศกาลแล้ว ผมเลยมาทักทายครับ”

“นักเรียนซังวู ขอบคุณมากนะ ฉันจะกินให้อร่อยเลย~”

“ขอบคุณนะคุณครู!”

“ถ้าไม่ยุ่งก็เข้ามากินผลไม้สักหน่อยสิจ๊ะ”

“ฮ่าฮ่า ไม่เป็นไรครับ ผมมีงานที่ต้องไปทำ... แล้วเจอกันใหม่ครั้งหน้านะครับ ขอให้มีความสุขกับวันหยุดครับ”

ระหว่างทางกลับบ้าน

ซังวูโทรหาคังจุนโม

“สวัสดีครับ? คุณตัวแทน ขอโทษนะครับที่โทรมาตอนดึก แต่จู่ๆ ผมก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา…”

-ไม่เป็นไรครับ คุณว่ามาได้เลย

“ จริงๆ แล้วความเสียหายที่เกิดจากร่างโคลนก็ไม่สามารถถ่ายทอดมาถึงผมได้ถูกไหมครับ? ดังนั้นทำไมเราไม่ให้สเตียรอยด์กับร่างโค

ลนดูล่ะครับ?”

“ต่อให้มันจะเกิดผลข้างเคียงใดๆ แต่มันก็จะไม่ส่งมาถึงผม”

-สเตียรอยด์หรอครับ?