บทที่ 160 - หรือว่าซ่าจู้จะหายดีแล้ว?

บทที่ 160 - หรือว่าซ่าจู้จะหายดีแล้ว?

"เธอมองผิดแล้วมั้ง เหอต้าชิงหนีไปตั้งไกลขนาดนั้น จะกลับมาง่ายๆ ได้ยังไง" เฉินจวินพูดเสียงเรียบ "อีกอย่าง เหอต้าชิงจะกลับหรือไม่กลับ มันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วยล่ะฉินหวยหรู"

ฉินหวยหรูหน้าเจื่อนไปนิดหนึ่ง เหลือบมองเฉินเสวี่ยหรูที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยความเกรงใจ ก่อนจะอ้อมแอ้มตอบ "ก็... ก็เรื่องซ่าจู้กับแม่สามีฉันไง..."

อ๋อ... เป็นอย่างนี้นี่เอง

เฉินจวินถึงบางอ้อทันที เหอต้าชิงอาจจะเป็นคนเดียวในโลกที่หยุดยั้งหายนะงานแต่งระหว่างซ่าจู้กับเจี่ยจางซื่อได้

ฉินหวยหรูคงคิดได้แบบนี้ ก็เลยรีบแจ้นมาสืบข่าวที่บ้านเขา

เห็นแบบนั้น เฉินจวินก็หันไปถามเฉินเสวี่ยหรูด้วยความสงสัย "แล้วเมื่อกี้คุณมายังไงครับเนี่ย"

เฉินเสวี่ยหรูพยายามกลืนโรตีคำโตลงคอ เอือกใหญ่ แล้วตอบว่า "นั่งรถมาสิคะ ข้าวของเยอะขนาดนั้น จักรยานฉันขนไม่ไหวหรอก"

"นั่งรถวอโป๋มาเหรอครับ" เฉินจวินลองเชิงถาม

"อ้าว คุณรู้จักวอโป๋ด้วยเหรอ" เฉินเสวี่ยหรูทำหน้าแปลกใจ

วอโป๋ปกติหากินอยู่แถวประตูเจิ้งหยาง ไม่ค่อยโผล่มาแถวหนานหลัวกู่เซียงหรอกนะ

แถมชื่อ "วอโป๋" นี่ก็มีแต่คนกันเองเท่านั้นแหละที่เรียก คนอื่นเขาเรียก "ไช่เฉวียนอู๋" กันทั้งนั้น

เฉินจวินรู้จักได้ไงเนี่ย

"เอ่อ... ก็เคยได้ยินชื่อครับ แต่ไม่รู้จักเป็นการส่วนตัวหรอก" เฉินจวินตอบเลี่ยงๆ แล้วหันไปไล่ฉินหวยหรู "เธอกลับไปเถอะ คนที่มาเมื่อกี้ไม่ใช่เหอต้าชิง"

"ไม่ใช่? เป็นไปได้ยังไง ป้าสามแกดูคนไม่ผิดหรอกน่า" ฉินหวยหรูเถียง

เหอต้าชิงอยู่บ้านลานนี้มาเป็นสิบปี ป้าๆ น้าๆ ในลานเห็นหน้ากันเช้าเย็น จะจำผิดได้ยังไง

แต่เฉินจวินยืนยันเสียงแข็ง "วางใจเถอะ จำผิดชัวร์ เหอต้าชิงไม่ได้อยู่ในเมืองซื่อจิ่วแล้ว"

"แล้วนายรู้ได้ไงว่าเขาไม่อยู่" ฉินหวยหรูยังไม่ยอมแพ้

เหอต้าชิงคือฟางเส้นสุดท้ายของเธอแล้วนะ

ขืนปล่อยให้ซ่าจู้ไปจดทะเบียนกับเจี่ยจางซื่อ ทุกอย่างจบเห่แน่

ฉันรู้ได้ไงน่ะเหรอ จะให้บอกว่าฉันดูละครมาแล้ว เธอจะเชื่อไหมล่ะ

เฉินจวินขี้เกียจจะอธิบาย โบกมือไล่อย่างรำคาญ "เชื่อไม่เชื่อก็เรื่องของเธอ ไม่เชื่อก็ออกไปหาเอาเองไป๊"

ฉินหวยหรูเห็นเฉินจวินทำท่าจะไล่ตะเพิด ก็ได้แต่มองโรตีห่อหมูในมือเขาตาละห้อย กลืนน้ำลายดังเอือก แล้วจำใจเดินมุดม่านออกไป

พอฉินหวยหรูออกมา ป้าสามกับพรรคพวกก็กรูกันเข้ามาถามไถ่

พอรู้ว่าคนนั้นไม่ใช่เหอต้าชิง พวกป้าๆ ก็ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ

รู้จักกันมาตั้งกี่ปี จะจำผิดได้ไงวะ

ป้าสามมั่นใจว่าเฉินจวินต้องมีอะไรปิดบังแน่ๆ เดี๋ยวรอลุงสามกลับมา ต้องให้ลุงสามไปล้วงความลับซะหน่อย

ส่วนในห้อง เฉินเสวี่ยหรูจัดการโรตีห่อหมูจนเกลี้ยง ลูบท้องด้วยความฟิน ดื่มน้ำตามอึกใหญ่ รู้สึกอิ่มจนจุก

โรตีนี่ให้เยอะแถมอร่อยเหาะ วันหลังต้องหาเรื่องมาฝากท้องบ้านเฉินจวินบ่อยๆ ซะแล้ว

กินอิ่มหนังตาก็หย่อน เฉินเสวี่ยหรูเอนหลังพิงเก้าอี้ ขี้เกียจขยับตัว

เธอเลยชวนคุยเรื่องวอโป๋ต่อ

เฉินจวินไม่รู้จะอธิบายยังไง เลยตัดสินใจบอกความจริงบางส่วน "พูดไปคุณอาจจะไม่เชื่อ ในลานบ้านเรามีคนชื่อเหอต้าชิง หน้าตามันดันไปเหมือนวอโป๋เด๊ะเลย"

"เหอต้าชิงคนนี้ทิ้งลูกเต้าหนีไปเมื่อหลายปีก่อน จนป่านนี้ก็ยังไม่มีข่าวคราว คนในลานเห็นวอโป๋เลยนึกว่าเหอต้าชิงกลับมาแล้ว"

"หา? หน้าเหมือนกันเด๊ะเลยเหรอ" เฉินเสวี่ยหรูฟังแล้วรู้สึกเหลือเชื่อ เลยขยับตัวนั่งตรงถามต่อด้วยความอยากรู้อยากเห็น "แล้วคนท้องเมื่อกี้ เป็นลูกสาวเหอต้าชิงเหรอคะ"

เฉินจวินโบกมือปฏิเสธ "ไม่ใช่นะครับ เธอไม่ใช่คนตระกูลเหอ เธอเป็นสะใภ้ตระกูลเจี่ย"

ฮะ??

เฉินเสวี่ยหรูงงเป็นไก่ตาแตก

ตระกูลเจี่ยโผล่มาจากไหนอีก

แล้วสะใภ้ตระกูลเจี่ย จะมาเดือดร้อนเรื่องเหอต้าชิงทำไม

เห็นหน้าเอ๋อๆ ของเฉินเสวี่ยหรู เฉินจวินก็หัวเราะแล้วอธิบายรวบยอด "คือไอ้เหอต้าชิงเนี่ย มีลูกชายชื่อซ่าจู้ เป็นพ่อครัวอยู่ร้านเฟิงเติงโหลว เมื่อก่อนไอ้ซ่าจู้มันชอบสะใภ้ตระกูลเจี่ยคนนี้ แต่ไม่กี่วันมานี้มันเกิดเปลี่ยนรสนิยมกะทันหัน หันไปชอบแม่สามีของสะใภ้คนนั้นแทน เล่นเอาบ้านเจี่ยกลุ้มใจกันจนหัวหงอกแล้วเนี่ย"

หา!!!???

ยิ่งอธิบาย เฉินเสวี่ยหรูยิ่งช็อกตาตั้ง

ความสัมพันธ์บ้าบออะไรเนี่ย

ลูกชายเหอต้าชิง ชอบทั้งสะใภ้ ทั้งแม่ผัวบ้านเดียวกันเนี่ยนะ?

นี่มัน... ไม่ใช่แค่ต่างวัยนะ แต่มันข้ามรุ่นกันเลยไม่ใช่เหรอ

"เพราะงั้น พอสะใภ้เจี่ยได้ข่าวว่าเหอต้าชิงกลับมา ก็เลยอยากให้เหอต้าชิงมาช่วยจัดการลูกชายตัวเองหน่อย เลิกเพ้อเจ้ออยากจะได้ทางลัดสักที" เฉินจวินเสริม

เฉินเสวี่ยหรูนวดขมับ ถามงงๆ "ทางลัด?"

"ใช่ครับ ซ่าจู้มันอยากได้ลูก ได้สะใภ้ แถมหลานอีกคน แบบสำเร็จรูปไม่ต้องเหนื่อยทำเองไง!" เฉินจวินถอนหายใจ "ไอ้หมอนี่ มันอยากรวบรัดขั้นตอนชีวิตชัดๆ!"

เฉินเสวี่ยหรู "......"

อะไรวะเนี่ย แบบนี้ก็เรียกว่าทางลัดได้เหรอ?

ยุ่งเหยิงไปหมด!

ไอ้บ้านลานสี่เรือนเล็กๆ นี่ ความสัมพันธ์มันจะซับซ้อนซ่อนเงื่อนอะไรขนาดนี้

งั้นถ้าวันหน้าเธอแต่งเข้ามาอยู่ที่นี่ คงได้ดูลิเกโรงใหญ่ทุกวันเลยสิ?

คิดไปคิดมา เฉินเสวี่ยหรูก็แอบเหล่เฉินจวินนิดหนึ่ง

เฉินจวินไม่ทันสังเกตสายตานั้น เอ่ยปากชวน "เถ้าแก่เฉิน ช่วงบ่ายถ้าไม่มีธุระอะไร อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันเลยสิครับ มื้อเที่ยงกินง่ายๆ ไปแล้ว มื้อเย็นเดี๋ยวผมตุ๋นซี่โครงหมูเลี้ยงตอบแทนที่ขนของมาฝาก"

ตุ๋นซี่โครง?

เฉินเสวี่ยหรูพยักหน้าหงึกๆ โดยอัตโนมัติ

แต่พอนึกได้ว่าตอนเย็นแม่ของเฉินจวินต้องเลิกงานกลับมา เธอก็เริ่มรู้สึกประหม่าขึ้นมาตงิดๆ

เวลาล่วงเลยไปจนถึงพลบค่ำ

ซ่าจู้เดินคอตกกลับมาบ้านพร้อมกล่องข้าวที่ส่งไม่ถึงมือผู้รับ

วันนี้มันวันซวยอะไรของเขาก็ไม่รู้

แอบตักกับข้าวใส่กล่องจะเอาไปให้สาว ก็โดนคนในครัวฟ้องจนโดนหักเงินเดือนไปสามวัน

โดนหักเงินยังพอทน แต่พอไปถึงโรงพัก ตำรวจดันไม่ให้เยี่ยมพี่สาวฮวาซะงั้น

ซ่าจู้เลยกะว่า เอาวะ เอาข้าวกล่องให้ฉินหวยหรูกินแทนก็ได้

ในท้องฉินหวยหรูมีหลานของเขาอยู่ ต้องบำรุงซะหน่อย

พอเดินเข้าลานหลัง เห็นฉินหวยหรูกำลังซักผ้าอยู่พอดี

ฉินหวยหรูมาซักผ้าเวลานี้ ก็เพราะมารอดักเจอซ่าจู้นั่นแหละ

เห็นซ่าจู้เดินถือกล่องข้าวตรงมาหา เธอรู้สึกใจชื้นขึ้นมานิดหนึ่ง

หรือว่าซ่าจู้จะหายบ้าแล้ว?

"หวยหรูจ๊ะ ข้าวกล่องนี้เอาไปกินซะนะ มีแต่ของดีๆ ทั้งนั้น กินแล้วจะได้บำรุงร่างกาย" ซ่าจู้ยื่นให้ด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจแบบผู้ใหญ่เอ็นดูเด็ก

ฉินหวยหรูยังไม่ทันจะดีใจ ก็ได้ยินคำเรียก "หวยหรู" เข้าซะก่อน

จบกัน!

ยังบ้าไม่หาย!

ปกติต้องเรียก "พี่สาวฉิน" สิยะ

ฉินหวยหรูถอนหายใจ รับกล่องข้าวมาอย่างปลงๆ แล้วบอกซ่าจู้ว่า "ซ่าจู้ วันนี้ฉันเห็นเหอต้าชิงด้วยนะ"