บทที่ 140 - อยากไสหัวไปก็ไป แต่อย่ามาเสียใจทีหลัง!

บทที่ 140 - อยากไสหัวไปก็ไป แต่อย่ามาเสียใจทีหลัง!

"หุบปากนะ! ตงซวี่ นั่นอาซ่าจู้ของแกนะ!" เจี่ยจางซื่อตวาดแว้ดอย่างไม่พอใจ

"อาบ้าอาบออะไรกัน! แม่เลิกทำให้ผมขายขี้หน้าสักทีได้ไหม!"

ในบ้านตระกูลเจี่ย สงครามน้ำลายระหว่างแม่ลูกปะทุขึ้นอีกระลอก เจี่ยตงซวี่ตะโกนใส่หน้าแม่ตัวเองจนแทบจะร้องไห้ "พ่อเขามองดูอยู่บนฟ้านะ แม่ทำแบบนี้ไม่อายผีสางเทวดาบ้างหรือไง!"

เจี่ยจางซื่อก็เต้นผางไม่ยอมแพ้ ไอ้แก่เจี่ยตายไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้ก็มีค่าแค่เป็นรูปแปะฝาผนังเอาไว้ขู่ชาวบ้านเท่านั้นแหละ ทำอะไรนางได้ที่ไหน

"ฉันทำอะไรผิดฮะ! แกมันไอ้ลูกอกตัญญู เลี้ยงเสียข้าวสุก ฉันอุตส่าห์เช็ดขี้เช็ดเยี่ยวเลี้ยงแกมาจนโต ส่งเสียให้ทำงาน หาเมียให้แกจนเป็นฝั่งเป็นฝา แล้วแกมีสิทธิ์อะไรมาบงการชีวิตฉัน!"

"แกมีลูกมีเมียมีความสุขแล้ว ก็อย่ามาขัดขวางทางแห่งความสุขของฉันสิยะ!"

เจี่ยจางซื่อชี้หน้าด่าเจี่ยตงซวี่เสียงดังลั่น "ไอ้ลูกเนรคุณ! ถ้าแกยังกล้าจุ้นจ้านอีก ฉันจะตัดแม่ตัดลูกกับแก!"

"พูดไม่รู้เรื่อง! แม่นี่มันพูดไม่รู้เรื่องจริงๆ! ไปเลยนะ จะไปไหนก็ไป ไสหัวไปเลย!" เจี่ยตงซวี่โกรธจนปอดแทบระเบิด เขาเลือกที่จะไม่มีแม่ดีกว่าต้องไปเป็นลูกเลี้ยงของซ่าจู้

"ไล่ฉันเหรอ? ได้! งั้นฉันไปแน่ แกคอยดูนะ ไอ้ลูกชั่ว!"

เจี่ยจางซื่อก็ใจเด็ดไม่แพ้กัน พ่นคำขาดจบก็สะบัดตูดเดินกลับไปที่เตียง ม้วนผ้าห่มขึ้นพาดบ่าแล้วเดินดุ่มๆ ออกจากบ้านทันที

"ไปเลย! ไปแล้วไม่ต้องกลับมาอีกนะ!" เจี่ยตงซวี่ตะโกนไล่หลัง

ฉินหวยหรูเห็นแม่ผัวจะหอบผ้าหนีตามผู้ชายจริงๆ ก็รีบอุ้มท้องโย้ๆ เข้ามาดึงแขนไว้ แล้วหันไปปรามผัว "แม่คะ ตงซวี่ พอเถอะค่ะ ใจเย็นๆ กันก่อน"

"เธอก็ไสหัวไปเหมือนกัน! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอไปอ่อยซ่าจู้ มันจะกล้ามาเล็งแม่ฉันไหม! ไปให้หมด ไสหัวไปให้หมดทุกคนเลย!" เจี่ยตงซวี่สติแตกไปแล้ว พาลด่ากราดไปทั่ว

ฉินหวยหรูถึงกับพูดไม่ออก แม่นายคันเอง เกี่ยวอะไรกับฉันวะเนี่ย? ซ่าจู้มันมาตามจีบฉันเพราะฉันสวยมีเสน่ห์ แต่ที่แม่นายคึกอยากจะมีผัวใหม่ นั่นเพราะซ่าจู้มันแรงดีดุดันต่างหาก! แต่คำพูดพวกนี้ฉินหวยหรูทำได้แค่บ่นอุบอิบในใจ ขืนพูดออกไป เจี่ยตงซวี่คงได้อกแตกตายคาที่แน่ๆ

ที่เรือนหลัง... เฉินจวินยืนฟังเสียงทะเลาะกันจากบ้านตระกูลเจี่ยแล้วก็อดแสยะยิ้มไม่ได้ ด้ายแดงผู้เฒ่าจันทรานี่อานุภาพรุนแรงเกินคาดแฮะ เพิ่งจะวันที่สองเอง เจี่ยจางซื่อถึงขั้นจะหอบผ้าหอบผ่อนไปอยู่กินกับซ่าจู้แล้ว?

ถ้าซ่าจู้ได้ฟัดกับเจี่ยจางซื่อคืนนี้จริงๆ พอครบกำหนดสามวันแล้วฤทธิ์ยาหมด เขาคงได้เป็นโรคซึมเศร้าแน่ๆ คนอื่นเขาเรียกแฟนเก่าว่าอดีตคนรัก แต่ของเจี่ยจางซื่อนี่คงต้องเรียกว่าตราบาปแห่งชีวิต ถ้าได้กันขึ้นมาจริงๆ ต่อไปซ่าจู้คงหมดทางสู้เวลาทะเลาะกับใคร แค่มีคนตะโกนสวนมาว่า 'มึงเคยนอนกับเจี่ยจางซื่อ' รับรองว่าซ่าจู้เสียทรงจนไปไม่เป็น

"พี่... ทำไมยังไม่นอนอีก"

เสียงงัวเงียดังมาจากด้านหลัง หลินเหยาเดินขยี้ตาออกมาจากในห้อง เมื่อกี้ตอนเขาประชุมลูกบ้านกันหลินเหยาหลับไปแล้ว ตื่นมาอีกทีเห็นพี่ชายยังยืนตากลมอยู่กลางลาน

เฉินจวินยิ้มกว้างแล้วเอามือขยี้หัวน้องสาวเล่น "พี่กำลังดูเรื่องสนุกอยู่ เจี่ยจางซื่อเหมือนจะโดนไล่ออกจากบ้านแล้ว สงสัยคืนนี้คงหอบผ้าไปนอนบ้านซ่าจู้แน่ๆ"

"หะ?"

หลินเหยาตาโตหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง เจี่ยจางซื่อจะไปนอนบ้านซ่าจู้? นี่มัน... ผิดผีผิดประเพณีสุดๆ ไปเลยนะ

เห็นน้องสาวยืนงงเป็นไก่ตาแตก เฉินจวินก็นึกขึ้นได้ว่าหลินเหยายังไม่รู้เรื่องราว เลยเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟัง หลินเหยาฟังจบถึงกับอ้าปากค้าง ถามย้ำด้วยความเหลือเชื่อ "พี่... นี่เหรอเรื่องสนุกที่พี่บอก?"

"ใช่!"

"แต่ซ่าจู้ทำแบบนั้นได้ไง..." หลินเหยาไม่กล้าจินตนาการต่อ ภาพมันสยองเกินบรรยาย ชายหนุ่มวัยกลัดมันอายุยี่สิบ กับป้าวัยสี่สิบกว่าที่กำลังจะได้อุ้มหลาน แค่คิดก็ขมคอแล้ว

"อย่าดูถูกไป ซ่าจู้มันฉลาดนะ เลือกจีบคนตัวใหญ่สุดในบ้านเลย เจี่ยจางซื่อหุ่นบึกบึนที่สุดในลานแล้วมั้ง" เฉินจวินแซวขำๆ "แต่พี่ว่าซ่าจู้คงแค่เห่อของแปลก เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็คงกลับไปชอบฉินหวยหรูเหมือนเดิมแหละ"

หลินเหยาฟังแล้วรู้สึกว่าโลกนี้มันช่างวุ่นวายหนอ ถ้าเจี่ยจางซื่อไปนอนกับซ่าจู้จริง ต่อให้เลิกกัน ซ่าจู้ก็คงหาเมียไม่ได้อีกแล้ว สมัยนี้แม่สื่อเขาเช็กประวัติกันละเอียดยิบ เรื่องฉาวโฉ่ขนาดนี้ปิดไม่มิดหรอก เดี๋ยวก็รู้กันทั่วเมืองปักกิ่ง ซ่าจู้ดังระเบิดแน่

กำลังคุยกันเพลินๆ จู่ๆ ซ่าจู้ก็โผล่เข้ามาในเรือนหลัง เขาปรายตามองเฉินจวินกับหลินเหยาแวบหนึ่ง ไม่พูดไม่จา หิ้วถุงข้าวสารไปวางไว้หน้าประตูบ้านย่าเฒ่าหูหนวก ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจไม่เข้าไปข้างใน เดี๋ยวจะโดนอี้จงไห่สวดอีก เลยวางของไว้หน้าประตูแล้วหันหลังกลับ ตั้งใจจะไปเคาะประตูบ้านเจี่ยอีกรอบ

แต่จังหวะนั้นเอง เฉินจวินก็ตะโกนทักขึ้นมา "เฮ้ยๆๆ ซ่าจู้ รีบกลับบ้านเถอะ เจี่ยจางซื่อแบกผ้าห่มไปหานายแล้ว"

จังหวะที่ซ่าจู้เดินมาส่งข้าวสาร เจี่ยจางซื่ออาศัยทีเผลอพุ่งตัวออกจากบ้านมุ่งหน้าไปรังรักของซ่าจู้เรียบร้อย

ซ่าจู้หันขวับมามองเฉินจวิน ถามเสียงตื่น "จริงดิ? เมื่อกี้พี่สาวฮวายังทะเลาะกับตงซวี่อยู่เลยนะ"

"ไอ้ทึ่มเอ๊ย ฉันจะหลอกนายทำไม รีบไปดูสิ" เฉินจวินหัวเราะ

"เชอะ เห็นแก่วันนี้ฉันอารมณ์ดีหรอกนะ ไม่งั้นนายมาด่าฉันแบบนี้ ฉันซัดร่วงไปแล้ว" ซ่าจู้ยืดอกทำท่าภูมิใจ "ฉันกำลังจะได้แต่งงานแล้วโว้ย นำหน้านายไปก้าวหนึ่ง!"

เจี่ยตงซวี่ ซ่าจู้ สวี่ต้าเม่า แล้วก็เฉินจวิน รุ่นราวคราวเดียวกันทั้งนั้น ใครแต่งงานก่อนย่อมรู้สึกเหนือกว่า เพราะแสดงว่ามีดีมีน้ำยา ซ่าจู้มั่นใจว่ารอบนี้เข้าวินแน่ เลยถือโอกาสขิงใส่เฉินจวิน

แต่เฉินจวินกลับไม่ได้รู้สึกอิจฉาแม้แต่น้อย กลับอวยพรให้อย่างจริงใจสุดๆ "เออ ยินดีด้วยๆ ขอให้ได้ลูกชายไวๆ นะ ลูกนายกับหลานนายจะได้ไปโรงเรียนพร้อมกันเลย"

"รีบกลับไปกกเมียเถอะ เดี๋ยวเจี่ยจางซื่อรอนาน"

เอาเลย! เอาให้เต็มที่! พอด้ายแดงหมดฤทธิ์เมื่อไหร่ อย่ามาร้องไห้ขี้มูกโป่งให้เห็นนะ

ตอนนี้ในหัวซ่าจู้มีแต่ภาพเจี่ยจางซื่อ พอเห็นเฉินจวินพูดจาเข้าหูก็รีบสาวเท้าเดินกลับบ้านอย่างไว พอผลักประตูเข้าไป ก็เห็นกองผ้าห่มนูนๆ อยู่บนเตียงจริงๆ มีคนซ่อนตัวอยู่ข้างในชัดๆ!

ซ่าจู้กลืนน้ำลายเอือก หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองศึก

มะ... มาจริงๆ ด้วย?

ความสุขมันถาโถมเข้ามาจนซ่าจู้รู้สึกตัวลอยๆ

"จู้จ๋า~ มาแล้วเหรอ?"

เสียงเจี่ยจางซื่อดังลอดมาจากในผ้าห่ม ก่อนจะโผล่หัวออกมาส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้ม (ในความคิดนาง) ให้ซ่าจู้

ซ่าจู้ตบะแตกทันที รีบหันไปลงกลอนประตู แล้วกระโจนพรวดเดียวถึงเตียง ถีบรองเท้ากระเด็นไปคนละทิศละทาง

เห็นซ่าจู้มูมมามขนาดนี้ เจี่ยจางซื่อก็แกล้งทำเป็นสะดีดสะดิ้ง "ซ่าจู้ อย่าทำรุ่มร่ามนะ ฉันไม่ได้ใจง่ายอย่างที่เธอคิด!"

[จบแล้ว]