บทที่ 15 - คลื่นสัตว์อสูรบุก

บทที่ 15 - คลื่นสัตว์อสูรบุก

“เกิดอะไรขึ้น!?” จ้าวจงกั๋วกับซุนเหวยหมินพาพวกทหารยี่สิบกว่าคนวิ่งออกมาจากค่าย

“ระบบ นี่มันสถานการณ์อะไร? ทำไมจู่ๆ ระบบส่วนกลางถึงส่งข้อความแบบนี้?” อี้ชวนแปลกใจ ถามระบบในใจ

“โฮสต์เตรียมตัวให้ดี ปกติถ้าระบบส่วนกลางประกาศ แถมประกาศให้ทุกคนรู้แบบนี้ ไม่ใช่เรื่องดีแน่ เป็นไปได้มากที่สุดคือระบบต้องการใช้วิธีบางอย่างเพื่อคัดกรองจำนวนเผ่า” ระบบเฉพาะตัวของอี้ชวนตอบจริงจังอย่างหาได้ยาก

“คัดกรอง? คัดกรองยังไง?” อี้ชวนถามด้วยความสงสัย

คราวนี้ยังไม่ทันที่ระบบเฉพาะตัวจะตอบ เสียงประกาศนั้นก็ตอบคำถามอี้ชวนแทน

“ติ๊ง! ทุกคนโปรดทราบ! เนื่องจากการขยายตัวของเผ่าคุกคามความปลอดภัยของป่าทึบอย่างรุนแรง มอนสเตอร์ในป่าถูกชักนำด้วยจิตสำนึกบางอย่าง ให้รวมตัวกันโจมตีเผ่าที่อยู่ใกล้เคียง... มนุษย์เอ๋ย! จงใช้วิธีการทั้งหมดที่มีเพื่อเอาชีวิตรอดซะ! เอาล่ะ มาโอบกอด... คลื่นสัตว์อสูรกันเถอะ!!!”

“โฮก!” สิ้นเสียงประหลาดของระบบ ป่าทึบก็เดือดพล่านทันที เสียงคำรามสารพัดสัตว์ดังระงมและใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

“คะ คลื่นสัตว์อสูร!” คนในเผ่าได้ยินเสียงสัตว์ประหลาดคำรามใกล้เข้ามาก็เริ่มแตกตื่น ช่วยไม่ได้ ระบบจริงเพิ่งเปิดไม่ถึงเดือน ผู้เล่นส่วนใหญ่เพิ่งเลเวลสอง คนเก่งๆ หน่อยก็สาม หลี่เทียนอีที่เก่งที่สุดเพิ่งแตะเลเวลสี่ ส่วนผู้ทดสอบ มีแค่จ้าวจงกั๋วกับซุนเหวยหมินที่เลเวลสี่ ที่เหลือแค่สาม

“เหล่าซุน รีบส่งคนไปคุมสถานการณ์ อย่าให้พวกผู้เล่นแตกตื่นกันเอง” จ้าวจงกั๋วสั่งการรวดเร็ว

“ทุกคนต้องสู้ ทั้งเผ่าคือสนามรบ พวกคุณไม่มีที่ให้หนี! การสู้ตายคือทางรอดเดียว อย่าแตกแถว แตกแถวคือฆ่าตัวตาย...” ทางฝั่งหลี่เทียนอีไม่ต้องรอให้จ้าวจงกั๋วสั่ง เขาจัดระเบียบผู้เล่น ปลอบขวัญและปลุกใจกองกำลังจับฉ่ายกลุ่มนี้ด้วยตัวเอง

...

อี้ชวนยืนอยู่ที่ประตูทิศใต้ถือเสาประทีปเฉียงๆ ด้านหลังเขาคือหลี่เทียนอีถือดาบใบมีดเขียว ถัดไปคือหานเซียง เจ้าอ้วน และผู้เล่นหรือผู้ทดสอบเลเวลสามอีกสิบกว่าคน

ส่วนภายในประตูเผ่าคือคนอีกสองพันกว่าคนที่เลเวลแค่สอง ใครใช้ให้เผ่าซวยนี่ไม่มีแม้แต่ประตูที่ปิดได้กันล่ะ คนทั้งเผ่าได้แต่ภาวนาให้กำแพงหินที่กองกันลวกๆ จะช่วยต้านทานระลอกแรกของคลื่นสัตว์อสูรได้บ้าง

“กรร! แฮ่~” ในที่สุด มอนสเตอร์ที่ถูกควบคุมก็ทนไม่ไหว เริ่มจากทยอยวิ่งออกมาจากป่า และสุดท้ายก็ทะลักออกมาเหมือนเขื่อนแตกแบบปูพรมเต็มพื้นที่ พวกแรกที่ปะทะกับเผ่าคือกองทัพแมลงนานาชนิด

“สาม! สอง! โจมตี!” สิ้นเสียงตะโกนของหลี่เทียนอี คนเลเวลสามทุกคนก็กวัดแกว่งอาวุธพุ่งเข้าใส่ฝูงแมลง ส่วนอี้ชวนเงียบกริบ ควงเสาไฟฟาดใส่ทัพหน้าของแมลงไปก่อนแล้ว

มดกรามเหล็กตัวหนึ่งชูกรามยักษ์จะหนีบขาอี้ชวน แต่โดนอี้ชวนหวดกระเด็นไปสองสามเมตร ชักกระตุกสองทีแล้วนิ่งไป ตะขาบร้อยขาตัวเท่ารถเก๋งชูคอขึ้นข้างหลังอี้ชวนจะงับหัว แต่อี้ชวนหวดกลับหลังฟาดหัวตะขาบกระแทกพื้น แล้วซ้ำอีกไม้จนหัวเละเป็นโจ๊ก

“ทุกคนระวังรอบตัว! อย่ามองแค่ข้างหน้า!” หลี่เทียนอีฟันหัวด้วงหนามขาดกระเด็น เงยหน้าขึ้นก็เห็นลูกน้องคนหนึ่งโดนตั๊กแตนดาบเขียวฟันหลังฉับ หัวหลุดกลิ้งหลุนๆ แววตาที่เหลืออยู่ฉายแววหลุดพ้นและไม่ยินยอม...

อี้ชวนทุบแมงมุมตัวเท่ากะละมังตายไปหลายตัว หันไปมองทางหานเซียงกับหวังเล่อ หวังเล่อยังพอไหว รวมกลุ่มกับผู้ทดสอบสู้ประสานงานกัน

แต่หานเซียงนี่สิไม่น่าไว้ใจเลย ถือมีดเขี้ยวหมาป่าดำสองมือ ร่ายรำท่าพายุดาบเลือด แผลเล็กไม่สน แผลใหญ่กินยาแดง สไตล์การต่อสู้แบบแลกเลือดแลกชีวิตชัดๆ อี้ชวนอดไม่ได้ต้องขยับเข้าไปใกล้ทางหานเซียงหน่อย กันเกิดเหตุฉุกเฉิน ถึงเพิ่งรู้จักกันไม่กี่วัน แต่อี้ชวนก็อดเห็นใจน้องสาวผู้ซื่อบื้อและน่าสงสารคนนี้ไม่ได้...

“ฮึ่ย!” อี้ชวนเพิ่งทุบด้วงหนามตาย ก็โดนหมาป่าสีเทากัดขาจากด้านหลัง หวดสวนกลับไปจนหมาหมอบกะบี้ให้ตายคาที่ แต่จังหวะนั้น กลิ่นคาวเลือดสายหนึ่งพุ่งตรงมาที่หัว! อี้ชวนจำต้องเบี่ยงตัวหลบ แต่ที่คาดไม่ถึงคือเงาดำนั้นเลี้ยวได้! เข็มพิษแหลมคมปักเข้าไหล่อี้ชวนโดยไร้สิ่งกีดขวาง

“บัดซบ! หาง! หาง! หางอีกแล้ว!” (ตั้งแต่เจออัลโลซอรัส อี้ชวนรู้สึกเหมือนหางทั่วโลกจ้องจะเล่นงานเขา...) ทันทีที่เข็มปักไหล่ ไหล่และแขนข้างซ้ายของอี้ชวนก็ไร้ความรู้สึก เหมือนแขนขาดไปดื้อๆ

“ติ๊ง คุณโดนพิษของแมงป่องทมิฬหางยาว แขนซ้ายของคุณจะควบคุมไม่ได้หนึ่งชั่วโมง และเลือดลดวินาทีละสามหยด ต่อเนื่องสิบวินาที!” เสียงร้อนรนของระบบดังขึ้นในหัว

“ซวยแล้ว! ถ้าไม่รีบแก้ ฉันม่องเท่งแน่” อี้ชวนหลบการโจมตีไปพลาง ร้อนใจไปพลาง

“ใจเย็น! ใจเย็น... ใช่แล้ว! น้ำมันงูเจ็ดเซียน!” อี้ชวนนึกถึงยาแก้พิษที่จ้าวหลิงสกัดจากดีงู รีบควานหาในแหวนมิติ จนเจอที่มุมหนึ่ง

“โชคดีที่ไม่ได้โยนทิ้ง” อี้ชวนซึ้งถึงความสำคัญของยาเฉพาะทางแล้ว ช่วงเวลาสำคัญมันช่วยชีวิตได้! รีบใช้น้ำค้างงูใส อาการชาที่แขนซ้ายทุเลาลงเยอะ เลือดก็หยุดลดแล้ว

อี้ชวนพ้นวิกฤต เงยหน้าขึ้นเห็นแมงป่องทมิฬหางยาวกำลังแทงหางใส่หัวผู้เล่นคนหนึ่ง อี้ชวนโกรธจัด พุ่งเข้าหาแมงป่อง หวดเสาประทีปปัดมอนสเตอร์ที่ขวางทางกระเด็น เข้าประชิดตัวแมงป่อง อี้ชวนกระโดดลอยตัว เสาประทีปในมือชาร์จพลังรอแล้ว

“ทุบศิลา!”

“กี๊ซ~”

เสาไฟที่ทุ่มสุดแรงฟาดลงกลางกบาลแมงป่องทมิฬ ของเหลวสีดำสาดกระจาย ตาแปดดวงของมันแตกไปครึ่งหนึ่ง ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ก้ามยักษ์สองข้างหนีบเข้ามาจะฉีกอี้ชวนเป็นชิ้นๆ

อี้ชวนดีดตัวถอยหลังหลบก้ามยักษ์ แล้วฉากหลบไปด้านข้าง หางที่มีเข็มพิษปักลงพื้นตรงที่อี้ชวนเคยยืน

“หวดสามจังหวะ!”

หางส่งมาถึงที่ อี้ชวนไม่เกรงใจ หวดสกิลเลเวลสองใส่ข้อต่อหางกับเข็มพิษสามทีซ้อน หางแมงป่องตรงส่วนเข็มพิษเละไม่มีชิ้นดี หมดเข็มพิษ ตาบอดไปครึ่ง แมงป่องทมิฬหางยาวก็เหมือนเสือถอดเล็บ รอให้อี้ชวนยำใหญ่

มันโบกก้ามยักษ์ไปมาอย่างเปล่าประโยชน์ ทำอะไรอี้ชวนไม่ได้เลย สุดท้ายอี้ชวนกระโดดขึ้นไปขี่บนหัวมัน ทุบเอาๆ เน้นๆ ที่หัวแมงป่อง...

[จบแล้ว]