บทที่ 78 - กฎการทดสอบ

บทที่ 78 - กฎการทดสอบ

เส้นทางภูเขาที่จางอวิ๋นลู่อยู่นั้นลาดชันอย่างยิ่ง

การต่อสู้กับคนพวกนั้นในที่แบบนี้ หากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียวก็อาจตกลงไปในเหวลึกได้

"จุดเกิดนี่มันจะแย่เกินไปแล้วมั้ง" ฉือจิ่วอวี๋บ่นอุบ

ในแดนลึกลับสามารถใช้พลังได้สูงสุดแค่ระดับกลั่นลมปราณขั้นเก้า แม้แต่วิชาควบคุมวัตถุก็ใช้ไม่ได้ ตกลงไปคือตายสถานเดียว

"ความจริงก็ถือว่าดีแล้วนะ" สวีสิงปรายตามอง "เจ้าลองดูที่อื่นสิ"

ทันใดนั้นภาพในหน้าจอแสงก็เปลี่ยนไป เป็นภาพที่ก้นเหว

สัตว์ประหลาดยั้วเยี้ยหมอบอยู่กับพื้น แขนกระบี่ที่ส่องประกายหนาวเหน็บทับถมกัน มองจากข้างบนเหมือนหนอนสีเงินนับไม่ถ้วนกำลังยุกยิก

ทั้งสองฝั่งมีสัตว์ประหลาดไต่ขึ้นมาตามหน้าผาที่เกือบจะตั้งฉากอย่างต่อเนื่อง

ภาพนี้ทำเอาฉือจิ่วอวี๋ขนลุกซู่

"ที่แบบนี้คงไม่มีใครตกลงไปหรอกนะ"

"อันนี้ก็ต้องวัดดวงกันหน่อย"

ผู้เข้าทดสอบที่เข้าสู่แดนลึกลับจะปรากฏตัวในรัศมีรอบยอดเขากระบี่ แต่ตำแหน่งนั้นสุ่มเอาล้วนๆ ไม่ว่าจะเป็นสวีสิงหรือฮั่ว ก็ไม่ได้เข้าไปแทรกแซง

"จุ๊ๆ" ฉือจิ่วอวี๋เงยหน้ามองหน้าจอแสงที่ลอยอยู่กลางอากาศ

ถ้าพูดแบบนี้ เกิดมีใครดวงซวยตกลงไปที่นั่น คงได้ทรมานน่าดู

ดูไปดูมา 'จุดเกิด' ของหนูจางอวิ๋นลู่นี่ถือว่าดีถมถึดแล้ว

......

......

ในขณะเดียวกัน ณ โรงแรมเล็กๆ ลึกลับแห่งหนึ่งในมุมอับของเมืองเสวียนเจี้ยน

หยางหลินและหานอวิ้นยืนอยู่ริมหน้าต่าง ทั้งคู่ทำหน้าเหมือนอมทุกข์

ตั้งแต่ตอนที่ระดับพลังของจางอวิ๋นลู่ถูกประกาศออกมา พวกเขาก็รู้แล้วว่ามีอะไรแปลกๆ

ไม่ใช่สิ แค่เข้าร่วมการทดสอบเฉยๆ ทำไมต้องประจานกันต่อหน้าสาธารณชนด้วยฟะ ทำแบบนี้มันจงใจเล่นงานพวกเราชัดๆ

"หยางหลิน ผู้ฝึกตนสำนักเต๋าไท่ซั่ง ระดับวิญญาณแรกกำเนิดขั้นสมบูรณ์"

"หานอวิ้น ผู้ฝึกตนสำนักเต๋าไท่ซั่ง ระดับวิญญาณแรกกำเนิดขั้นสมบูรณ์"

นั่นไง มาแล้ว

"เจ้าเป็นวิญญาณแรกกำเนิดขั้นสมบูรณ์เรอะ"

เสียงของทั้งสองคนดังขึ้นพร้อมกัน จากนั้นสายตาก็เปลี่ยนเป็นซับซ้อน

ศิษย์พี่หาน ไอ้เสือซ่อนเล็บ เก็บงำเก่งชะมัด เป็นถึงขั้นสมบูรณ์แท้ๆ ดันบอกว่าอยู่แค่ขั้นกลาง ดูทรงแล้วคงใกล้จะแปลงเทพแล้วมั้ง

นี่คือสิ่งที่หยางหลินคิด

ศิษย์น้องหยาง โคตรจะเนียนเลยนะเอ็ง อยู่ขั้นสมบูรณ์ชัดๆ ดันหลอกว่าเป็นขั้นต้น

นี่คือสิ่งที่หานอวิ้นคิด

เชรด

ทำไมตอนจับฉลาก ตูถึงดวงซวยโดนส่งมาอยู่หน่วยรับมือผู้ฝึกตนโบราณฟะ

ต้องเป็นเพราะไอ้พวกเวรในสำนักโกงแน่ๆ

นี่คือสิ่งที่ทั้งสองคนคิดเหมือนกัน

ไม่นาน ลำแสงก็ส่องลงมา แต่ไม่ได้ส่องลงมาที่โรงแรมเล็กๆ ที่ทั้งสองคนอยู่ แต่กลับไปตกที่ปลายสุดสองด้านของเมืองเสวียนเจี้ยน

ส่วนคนในโรงแรม หานอวิ้นกลายเป็นหุ่นกระดาษที่ลุกไหม้เป็นจุณเหมือนเมื่อวาน ส่วนหยางหลินกลายเป็นไอปราณสายหนึ่งลอยหายไป

สองคนนี้ ตัวจริงก็ไม่ได้มาอีกแล้วครับท่าน

...............

ภายในแดนลึกลับ

ใต้ภูเขาสูงชันที่เหมือนถูกมีดผ่า เซียวฝานเดินออกมาจากแสงสว่าง

วูบ

เสียงของมีคมแหวกอากาศ คมมีดพุ่งเข้ามาประชิดหน้า

เซียวฝานรูม่านตาหดเกร็ง ไม่ลังเลแม้แต่น้อย กลิ้งตัวหลบไปด้านข้างทันที

แล้วรีบลุกขึ้น

กระทืบเท้า ถอยหลังกรูดอย่างรวดเร็ว

และในตอนนี้นี่เอง เขาถึงมองเห็นชัดเจนว่าสิ่งที่โจมตีเขาเมื่อกี้คืออะไร

สัตว์ประหลาด สัตว์ประหลาดที่ดูเหมือนเกิดมาเพื่อการต่อสู้โดยเฉพาะ

ร่างสีเงินเทาเพรียวระหง บนหัวมีเขาแหลมสองข้าง แขนทั้งสองข้างเหมือนกระบี่ มีลวดลายสีม่วงประหลาด ดวงตาสีม่วงเข้มส่องแสงเย็นเยียบชวนสยอง

นี่คือคู่ต่อสู้ในการทดสอบครั้งนี้เหรอ

เซียวฝานหยุดถอย ชักกระบี่ออกจากฝัก พุ่งเข้าใส่สัตว์ประหลาดตัวนั้น

เคร้ง เคร้ง เคร้ง

เสียงโลหะกระทบกันดังระรัว กระบี่กับแขนคมกริบปะทะกัน ประกายไฟสาดกระเซ็น

เดิมทีคิดว่าจะจบการต่อสู้ได้เร็ว แต่ผลลัพธ์กลับเหนือความคาดหมายของเซียวฝาน

เห็นเพียงสัตว์ประหลาดตนนั้นวาดแขน คมมีดถาโถมดุจคลื่นยักษ์

แทง ฟัน งัด ปัด พัน ทุกท่วงท่ามีแบบแผนชัดเจน

การโจมตีต่อเนื่องรวดเร็วรุนแรงจนเซียวฝานนึกว่าตัวเองกำลังสู้กับเซียนกระบี่ที่ใช้กระบี่คู่

บ้าไปแล้ว สัตว์ประหลาดตัวนี้ใช้วิชากระบี่เป็นด้วย

เขาเริ่มระวังตัวมากขึ้น เพลงกระบี่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นตั้งรับ ส่วนสัตว์ประหลาดก็ยิ่งรุกหนักขึ้น

ผ่านไปครึ่งนาที ในที่สุดเซียวฝานก็จับทางกระบี่ได้ หาจังหวะแทงทะลุกลางหน้าผากมันได้สำเร็จ

ร่างสัตว์ประหลาดสั่นกระตุกเล็กน้อย แล้วล้มตึงไปข้างหลัง

ยังดีที่พลังชีวิตไม่ค่อยอึดเท่าไหร่

วูบ

เกิดการเปลี่ยนแปลงกะทันหัน ลวดลายสีม่วงบนแขนของสัตว์ประหลาดที่ไร้ชีวิตหายไป ร่างกายหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว ในพริบตาก็กลายเป็นต้นหญ้าที่มีใบรูปทรงเหมือนกระบี่

นี่มัน... หญ้าสื่อธรรม

ถึงจะลาออกจากโรงเรียนแล้ว แต่เขาก็เป็นเด็กมัธยมปลายตัวจริงเสียงจริง ไม่ถึงกับดูไม่ออกว่านี่คืออะไร

ร่างจริงของสัตว์ประหลาดพวกนี้คือหญ้าสื่อธรรมงั้นเหรอ

เซียวฝานเดินเข้าไปก้มเก็บ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสใบหญ้า ตัวอักษรสีทองที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

[ชื่อ: เซียวฝาน]

[ขอบเขต: กลั่นลมปราณขั้นเก้า (ยังไม่ปรับแต่ง)]

พร้อมกันนั้น ความรู้สึกสบายตัวที่คุ้นเคยก็แผ่ซ่านในหัวใจ

นี่มัน... ความรู้สึกเดียวกับตอนใช้วิชา [คัมภีร์เลี้ยงดูวิญญาณบำรุงตน] เพื่อเสริมสร้างจิตวิญญาณให้ตัวเอง แถมความเข้มข้นของจิตวิญญาณที่ได้ยังมากกว่าหนูตัวนั้นเป็นสิบเท่า

ปีศาจหญ้าสื่อธรรมพวกนี้มีจิตวิญญาณ

งั้นก็หมายความว่า เขาไม่จำเป็นต้องฆ่าพวกมัน แต่สามารถช่วงชิงจิตวิญญาณของพวกมันมาได้โดยตรงเลยสิ

ผู้อาวุโสฮั่ว เป็นเผ่าชางจริงๆ เหรอ

กราว

เศษหินร่วงกราว

หือ

เขาเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็ต้องหนังหัวชา

เห็นเพียงปีศาจหญ้าสื่อธรรมนับสิบตัวเกาะอยู่บนหน้าผาเหมือนตุ๊กแก ดวงตาวาวโรจน์กำลังจ้องมองเขาเขม็ง

ไม่รอช้า เซียวฝานหันหลังวิ่งทันที

ในจังหวะที่เขาหันหลัง ข้อมูลชุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสมอง

...............

ระหว่างภูเขาสองลูก ในช่องเขาแคบๆ

หลินฉิวเซียนถือแขนที่เพิ่งหักมาจากปีศาจหญ้าสื่อธรรม กระดูกที่เชื่อมต่อกับคมมีดดูเหมือนด้ามจับ เหมาะมือพอดี

อีกมือหนึ่งถือต้นหญ้าสื่อธรรมที่ใบแหว่งไปใบหนึ่ง

ช่วยไม่ได้ ก่อนจะถูกส่งเข้ามาเขาถูกขังอยู่ในคุกหอวินัย หาอาวุธไม่ได้จริงๆ

[ชื่อ: หลินฉิวเซียน]

[ขอบเขต: วิญญาณแรกกำเนิดขั้นกลาง (ถูกกดพลังเหลือกลั่นลมปราณขั้นเก้า)]

"เป็นอย่างนี้นี่เอง" หลินฉิวเซียนหลับตาซึมซับความรู้สึก

ตั้งแต่เข้ามาในแดนลึกลับแห่งนี้ เขารู้สึกสมองแล่นปรู๊ดปร๊าด ไอเดียกระฉูดไม่หยุด

ปัญหาการฝึกฝนที่เคยติดขัดมานานได้รับการแก้ไขอย่างง่ายดาย ทุกครั้งที่ออกกระบี่ก็มีความเข้าใจใหม่ๆ ผุดขึ้นมา

หลินฉิวเซียนเดินออกจากช่องเขา มองไปไกลๆ เห็นยอดเขากระบี่ตั้งตระหง่าน มีโซ่ตรวนพันธนาการอยู่

กฎการทดสอบระบุว่าทุกคนต้องมุ่งหน้าไปยังยอดเขากระบี่ตรงกลางนั้น

ระหว่างทางถ้าเจอผู้เข้าทดสอบคนอื่น ทั้งสองฝ่ายจะถูกดึงเข้าสู่มิติประหลาดเพื่อต่อสู้กันจนกว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะตาย

ผู้ชนะจะได้รับการฟื้นฟูสภาพร่างกายจนสมบูรณ์

และวิธีการอื่นใดนอกเหนือจากพลังของตนเอง เช่น ของวิเศษ ยันต์ หรือยาเม็ด จะใช้ไม่ได้ผลทั้งหมด

แน่นอนว่าคุณจะเลือกไม่ไปก็ได้ แต่ปีศาจหญ้าสื่อธรรมที่ฟื้นคืนชีพจะเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ บีบให้คุณต้องมุ่งหน้าไปที่ยอดเขากระบี่

เมื่อผู้เข้าทดสอบห้าร้อยคนเหลือเพียงคนสุดท้าย การทดสอบรอบที่สามถึงจะจบลง

ส่วนเรื่องรางวัล ไม่ได้มีการระบุไว้

กฎโหดร้ายชะมัด...

ดูไม่ค่อยเหมือนสไตล์ของท่านผู้อาวุโสคนก่อนเลยแฮะ

เขาขมวดคิ้ว

ว่าแต่ ทำไมที่นี่ยิ่งดูยิ่งเหมือนแดนลึกลับในภารกิจของท่านผู้อาวุโสระดับหวนคืนคนนั้นจัง

[จบแล้ว]