บทที่ 21 การค้นพบครั้งแรก

เฟลิกซ์เข้าไปในห้องและอาบน้ำอย่างรวดเร็ว หลังจากอาบเสร็จเขาก็สั่งอาหารเย็นจากรูมเซอร์วิสพร้อมเปลี่ยนเสื้อผ้าไปด้วย

“แอสน่าหยุดเล่น บอกฉันหน่อยว่าเธอคิดยังไงเกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบัน เพราะหากโรงแรมนี้ประสบความสำเร็จ มันอาจทำให้เราได้รับอำนาจที่จับต้องได้ในสภาโลก”

แอสน่านอนตะแคงบนโซฟาหมอกขณะกอดถังป๊อปคอร์นดูหนังจากความทรงจำของเฟลิกซ์

“ฉันบอกนายแล้วใช่ไหมว่าอย่ารบกวนฉันด้วยปัญหาของนาย ฉันไม่สนหรอกว่าโรงแรมของนายจะเป็นยังไง ฉันไม่ใช่พี่เลี้ยงของนายที่จะต้องมาคอยดูแลและแก้ไขปัญหาให้นายทุกอย่าง หากนายมีสายเลือดและต้องการตื่นขึ้นค่อยเรียกฉัน ก่อนหน้านั้นขอฉันดูหนังและซีรีส์อย่างสงบเถอะ” เธอตอบอย่างเกียจคร้านไม่สนใจชะตากรรมของโรงแรม

การถามแอสน่าไร้ประโยชน์อย่างแท้จริง เนื่องจากเธอสนใจเพียงสองสิ่งเท่านั้น อิสระและการฆ่าเวลา

ดังนั้นเขาจึงทิ้งเรื่องทั้งหมดและหยุดรบกวนเธอ แม้เธอจะช่วยก็ใช่ว่าเขาจะสนความคิดเห็นของเธอจริงๆ เพราะยังไงซะคนที่ถูกผนึกมา 20 ล้านปีจะรู้อะไรเรื่องสถาปัตยกรรมและการก่อสร้าง?

“นายกำลังหาว่าฉันขี้เกียจและโง่ทางอ้อมใช่ไหม ไอ้สารเลวนี่ นายไม่รู้หรอกว่าจำนวนสิ่งปลูกสร้างและอาคารที่ฉันเห็นในช่วงชีวิตของฉันเพียงหนึ่งในนั้นก็สามารถทำให้นายหัวใจวายได้ ถ้านายถามฉันอีกครั้งอย่างสุภาพ ฉันอาจจะให้แรงบันดาลใจกับนาย แต่ตอนนี้ ลืมไปเถอะ”

แอสน่าเป่าลมขณะโยนรีโมทไปที่ทีวีทำให้มันหายกลายเป็นเมฆหมอก

เฟลิกซ์ตระหนักว่าเธอพูดถูก เธออาจถูกผนึกมานาน แต่เขาไม่รู้ว่าเธอมีชีวิตอยู่มานานแค่ไหนก่อนที่จะถูกผนึก ดังนั้นเขาจึงขอโทษด้วยผิวที่หนาของเขาราวกับว่าเขาไม่เคยดูถูกเธอ

“มาเถอะแอสน่าที่รัก เธอก็รู้ว่าเราเป็นหุ้นส่วนกัน ยกโทษให้ฉันเถอะ แล้วแบ่งปันความทรงจำของเธอเกี่ยวกับสิ่งปลูกสร้างที่เธอพูดถึง”

แอสน่าสร้างทีวีเครื่องที่สองขณะพูดว่า "ตอนนี้นายรู้คุณค่าของฉันแล้วเลยกลับมาขอทานสินะ แม้ว่านายจะขอร้อง ฉันก็แสดงให้นายเห็นไม่ได้เพราะถ้านายต้องการเห็นความทรงจำของฉัน นายต้องเข้าถึงจิตสำนึกของนายให้ได้ก่อน"

สีหน้าของเฟลิกซ์ที่ประจบสอพลอแอสน่ากลายเป็นดูถูกเหยียดหยามทันที “ไร้ประโยชน์จริง ๆ เธอทำนั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ ทุกสิ่งที่เธอพูดถึงช่วยอะไรฉันตอนนี้ไม่ได้เลย เธออยู่ในจิตสำนึกของฉันนะ อย่างน้อยก็จ่ายค่าเช่าด้วยการแบ่งปันความทรงจำบางส่วนของเธอสิ แต่ไม่ เธอทำไม่ได้ และเธอก็ยังไม่คิดว่าตัวเองไร้ประโยชน์”

“มันเป็นความผิดของฉันได้ยังไงที่นายไม่สามารถหาสายเลือดได้ ฉันให้วิธีการไปแล้ว ไม่ใช่ปัญหาของฉันที่นายอ่อนแอเกินไปจนใช้พวกมันไม่ได้ ตอนนี้ปล่อยฉันไว้คนเดียว ฉันจะดูหนังเรื่องนี้ให้จบ” เธอตะโกนด้วยความรำคาญและตัดการเชื่อมต่อระหว่างกันเพื่อดูหนังอย่างสงบ

เขายักไหล่หลังจากรู้ว่าเขาไม่ได้ยินความคิดของเธออีกต่อไป 'ไร้สาระมาก ฉันจะไม่เรียกหาเธออีกจนกว่าจะถึงวันสอบ'

.....

เช้าวันต่อมา ณ โรงอาหาร

สถาปนิกทั้ง 5 คนนั่งรอบ ๆ เฟลิกซ์ แต่ละคนมีอาหารเช้าของตัวเอง อย่างไรก็ตาม มีเพียงเฟลิกซ์เท่านั้นที่กำลังทานอาหารอยู่ ขณะที่คนอื่น ๆ บอกเขาถึงสิ่งที่พวกเขาค้นพบเป็นครั้งแรกในการสำรวจเมื่อวานนี้

"ผมได้สำรวจการตกแต่งภายนอกและภายในโรงแรมอย่างคร่าว ๆ แล้ว และบอกได้คำเดียวว่าโรงแรมจะต้องปรับปรุงเยอะมากเพื่อซ่อมแซมส่วนที่เสียหายภายในโรงแรม" แฮโรลด์ นักออกแบบโรงแรมดึงสมุดโน้ตของตัวเองออกมาและแสดงผลการสำรวจของเขาให้เฟลิกซ์ดู

“ดังนั้นผมขอแนะนำให้เปลี่ยนทุกอย่างที่ต้องบำรุงรักษาด้วยของที่หรูหรา เช่นลิฟต์ จะต้องถูกแทนที่ด้วยลิฟต์ใหม่ทั้งหมดและประดับด้วยอัญมณีอย่างมีศิลปะ”

เฟลิกซ์ชอบความคิดนี้และพยักหน้าเห็นด้วย เขาต้องการให้ทั้งโรงแรมเต็มไปด้วยความฟุ่มเฟือย จนแม้แต่คนที่ร่ำรวยที่สุดในโลกก็ยังต้องอ้าปากค้างหลังจากได้เห็นมัน ถ้าไม่อย่างนั้นเขาจะเสียเงินทั้งหมดไปกับวัสดุเหล่านั้นเพื่ออะไร?

ชายที่ชื่อกาเบรียลเริ่มพูดถึงประสบการณ์ของตัวเองหลังจากแฮโรลพูดจบ “บอดี้การ์ดชื่อเจมส์ได้นำทางผมไปยังใจกลางเกาะ ตรงบริเวณที่จะใช้เป็นเขตที่อยู่อาศัยเป็นที่ดินที่เหมาะสำหรับโปรเจกต์นี้ ประเด็นเดียวที่ผมมีคือ มีต้นไม้มากเกินไปในบริเวณนั้น เราต้องทำการรื้อถอนเพื่อให้มีพื้นที่เปิดโล่งขนาดใหญ่สำหรับสร้างอพาร์ตเมนต์”

"ใช่ ตอนนี้เรากำลังรอให้อุปกรณ์ก่อสร้างมาถึงอยู่" เฟลิกซ์ตอบ

จากนั้นเขาก็หันไปทางผู้หญิงที่สง่างามและถาม "คุณคิดอย่างไรกับโรงพยาบาลแห่งเดียวบนเกาะ คุณอบิเกล"

อบิเกลค่อย ๆ ทำความสะอาดปากของเธอด้วยผ้าเช็ดหน้าแล้วตอบว่า “จริง ๆ แล้วมันเหมือนคลินิกเล็ก ๆ มากกว่าโรงพยาบาล แม้ว่ามันจะมีขนาดใหญ่พอที่จะเรียกว่าโรงพยาบาล แต่ภายในนั้นว่างเปล่า มีเพียงเตียงพยาบาลและแพทย์”

เธอหยุดครู่หนึ่งแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “และภายในก็ค่อนข้างอับชื้น เช่น ทางเดินท่อแอร์ทำงานไม่ถูกต้องหรือติดตั้งผิดวิธี ดังนั้นขั้นตอนแรกที่ฉันจะทำคือแก้ไขมัน เพราะคาดว่าจะมีผู้ป่วยบางรายเมื่อเราเริ่มก่อสร้าง และมันจะเป็นอะไรที่แย่มากหากพวกเขาอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนั้น”

เฟลิกซ์พยักหน้าแล้วพูดว่า “ดีที่คุณสังเกตเห็น ผมยุ่งเกินกว่าจะตรวจสอบโรงพยาบาลอย่างครอบคลุม” ทันใดนั้นเขาก็ถามเธอหลังจากจำเกล็นได้ "บอกผมทีว่าคนไข้ที่รับการรักษาภายในจะได้รับผลกระทบด้วยหรือไม่"

“นายน้อยไม่ต้องกังวลค่ะ เขาได้รับออกซิเจนจากท่อหายใจ และเนื่องจากเขาอยู่ในอาการโคม่า เขาจึงไม่รู้สึกถึงบรรยากาศที่อบอ้าว แต่ผู้ป่วยรายอื่น ๆ ที่จะมาถึงในภายหลังจะสังเกตเห็นและเริ่มบ่นเป็นหนึ่งเดียวกันว่าได้กลิ่นยาที่น่ารังเกียจในโรงพยาบาล และดมแล้วรู้สึกหายใจไม่สะดวก”

"เอาล่ะ ผมให้สิทธิ์คุณเต็มที่ในการจัดการปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นจากการออกแบบครั้งก่อนและแก้ไขตามที่เห็นสมควร"

“ขอบคุณนายน้อยที่ไว้ใจ” เธอก้มหัวเล็กน้อย

"ตอนนี้ แบ่งปันความคิดของคุณเกี่ยวกับสิ่งที่คุณค้นพบในสนามบินและท่าเรือ" เขาถามชายหัวล้านเบอรี่และนักออกแบบสนามบินเอ็ดดี้

"ท่าเรือยังอยู่ในสภาพดี เครื่องจักรทำงานได้อย่างถูกต้องและท่าเรือไม่โทรมเกินไป สิ่งเดียวที่ผมสามารถทำได้เพื่อปรับปรุงคือเปลี่ยนภายนอกให้ดูเหมาะสมที่จะเป็นส่วนหนึ่งของเกาะนี้"

"สภาพสนามบินเหมือนกับท่าเรือ ฐานรากภายในแข็งแรง แต่รูปลักษณ์ภายนอกค่อนข้างเรียบง่ายและต้องออกแบบใหม่ ผมต้องการวัสดุจำนวนมาก ผมคิดว่างบประมาณที่ให้มาอาจจะไม่เพียงพอ แต่โรงแรมน่าจะเหลืออีกนิดหน่อย” เอ็ดดี้เสนอมุมมองของตนเกี่ยวกับสภาพสนามบิน

"เข้าใจแล้ว คุณสามารถแบ่ง 10% จากงบประมาณโรงแรมได้ตามที่เห็นสมควร" เฟลิกซ์ให้สัญญา

แฮโรลด์เกือบจะตบหน้าเอ็ดดี้เมื่อเขาได้ยินว่าต้องแบ่งงบประมาณให้เขา เขาจ้องเขม็งไปยังเอ็ดดี้

เอ็ดดี้ไม่สนใจความโกรธของเขา เขาชูนิ้วกลางให้แฮโรลด์ด้วยรอยยิ้ม เขาไม่กังวลว่าจะโดนเฟลิกซ์จับได้เพราะพวกเขานั่งฝั่งเดียวกัน

แฮโรลด์เกือบเป็นลมด้วยความโกรธหลังจากถูกดูถูกแบบนั้นโดยที่ไม่สามารถตอบโต้อะไรได้

‘หากแกต้องการสงครามงั้นก็เอาสิวะ ต้องการทรัพยากรจำนวนมากใช่ไหม ได้! มาดูกันว่าแกจะยกนิ้วกลางให้ฉันได้อีกไหม'

เอ็ดดี้แสยะยิ้มในขณะที่คิดในใจว่า 'ไอ้ปัญญาอ่อนนี่เขียนทุกอย่างไว้บนหน้าหมดแล้ว ฉันไม่สงสัยเลยว่าเขาจะมอบเพชรพลอยที่แย่ที่สุดให้ฉัน เพราะอัญมณีทุกก้อนจะมุ่งหน้าไปที่โรงแรมก่อนเพื่อทำการกรอง แล้วของเหลือจะถูกส่งให้เราในภายหลัง แต่ขอโทษ ฉันได้วางลูกน้องไว้ในหมู่คนงานที่จัดการทรัพยากรแล้ว ฉันจะรอดูหน้าตาของแกเมื่อแกต้องใช้วัสดุที่ด้อยกว่าในการปรับปรุงโรงแรม'

อบิเกลมองดูรอยยิ้มชั่วร้ายของเอ็ดดี้และแฮโรลด์ที่โกรธจัดและคิดในใจว่า ’ถ้าพวกคุณไม่จริงจังกับงานและเอาแต่คิดเล่น ๆ แบบนี้ อย่าโทษฉันเมื่อฉันรายงานให้นายน้อยทราบในภายหลัง มาดูกันว่าคุณจะคลายความเกรี้ยวกราดที่สาดใส่คุณยังไง'

——————————-