บทที่ 19 ของมาถึงแล้ว

สามวันหลังจากสหประชาชาติเข้าร่วมกลุ่มพันธมิตร

เฟลิกซ์ยืนอยู่ใกล้ท่าเรือสังเกตเรือที่จอดเทียบท่า และคนงานที่มาถึงก่อนเรือสินค้า 2 วันก็ช่วยกันขนของออก

จากนั้นเรือก็มุ่งหน้ากลับไปที่สหรัฐอเมริกาเพื่อบรรจุสินค้าและเดินทางมาที่นี่อีกครั้ง

กระบวนการนี้จะเกิดขึ้นต่อไปจนกว่างบประมาณ 20 ล้านที่เขามอบให้ป้าเขาจะหมด

เฟลิกซ์อ่านข่าวที่รั่วไหลจากการประชุมสหประชาชาติจากโทรศัพท์อย่างเงียบ ๆ

ข่าวดังกล่าวมาพร้อมกับหลักฐานที่ชัดเจนว่าผู้นำของโลกได้ทำข้อตกลงและเลือกตัวเลือกที่ 3 ซึ่งก็คือการเข้าร่วม SGA

น่าเสียดาย นั่นคือทุกอย่างที่รั่วออกมา ไม่มีรายละเอียดเกี่ยวกับกระบวนการหรือข้อมูลเกี่ยวกับพันธมิตร

การขาดข้อมูลนี้ทำให้พลเมืองยังคงอยู่ในบ้านของพวกเขาไม่กล้าออกไปไหน พวกเขาซื้อและปล้นสิ่งของจำเป็นมาตุนไว้หลายเดือนแล้ว

ดังนั้นพวกเขาจึงพบว่าไม่มีเหตุผลที่จะเสี่ยงออกไปข้างนอกในช่วงเวลาที่วุ่นวาย ที่ทำให้ระบบตำรวจและแม้กระทั่งระบบการปกครองหยุดชะงัก

เพราะตอนนี้ท้องถนนเต็มไปด้วยผู้ร้ายข่มขืน โจร ฆาตรกร และบุคคลโรคจิตทุกประเภทที่ฉวยโอกาสจากตอนที่สังคมพังทลาย ปล่อยให้ความบ้าคลั่งภายในเข้าครอบงำอย่างเสรี ผลักดันให้ประชาชนบางส่วนต้องสร้างบังเกอร์ขนาดเล็กเพื่อหลบซ่อนตัว

ก่อนที่ระบบจะกลับเข้าสู่เส้นทางเดิม จะไม่มีใครก้าวออกมาข้างนอก ทำให้ความผิดพลาดทางเศรษฐกิจคงอยู่เป็นเวลานาน

...

เฟลิกซ์ถอนหายใจอย่างโล่งอกหลังจากเห็นปฏิกิริยาของประชาชน

ด้วยเหตุนี้ไทม์ไลน์จึงยังคงมุ่งหน้าไปในทิศทางเดิม การกระทำของเขาไม่ได้สร้างความแตกต่างใหญ่อะไร เนื่องจากเงิน 20 ล้านเหรียญของเขาซื้อเพียงวัสดุล้ำค่าสำหรับใช้ในการสร้างเกาะใหม่ ไม่มีอะไรมากหรือน้อยไปกว่านั้น

ในทางกลับกัน วาฬที่ร่ำรวยเหล่านั้นเป็นคนที่กำลังเขย่าทุกสิ่งทุกอย่างเมื่อพวกเขาโยนหลายร้อยล้านในคราวเดียวเพื่อกลืนกินอัญมณีที่อยู่ในตลาดให้มากที่สุด

สิ่งนี้จะส่งผลให้ฝูงแกะเดินตามและทำเช่นเดียวกัน เพราะว่าวาฬทำเช่นนั้น

แต่นั่นจะไม่ส่งผลกระทบต่อเฟลิกซ์มากนัก เพราะเขาดำเนินการด้วยความรวดเร็วและเตรียมทุกวิถีทางที่เป็นไปได้เพื่อเร่งกระบวนการจัดส่ง เมื่อถึงเวลาที่แกะและไฮยีน่าได้กลิ่นกำไรเข้าท่วมตลาด มันก็สายไปแล้ว

พวกเขาจะพบแต่เศษซากที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังโดยวาฬและป้าของเขา ซึ่งกำลังวางแผนที่จะลงทุนอย่างน้อย 300 ล้านดอลลาร์ในการเดิมพันครั้งนี้

ตราบใดที่เฟลิกซ์ยังรักษาการดำเนินการของเขาให้เล็กลงและธรรมดาในภาพรวม เขาจะทำกำไรต่อไปจนถึงวันที่ทุกอย่างยุ่งเหยิงและแตกต่างไปจากไทม์ไลน์ที่ทราบ

เมื่อพอใจกับความราบรื่นของแผนการณ์ เขาก็ยกโทรโข่งขึ้นจ่อปากให้กำลังใจคนงานที่ขยันขันแข็ง

หลังจากที่เห็นว่าไม่มีใครสนใจกำลังใจของเขา เขาก็หยุดและค้นหาคำพูดสร้างแรงบันดาลใจดี ๆ ใน Google และอ่านอย่างหลงใหล

"ความฝันทั้งหมดของเราสามารถเป็นจริงได้ ถ้าเรามีความกล้าที่จะไล่ตามมัน"

"ความลับของการก้าวไปข้างหน้าคือการเริ่มต้น"

"อย่าจำกัดตัวเอง"

ไลลาและลูกน้องคนอื่น ๆ พูดไม่ออกกับการแสดงตลกของเฟลิกซ์ แต่พวกเขาจะทำอะไรได้? เขาเป็นเจ้านาย

.....

8 ชั่วโมงต่อมา ดวงอาทิตย์เริ่มตกทางทิศตะวันตก

“พอแล้วสำหรับวันนี้ พวกคุณทำได้ดีมาก ปรบมือให้ตัวเอง มาทานอาหารในโรงแรมและพักผ่อนกัน เรามีห้องเพียงพอสำหรับต้อนรับทุกคน”

คนงานปรบมือจนแดงและมุ่งหน้าไปยังโรงแรม ผู้โชคดีได้นั่งรถจี๊ป แต่ส่วนใหญ่ต้องเดินเพราะมีรถไม่พอที่จะบรรทุกทุกคน

เฟลิกซ์ปวดหัวเล็กน้อยหลังจากเห็นปัญหานี้

แต่เขาก็รู้ว่าการนำรถยนต์ รถบรรทุก และยานพาหนะก่อสร้างเข้ามาตอนนี้นั้นไม่สามารถทำได้

เนื่องจากเขาต้องการวัสดุจำนวนมากเพื่อให้สามารถเริ่มก่อสร้างอาคารทั้งหมดพร้อมกันได้ในทีเดียว

ทำให้เมื่อเขาถามป้าเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอจึงตอบว่า แม้ราคาเช่ายานพาหนะต่าง ๆ จะลดลงถึงขีดต่ำสุดแล้ว มันก็ยังต้องใช้เวลาอีกมากในการขนส่งมาที่นี่หากพวกเขายังต้องทำทุกอย่าง ๆ เงียบ ๆ

'บ้าเอ๊ย งั้นก็ต้องเป็นหลังจากที่ทรัพยากรและกำลังคนมาถึงแล้วเราถึงจะสามารถขนส่งยานพาหนะมาได้น่ะสิ'

เฟลิกซ์ตัดสินใจแล้ว เพราะเมื่อถึงจุดนั้นก็ไม่สำคัญหรอกว่าใครจะเห็นว่าพวกเขากำลังทำอะไรอยู่ มันสายเกินไปที่จะขัดขวางพวกเขาแล้ว

จากนั้นเขาก็โทรหาป้าและแจ้งให้เธอทราบถึงแผนปัจจุบัน “ป้าครับ เรื่องการขนส่งยานพาหนะ แค่ใช้ทุกอย่างที่ป้ามีเพื่อนำมันมาที่นี่ให้เร็วที่สุด แต่ต้องรอให้พัสดุมาถึงก่อนนะครับ”

เขาเสริมอย่างรวดเร็วหลังจากจำรายละเอียดที่สำคัญได้ “แล้วส่งวิศวกรกับสถาปนิกมาที่นี่ด้วย ผมต้องการพวกเขาสำหรับการออกแบบ”

ป้าแมรี่ตอบอย่างไม่รีบร้อนว่า “ได้ตามที่เธอต้องการที่รัก วิศวกรกับสถาปนิกจะไปถึงเกาะภายใน 2 วัน ฉันจะโทรหาเธอเมื่อพวกเขาอยู่บนเรือ”

“ขอบคุณครับป้า ผมไปก่อนนะ บายครับ”

"บายที่รัก"

.....

ภายในโรงแรม

มีผู้คนอยู่ทุกหนทุกแห่ง บางคนเข้าไปในห้องเพื่อพักผ่อน ขณะที่คนอื่น ๆ มุ่งหน้าไปยังห้องบอลรูมสถานที่จัดงานเลี้ยง

เครื่องดื่มอาหารและดนตรี เติมพลังให้คนเมาได้เต้น

ข้อเสียอย่างเดียวของงานเลี้ยงคือการขาดผู้หญิง

มีเพียงผู้ชายเหม็นเหงื่อเท่านั้นที่ยังคงเต้นรำและเขย่าร่างกายตามจังหวะโดยไม่มีผู้หญิงมาเบียด

ภาพดังกล่าวทำให้เฟลิกซ์ตกตะลึง เขารีบหนีกลับห้องชุดของเขาโดยไม่ห่วงเรื่องผูกสัมพันธ์กับพวกเขาอีกต่อไป

'ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้แล้ว ฉันต้องเปิดอาบอบนวดบนเกาะเพื่อให้พวกเขาได้ปลดปล่อยความใคร่ที่กักเก็บไว้ ไม่งั้นในช่วง 2 ปีนี้ผู้หญิงทุกคนบนเกาะจะถูกข่มขืน และเมื่อไม่เหลือใครพวกเขาก็จะหันมากินกันเอง ให้ตายเถอะ ฉันปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นต่อหน้าฉันไม่ได้ ไม่อย่างนั้นภาพลักษณ์อันมีเกียรติของฉันในครอบครัวจะพังทลาย'

เขาโทรหาป้าอีกครั้ง เธอเป็นคนเดียวที่เขาสามารถไว้วางใจและพึ่งพาได้โดยไม่ละเมิดกฎของการทดสอบ

จากนั้นเขาก็อธิบายให้เธอฟังว่าอัตราส่วนของชายและหญิงในเกาะนั้นไม่สมดุลกันอย่างมาก

และหากปล่อยไว้อย่างนี้ภัยจะเกิดไม่ช้าก็เร็ว ดีกว่าที่จะล้างตาตอนนี้แล้วเปิดอาบอบนวดให้พวกเขา มันจะทำให้พวกเขาสบายใจและไม่มีความคิดที่บ้า ๆ บอ ๆ ซึ่งนั่นจะช่วยให้พวกเขามุ่งความสนใจไปที่งานของพวกเขาอย่างตรงไปตรงมา

ป้าแมรี่หัวเราะคิกคักเบา ๆ แล้วแซวว่า “เฟลิกซ์ เธอโตขึ้นจนสังเกตเห็นเรื่องนี้จริง ๆ ฉันกะจะบอกเธอเกี่ยวกับปัญหานี้ทีหลัง เนื่องจากคนงานเพิ่งมาถึงและยังอยู่ในช่วงดูงาน แต่ในเมื่อเธอเข้าใจเรื่องนี้ด้วยตัวเองก็โอเค”

“ฉันจะส่งผู้หญิงทุกประเภทให้ผู้ชายเหล่านั้นสามารถสนุกได้ และบางส่วนสำหรับเธอไว้ใช้ส่วนตัว” เธอเสริมโดยไม่รู้สึกอึดอัดใจกับข้อเสนอของตัวเอง

“ตามสบายเลยครับ ไม่ว่าผมจะใช้พวกเธอหรือไม่ ป้าก็ไม่มีทางรู้หรอก เอาล่ะ ผมจะวางสายแล้ว เอกสารมากมายรอผมอยู่” เฟลิกซ์ตอบอย่างเฉยเมยและวางสายอย่างรวดเร็วก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้พูดอะไร

'เฮ้อ ฉันไม่มีปัญหาอะไรกับเรื่องนี้หรอก แต่ในสายตาป้าฉันยังเป็นเด็กเวอร์จิ้นอายุ 17 ดังนั้นฉันต้องแสดงให้เป็นแบบนั้น อย่างน้อยก็ในตอนนี้'

....

แคลิฟอร์เนีย อเมริกา คฤหาสน์ใกล้ชายหาด

หญิงวัยกลางคนผู้สง่างามซึ่งมีผมสั้นเป็นลอน นัยน์ตาสีฟ้าบลิซซาร์ด และสวมชุดนอนสีแดงกำลังนอนอยู่บนโซฟาโดยใช้แขนพยุงศีรษะไว้

“เด็กคนนั้นวางสายฉันอย่างรวดเร็วจริง ๆ แฮะ พยายามซ่อนความเขินอายของเธอไว้เบื้องหลังน้ำเสียงที่ไม่แสดงอารมณ์นั้นเหรอ?” เธอหัวเราะกับการแสดงตลกของเขา

“ฉันจะไม่มีวันรู้หรอกว่าเธอเคยใช้พวกหล่อนรึเปล่างั้นเหรอ? หนุ่มน้อย เธอกำลังพยายามทำตัวเป็นลูกผู้ชายเพื่อใคร เธอเป็นแค่เด็กเหลือขอ แต่เธอก็อายุ 17 แล้ว ควรเริ่มเรียนรู้เรื่องพวกนี้ ในเมื่อพ่อแม่ของเธอไม่อยู่แล้ว งั้นให้ป้าจัดการเอง”

เธอกดโทรออก หลังจากมีเสียงริงโทนดังขึ้น 2-3 ครั้ง อีกฝ่ายก็รับ เธอออกคำสั่งอย่างรวดเร็วโดยไม่ทักทาย

“โซเฟีย หาสาว ๆ 2 คนอายุ 17-19 ปี พวกเขาควรจะฉลาด มีการศึกษาสูง มีความคิด และที่สำคัญคือสวย บอกพวกเขาว่ากำลังจะไปเกาะเพื่อฝึกงานในโรงแรมระดับ 6 ดาวที่กำลังก่อสร้าง ถ้าพวกเขาปฏิเสธก็ช่างเถอะ”

เธอหยุดครู่หนึ่งเพื่อให้โซเฟียจดทุกอย่างได้อย่างถูกต้อง หลังจากนั้นไม่กี่วิเธอก็พูดต่อ

"จากนั้นจ้างสาว ๆ และส่งพวกเขาไปที่เกาะ เด็ก ๆ ต้องการพวกเขา และสุดท้าย ไปหาสามีขี้ยาอะดีนาลีนโง่เง่าของฉัน ฉันเพิ่งรู้ว่าเขาถอดชิป GPS ของฉันออกจากโทรศัพท์เขา" เธอพูดส่วนสุดท้ายด้วยท่าทางหงุดหงิด

(TL:ขี้ยาอะดีนาลีน เป็นศัพท์แสลง adrenaline junkie ที่ใช้เรียกคนที่เสพติดความตื่นเต้น เช่นพวกชอบกีฬาเอ็กตรีมที่ชวนให้หวาดเสียว เหตุผลที่ถูกเรียกแบบนี้ก็เพราะว่าเวลาที่เราทำกิจกรรมที่อาจเป็นอันตรายหรือมีปัจจัยที่ทำให้เกิดความกดดัน ร่างกายของเราจะหลั่งสารอะดีนาลีน สารนี้จะทำให้เราเกิดปฏิกิริยาในการเอาตัวรอด บางคนพบว่ามันเป็นสิ่งที่น่าหลงใหล)

“แค่นี้แหล่ะ จัดการไว ๆ”

“รับทราบค่ะคุณแมรี่” โซเฟียตอบตามหน้าที่

-------------------------