บทที่ 61 ผมอยากเล่นนัดสั่งลาพร้อมกับพ่อ

บทที่ 61 ผมอยากเล่นนัดสั่งลาพร้อมกับพ่อ

ท่ามกลางบรรยากาศแห่งความเฉลิมฉลอง อเลสซานโดรนั่งเงียบ ๆ อยู่ที่ม้านั่งสำรอง สีหน้าฉายแววโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด

สามปีก่อน เขาแบกรับความเสี่ยงมหาศาลในการเข้ากอบกู้ซากปรักหักพังของปาร์มา และกลายมาเป็นเจ้าของสโมสร

ในเวลานั้นเขาเต็มไปด้วยไฟแห่งความมุ่งมั่น แต่ยิ่งเดินหน้า เขาก็ยิ่งตระหนักว่าเส้นทางสายนี้ยากลำบากเพียงใด

นอกจากต้องลงซ้อมและลงแข่ง เขายังต้องคอยปวดหัวกับสารพันปัญหาการบริหารทีมที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน จนบางครั้งเขาก็รู้สึกเหนื่อยล้าแทบขาดใจ

ผมที่ขมับและเคราที่เริ่มมีสีขาวแซมออกมา คือหลักฐานชั้นดีของความทุ่มเทที่เขามอบให้ทีมตลอดมา

โชคดี... ที่ในที่สุดความเหนื่อยยากก็สิ้นสุดลง ปาร์มาจะได้กลับไปยืนผงาดบนเวทีเซเรียอาอีกครั้ง!

และเขาก็สามารถปิดฉากอาชีพนักเตะของตัวเองได้อย่างภาคภูมิใจเสียที!

ใช่แล้ว... ในวินาทีนี้ เขาตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้วว่า เขาจะแขวนสตั๊ดในซัมเมอร์นี้!

หลังจากอโปลโลนีฉลองกับทีมงานสตาฟฟ์โค้ชเสร็จ เขาก็รีบเดินตรงมาหาอเลสซานโดร ทั้งสองสวมกอดกันแน่น

ในฐานะคู่หูที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตลอดสามปี พวกเขาต่างเข้าใจถึงความเสียสละของกันและกันดีที่สุด

เสียงหัวเราะในตอนนี้ คือรางวัลที่คุ้มค่าที่สุดสำหรับความพยายามตลอดสามปีที่ผ่านมา!

หลังจากฉลองกันพอหอมปากหอมคอ อเลสซานโดรนำทัพนักเตะปาร์มาเดินไปขอบคุณแฟนบอลที่อัฒจันทร์ฝั่งทีมเยือน

แฟนบอลกลุ่มนี้คือผู้ภักดีอย่างแท้จริง ไม่เคยทอดทิ้งทีมแม้ในยามยากลำบากที่สุด และตามไปเชียร์ทุกที่

หากปราศจากแรงสนับสนุนจากพวกเขา ปาร์มาคงไม่มีวันนี้

‘หลุยส์ เปเย’ ประธานกลุ่มเชียร์ปาร์มา ยืนอยู่แถวหน้าสุด นำแฟนบอลปรบมือต้อนรับฮีโร่ของพวกเขา

ชายวัย 56 ปีผู้นี้ เป็นแฟนปาร์มามาตั้งแต่จำความได้

ตอนทีมล้มละลาย... เขาไม่ร้องไห้

ตอนทีมเลื่อนชั้นขึ้นเซเรียบี... เขาไม่ร้องไห้

แต่วันนี้... เขากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่จริง ๆ

เขาเคยคิดว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้เห็นปาร์มาโลดแล่นในเซเรียอาอีกแล้ว แต่ทีมก็มอบเซอร์ไพรส์ชิ้นใหญ่ที่สุดในชีวิตให้เขา!

ภายใต้การนำของเปเย เสียงปรบมือของแฟนบอลดังกระหึ่มไม่ขาดสาย

อเลสซานโดรเดินมายืนต่อหน้าทุกคน แล้วตะโกนสุดเสียง

“ทุกคนครับ... ผมทำสำเร็จแล้ว!”

สามปีก่อน เขาเคยสัญญาว่าจะไม่ทิ้งปาร์มา... และสามปีต่อมา เขาพาปาร์มากลับสู่เซเรียอา!

แม้ปีนี้เขาจะเสียตำแหน่งตัวจริงไป แต่ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่า เขาคือ ‘จิตวิญญาณของปาร์มา’

หลุยส์ เปเย พยักหน้าให้อเลสซานโดรทั้งน้ำตา

“อเลสซานโดร... ขอบคุณมาก!”

แฟนบอลทุกคนพร้อมใจกันตะโกนกึกก้อง

“อเลสซานโดร ขอบคุณมาก!”

อเลสซานโดรกลั้นน้ำตาไม่ไหวอีกต่อไป เขาขยี้ตาแรง ๆ แล้วโค้งคำนับแฟนบอลอย่างสุดซึ้ง

นักเตะทุกคนทำตามกัปตันของเขา โค้งคำนับขอบคุณแฟนบอลที่คอยหนุนหลังเสมอมา

และทันทีที่เงยหน้าขึ้น เพลงประจำทีมที่คุ้นเคย “Forza Parma” ก็ดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง

“Forza Parma... ขุนพลครูเซเดอร์คือแชมเปี้ยน... เหล่านักเตะปาร์มาผู้กล้าหาญ... ชัยชนะเป็นของสิงโตแห่งปาร์มา... ไม่มีใครหยุดความเก่งกาจของพวกเขาได้... เกียรติยศเป็นของพวกเรา!”

แฟนบอลร้องเพลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ยอมหยุดจนกระทั่งนักเตะเดินหายเข้าไปในอุโมงค์

ทว่า... พอกลับถึงห้องแต่งตัว อเลสซานโดรก็ได้รับแจ้งจากสกาลา

“อเลสซานโดร... นุนเซียตา โค้ชทีมชาติ U17 โทรมา เขาอยากคุยกับนาย”

อเลสซานโดรเลิกคิ้ว เขารู้ทันทีว่านุนเซียตาโทรมาทวงสัญญาเรื่องนักเตะแน่ ๆ

ในเมื่อปาร์มาการันตีการเลื่อนชั้นแล้ว อีกฝ่ายคงถือโอกาสนี้มาทวงสัญญาหน้าด้าน ๆ

เขาคิดครู่หนึ่ง ก่อนบอกสกาลา

“ให้เบอร์ฉันกับเขาไปเลย!”

ไม่นาน โทรศัพท์ของอเลสซานโดรก็ดังขึ้น

เขาเดินหลบความวุ่นวายในห้องแต่งตัวออกมารับสาย

“สวัสดีครับ ผมลูคาเรลลีพูดสาย”

ปลายสายตอบกลับ

“สวัสดีครับคุณลูคาเรลลี ผมนุนเซียตานะครับ”

“สวัสดีครับคุณนุนเซียตา”

“ก่อนอื่นต้องขอแสดงความยินดีด้วยนะครับ ที่เลื่อนชั้นได้สำเร็จ!”

อเลสซานโดรรู้ทัน แต่ก็รับคำยินดีตามมารยาท

ในที่สุด นุนเซียตาก็เข้าประเด็น

“คุณลูคาเรลลีครับ คุณคงเดาจุดประสงค์ของผมได้... ในเมื่อทีมเลื่อนชั้นแล้ว พอจะเป็นไปได้ไหมครับที่จะปล่อยตัว รอสซี และ มัตเตโอ ให้มาร่วมทีมชุดลุยศึกยูโร U17?”

อเลสซานโดรแกล้งทำเสียงลำบากใจ

“คุณนุนเซียตาครับ คุณก็รู้ว่าแม้เราจะเลื่อนชั้นแล้ว แต่เรายังไม่ได้แชมป์เซเรียบีนะครับ... รอสซีกับมัตเตโอเป็นตัวหลักของเรา เราขาดพวกเขาไม่ได้จริง ๆ...”

นุนเซียตาอ้อนวอน

“ผมเข้าใจความลำบากใจของคุณครับ แต่ผมต้องการพวกเขาจริง ๆ... ยังไงเราก็คนอิตาลีเหมือนกัน เราก็อยากเห็นทีมชาติคว้าแชมป์รายการใหญ่ไม่ใช่เหรอครับ?”

อเลสซานโดรถอนหายใจ

“แน่นอนครับ ผมก็อยากให้ทีมชาติได้แชมป์ แต่เราเป็นทีมเล็กครับ ขาดตัวหลักไปสองคนทีมอาจจะเป๋ได้... ถึงจะเลื่อนชั้นแล้ว แต่เงินรางวัลจากการคว้าแชมป์ลีกก็สำคัญกับปากท้องพวกเรามากนะครับ”

นุนเซียตาไปไม่เป็น

เหตุผลเรื่องปากท้องและแชมป์ลีกมันฟังขึ้น จะให้ทิ้งแชมป์ลีกเพื่อรายการเด็กอย่างยูโร U17 มันก็พูดได้ไม่เต็มปาก

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลองต่อรองดู น้ำเสียงเจือการขอร้อง

“คุณลูคาเรลลีครับ... ถ้าสองคนไม่ได้ งั้นขอสักคนได้ไหมครับ?”

เห็นแก่อีกฝ่ายที่ยอมถอยให้ขนาดนี้ อเลสซานโดรจึงใจอ่อน

“เอาอย่างนี้แล้วกันครับ ผมขอหารือกับสตาฟฟ์โค้ชและตัวนักเตะก่อน แล้วรอฟังข่าวจากผมอีกที!”

นุนเซียตาดีใจจนเนื้อเต้น

“ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือครับ! แต่รบกวนขอคำตอบด่วนหน่อยนะครับ เพราะเส้นตายส่งรายชื่อคือเที่ยงคืนนี้!”

“ได้ครับ ผมจะรีบแจ้งผลให้เร็วที่สุด!”

วางสายเสร็จ อเลสซานโดรเดินกลับเข้าไปในห้องแต่งตัว

ท่ามกลางบรรยากาศฉลอง เขาเรียก รอสซี, มัตเตโอ และ อโปลโลนี มาคุยส่วนตัว

“ถ้าเราจำเป็นต้องส่งตัวแทนหนึ่งคนไปเล่นยูโร U17... ใครจะไป?”

มัตเตโอตอบสวนทันควันโดยไม่ต้องคิด

“ให้ดิโนไปครับ!”

รอสซีเหวอ

“เฮ้ย! ทำไมเป็นฉันอะ?”

มัตเตโอแถสด

“ก็นายมีความรักชาติอันแรงกล้าไง!”

รอสซีมองบน

“พูดซะเหมือนแกไม่ใช่คนอิตาลีงั้นแหละ”

มัตเตโอบ่นในใจ... ก็เออ กูไม่ใช่คนอิตาลี (ข้างใน)

แต่พูดออกไปไม่ได้ เขาเลยเปลี่ยนมุก

“เอาปะล่ะ... เป่ายิ้งฉุบ! ใครแพ้คนนั้นไป!”

รอสซีหน้าถอดสี

“เออ ๆ... ฉันไปก็ได้...”

ตั้งแต่คบกันมา เขาไม่เคยเป่ายิ้งฉุบชนะมัตเตโอเลยสักครั้ง (มัตเตโออ่านใจหรือโกงเก่งก็ไม่รู้)

มัตเตโอยิ้มร่า ตบไหล่เพื่อน

“งั้นขอให้นายโชคดี พาทีมชาติอิตาลีคว้าแชมป์ยูโร U17 มาให้ได้นะเพื่อน!”

อเลสซานโดรมองลูกชายด้วยความแปลกใจ

“ทำไมแกถึงไม่อยากไปเล่นยูโรขนาดนั้น?”

มัตเตโอยิ้มบาง ๆ มองหน้าพ่อแล้วตอบว่า

“พ่อจะแขวนสตั๊ดจบฤดูกาลนี้ใช่ไหมครับ? ...ผมอยากลงเล่นแมตช์สุดท้ายพร้อมกับพ่อครับ!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═