บทที่ 10 การค้นพบใหม่ของมัตเตโอ

บทที่ 10 การค้นพบใหม่ของมัตเตโอ

ฤดูกาลสิ้นสุดลง... ปาร์มาซึ่งรั้งอันดับบ๊วยของตาราง ตกชั้นจากเซเรียอาอย่างไม่มีลุ้น

ทว่าชะตากรรมที่น่าเศร้ายิ่งกว่ากำลังรอพวกเขาอยู่

เนื่องจากไม่มีใครยอมเข้ามารับช่วงต่อ พวกเขาจึงจำต้องยอมรับการล้มละลายอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

สโมสรอายุร้อยปีแห่งนี้... กลายเป็นเพียงอดีต

แฟนบอลปาร์มานับไม่ถ้วนรวมตัวกันที่หน้าสโมสร บรรยากาศเงียบงัน... พวกเขาทำได้เพียงเฝ้ามองประตูสโมสรซ้ำแล้วซ้ำเล่า จินตนาการถึงความรุ่งโรจน์ในวันวาน

ปิซซารอตตี นายกเทศมนตรีเมืองปาร์มา ให้สัมภาษณ์ด้วยความโศกเศร้า

“นี่คือวันที่มืดมนที่สุดในประวัติศาสตร์ของปาร์มา ผมจินตนาการไม่ออกเลยว่าเมืองปาร์มาที่ไม่มีสโมสรปาร์มาจะเป็นอย่างไร... ผมได้แต่หวังว่าปาฏิหาริย์จะเกิดขึ้น”

แต่ปาฏิหาริย์ย่อมไม่เกิดขึ้น... สโมสรแห่งนี้ตั้งอยู่ในอิตาลี มูลค่าไม่ได้สูงส่งเหมือนทีมในพรีเมียร์ลีก และประชากรเมืองก็น้อยนิด ขาดแรงดึงดูดเมื่อเทียบกับเมืองใหญ่อย่างมิลานหรือโรม จึงไม่มีนายทุนคนไหนกล้าเสี่ยง

แฟนบอลเคยคิดจะระดมทุนซื้อสโมสร แต่หนี้สินสองร้อยล้านยูโรและค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานมหาศาลในอนาคต ทำให้พวกเขาต้องล้มเลิกความคิด

ทำได้เพียงยืนมองสโมสรแห่งนี้ยุติประวัติศาสตร์ยาวนานนับศตวรรษไปต่อหน้าต่อตา

และในวันนี้... มัตเตโอกับเพื่อนร่วมทีมก็เสร็จสิ้นการฝึกซ้อมครั้งสุดท้าย

ใบหน้าของเครสโปแฝงแววความเศร้า

“เด็ก ๆ... ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ฉันเองก็จะออกจากทีมเหมือนกัน เหมือนกับพวกเธอนั่นแหละ ฉันไม่รู้ว่าอนาคตตัวเองจะไปอยู่ที่ไหน แต่ฉันหวังว่าพวกเราทุกคนจะพยายามต่อไปในเส้นทางของตัวเอง จนกว่าจะได้กลับมาพบกันใหม่ในสนาม... สู้เขานะ!”

มัตเตโอพยักหน้า ตะโกนตอบรับ

“โค้ชครับ พวกเราจะพยายามครับ!”

เครสโปพยักหน้าด้วยความพอใจ

“ไว้เจอกันใหม่ในอนาคต!”

ทว่าแม้แต่ตัวเขาเองก็รู้ดี... คำพูดเหล่านี้เป็นเพียงมารยาททางสังคม

ในสายตาเขา นักเตะที่ยังเหลืออยู่ตอนนี้ล้วนมีพรสวรรค์ไม่เพียงพอ หากพัฒนาได้ดีอาจพอเล่นในเซเรียบีไหว แต่ถ้าไม่... คงทำได้แค่ถูไถอยู่ในระดับเซเรียซี

โดยเฉพาะมัตเตโอ... ด้วยสรีระร่างกายแบบนั้น ถ้าตั้งใจฝึกเป็นเซ็นเตอร์แบ็กน่าจะมีอนาคตไกลในเซเรียบี แต่ช่วงหลังมานี้เจ้าหนู่นี่เอาแต่จะดันตัวเองขึ้นไปเล่นเกมรุก ซึ่งส่งผลเสียต่อพัฒนาการชัดเจน

เขาไม่ใช่พวกนักเตะอัจฉริยะฟ้าประทาน หากอัปสกิลผิดสาย มันอันตรายมาก

แต่เขาไม่มีเวลาจะชี้แนะเด็กคนนี้อีกแล้ว...

เครสโปถอนหายใจในใจ คิดว่าคงต้องไปคุยกับพ่อของเด็กสักหน่อย พ่อเขาเป็นกองหลัง น่าจะช่วยตบลูกชายให้เข้ารูปเข้ารอยได้

แต่นั่นเป็นเรื่องของอนาคต

เขาตบมือเรียกสติ

“การซ้อมวันนี้จบแค่นี้... โชคดีทุกคน!”

หลังกล่าวลาเครสโป แววตาสับสนฉายชัดในดวงตาของเหล่านักเตะเยาวชน

มัตเตโอกวาดตามองรอบตัว... ตอนนี้เหลือคนมาซ้อมแค่สิบกว่าคน รวมทั้งรอสซีด้วย

พวกเขาคือนักเตะที่ยังหาสังกัดใหม่ไม่ได้ และหลายคนเริ่มคิดจะถอดใจจากฟุตบอลแล้ว

แม้รอสซีจะไม่อยากเลิกเล่น แต่เมื่อต้องเผชิญสถานการณ์ไร้ทีม เขาก็ไปไม่เป็นเหมือนกัน

ความร่าเริงตามปกติหายวับไป เขาเดินเงียบ ๆ เคียงข้างมัตเตโอไปยังห้องแต่งตัว

มัตเตโอเอ่ยถาม

“ดิโน นายวางแผนจะทำยังไงต่อ?”

ดิโน รอสซี ถอนหายใจ

“พ่ออยากให้ฉันกลับไปเรียนต่อ แล้วพยายามสอบเข้าโรงเรียนดี ๆ ให้ได้”

มัตเตโอถามย้ำ

“นายจะยอมแพ้เรื่องฟุตบอลแค่นี้เหรอ?”

รอสซีผายมืออย่างจนใจ

“แล้วจะให้ฉันทำยังไง? นายก็รู้... ด้วยพรสวรรค์ระดับพวกเรา มันยากมากที่จะได้เป็นซูเปอร์สตาร์ แค่ตอนนี้ยังไม่มีใครเรียกเราไปทดสอบฝีเท้า... มันก็ชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอ?”

มัตเตโอมองใบหน้าหดหู่ของเพื่อน แล้วอดไม่ได้ที่จะวางมือลงบนไหล่เพื่อปลอบใจ

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว

“ถ่ายโอนทักษะฟุตบอลที่เลือกให้แก่ผู้ที่ท่านสัมผัสทางตรง? ท่านยืนยันหรือไม่?”

เขาสะดุ้งโหยง รีบเลือกปฏิเสธทันควัน

อะไรน่ะ?

ถ่ายโอนให้ผู้ที่สัมผัสทางตรง?

เขานึกย้อนกลับไปทันที... เมื่อกี้ตอนที่วางมือบนไหล่รอสซี ความคิดของเขาบังเอิญไปแตะโดนออร่าของเมสซีและเครสโปในหัวพอดี

หรือว่า... ขอแค่เขานึกถึงออร่าทักษะที่ดูดกลืนมา แล้วสัมผัสตัวคนอื่น เขาจะสามารถถ่ายโอนทักษะนั้นไปให้อีกฝ่ายได้?

พอคิดได้แบบนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะวางมือบนไหล่รอสซีอีกครั้ง

และเป็นไปตามคาด เสียงเดิมดังขึ้นอีกหน

“ถ่ายโอนทักษะฟุตบอลที่เลือกให้แก่ผู้ที่ท่านสัมผัสทางตรง? ท่านยืนยันหรือไม่?”

ความปิติยินดีพุ่งพล่านในอกมัตเตโอ

นี่หมายความว่าเขาสามารถถ่ายโอนทักษะฟุตบอลที่ดูดกลืนมาให้คนอื่นได้... เขาจะสร้างทีมสุดแกร่งขึ้นมาได้เลยนะเนี่ย!

รอสซีเห็นเพื่อนเอามือมาจับ ๆ ลูบ ๆ ไหล่ตัวเองด้วยท่าทางแปลก ๆ ก็อดขนลุกไม่ได้

“มัตเตโอ... นายทำบ้าอะไรของนาย...?”

มัตเตโอได้สติ รีบชักมือกลับแล้วหัวเราะแก้เก้อ

“ไหล่นายนิ่มดีนะ... เต็มไม้เต็มมือ...”

รอสซีตวัดสายตาขวาง

“ฉันเห็นนายเป็นพี่น้อง แต่นายกลับคิดจะฉวยโอกาสฉันเนี่ยนะ?”

มัตเตโอหัวเราะร่า คว้าคอเพื่อนมากอด

“ดิโน ฉันว่าในอนาคตพวกเราสองคนต้องได้เป็นโคตรซูเปอร์สตาร์แน่ ๆ นายเชื่อไหม?”

แม้ทักษะของเมสซีและเครสโปที่เขามีตอนนี้จะไม่เหมาะกับสไตล์ของรอสซี แต่เขาสามารถไปหา ‘จอมทัพแดนกลาง’ สักคนแล้วดูดทักษะมาถ่ายโอนให้รอสซีได้นี่นา

ด้วยความขยันระดับรอสซี การจะกลายเป็นจอมทัพคนใหม่ก็อยู่แค่เอื้อม!

รอสซีถูกล็อกคอไว้เหมือนลูกไก่ พยายามดิ้นหนีแต่มัตเตโอกอดไว้แน่น

เมื่อจนปัญญา เขาจึงพูดว่า

“เออ ๆ... เชื่อก็ได้! ปล่อยฉันได้แล้ว!”

มัตเตโอยังกอดไม่ปล่อย

“ไม่ปล่อย! ฉันจะไปกล่อมพ่อนายให้ยอมให้นายเล่นบอลต่อ!”

รอสซีถามเสียงหลง

“นายจะทำได้จริงเหรอ? พ่อฉันหัวดื้ออย่างกับลาเลยนะ!”

มัตเตโอหัวเราะลั่น

“ถึงฉันจะกล่อมให้พ่อนายยอมให้นายเล่นบอลต่อไม่ได้... แต่ฉันกล่อมพ่อนายให้เลิกเสียเวลากับการเรียนของนายได้แน่!”

รอสซีโวยวาย

“มัตเตโอ นายหมายความว่าไงฟะ?”

มัตเตโอสวนกลับ

“ก็จริงไหมล่ะ? เกรดนายน่ะห่วยจนพระเจ้ายังต้องหลั่งน้ำตา!”

รอสซีดิ้นหลุดจากอ้อมแขนด้วยความโมโห

“ทำอย่างกับนายเก่งตายชัก! นายเคยได้เกรด A สักตัวหรือเปล่าเถอะ! อย่างน้อยในสมุดพกฉันก็มี A นะเว้ย!”

มัตเตโอแซวอย่างไร้ความปรานี

“เกรด A? วิชาอะไรทำไมฉันไม่เห็นรู้? ...อ๋อ วิชาพละใช่ไหม! ถ้าจำไม่ผิดฉันได้ A+ นะ?”

รอสซีเดือดปุด ๆ

“หนอย มัตเตโอ... นายหมกเม็ดนี่หว่า ทำไมฉันไม่รู้ว่านายได้ A+? เล่นสงครามประสาทกับฉันเรอะ! ...รับไปซะ!”

มัตเตโอตะโกน

“รับลูกเตะนี่ไปกิน!”

รอสซีกรีดร้อง

“นายใช้ความได้เปรียบเรื่องขายาวนี่หว่า...?”

มัตเตโอหัวเราะร่า

“หนึ่งนิ้วยาว หนึ่งนิ้วแกร่งเว้ย!”

รอสซีกระโดดหยอย ๆ

“เดี๋ยวจะแสดงให้ดูว่าปรมาจารย์เป็นยังไง...”

ภายใต้แสงตะวันยามอัสดง... เงาของเด็กหนุ่มทั้งสองทอดยาวออกไปไกลแสนไกล

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═