บทที่ 28 - บททดสอบคณิตศาสตร์และกำปั้นพิฆาต

ซือเชียนชิวลอบยิ้มกริ่ม หันไปหาลู่เซี่ยนชิง "รุ่นพี่ลู่ครับ เราไปช่วยกัน..." พูดยังไม่ทันจบ ก็เห็นเขาเอื้อมมือไปเกี่ยคอเสื้อด้านหลังของฉินซือเจิง เผยให้เห็นผิวขาวเนียนช่วงต้นคอ

"รีบเดินไปไหน?"

ฉินซือเจิงหันกลับมามองลู่เซี่ยนชิง "รุ่นพี่ลู่ มีอะไรอีกเหรอครับ?"

"มี"

ฉินซือเจิงยืนรอคำสั่งตาแป๋ว ลู่เซี่ยนชิงหลุบตาลงพูดเสียงเรียบ "ฉันไปเป็นเพื่อน"

?

"...รุ่นพี่ลู่ ผมปฏิเสธได้ไหมครับ?" เขาไม่อยากยุ่งกับลู่เซี่ยนชิงจริง ๆ นะ อยากมีชีวิตสงบสุข ไม่อยากตายอีกรอบ

มุมปากลู่เซี่ยนชิงยกยิ้ม "เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ ฉันไม่ได้ยิน"

ฉินซือเจิงหนังหัวชาวาบ พูดเสียงอ่อย "ขอบคุณรุ่นพี่ลู่ที่ไปหาหม้อหาเตาเป็นเพื่อนครับ"

ฉินซือเจิงกำหมัดแน่น ท่องคำว่า 'อดทน' ในใจ อดทนเข้าไว้ เดี๋ยวเกิดพ่อพระเอกอารมณ์บูดขึ้นมาอีกจะทำยังไง?

เขาเองก็ง้อคนไม่ค่อยเก่งด้วย

[ฮ่าๆๆๆ ฉันรู้สึกว่าฉินซือเจิงเหมือนกลืนยาขมเลยแฮะ พี่สี่นี่สมกับเป็นพี่สี่ กดซะอยู่หมัด ทีนี้ฉินซือเจิงจะแผลงฤทธิ์ยังไง!]

[ช่างกล้าพูดเนอะ ไปเป็นเพื่อน? ไปเป็นภาระสิไม่ว่า? ไสหัวไปเถอะ ขยะเปียก!]

คอมเมนต์ตีกันยับระหว่างสองด้อม ฝั่งแฟนคลับลู่เซี่ยนชิงถล่มยับ ฝั่งสายพิณตัวน้อยได้แต่เถียงสู้เสียงอ่อย

ฉินซือเจิงรักษาระยะห่างกับลู่เซี่ยนชิงอย่างระมัดระวัง กำลังคิดว่าควรจะชวนคุยอะไรหน่อยไหม? แต่เขาไม่รู้จักลู่เซี่ยนชิงเลย นักเขียนเฮงซวยก็ดันเทนิยายทิ้งกลางคัน เขาไม่รู้เลยว่าเนื้อเรื่องจะดำเนินต่อไปยังไง

ลู่เซี่ยนชิงจะไปเจอเจี่ยงเจินแล้วรักปานจะกลืนกินตอนไหนกันนะ?

เขาไม่อยากยุ่งกับลู่เซี่ยนชิงแล้วจริง ๆ รีบ ๆ ไปรักเจี่ยงเจินเถอะพ่อคุณ เขาจะซื้อประทัดหมื่นนัดมาจุดฉลองให้เลย

"ฉินซือเจิง"

ลู่เซี่ยนชิงเอ่ยขึ้น ฉินซือเจิงเงยหน้าขวับ อาการตอบสนองเวอร์วังเกินเบอร์

"นายกลัวฉันมาก?" มุมปากลู่เซี่ยนชิงอมยิ้ม แต่ฉินซือเจิงกลับสัมผัสได้ถึงอันตราย

ใจจริงอยากตะโกนใส่หน้าว่า เออสิวะ กลัวจนขี้หดตดหายแล้วเนี่ย แต่ไม่กล้า

"ไม่กลัวครับ คุณหล่อขนาดนี้ นิสัยก็ดี"

ลู่เซี่ยนชิงไม่เชื่อ แค่นหัวเราะ "ไม่กลัวฉัน งั้นก็เกลียดฉัน?"

สรุปมาอีหรอบนี้ได้ไง?

ลู่เซี่ยนชิงพูดต่อ "ตั้งแต่ฉันมา นายมองหน้าฉันไม่ถึงห้าครั้ง"

ฉินซือเจิงคิดในใจ ฉันกลัวเผลอต่อยนายตายไง ตอนนี้ฉันไม่ใช่นักมวย ต่อยคนไม่ได้เงิน แถมผิดกฎหมายด้วย

"เกลียดฉันจริง ๆ?" ลู่เซี่ยนชิงถาม

ฉินซือเจิงส่ายหน้ารัว ๆ ไม่กล้าพูดความจริง ลู่เซี่ยนชิงหลุบตาลง "ไม่เกลียด งั้นก็ชอบ นายชอบฉัน?"

ฉินซือเจิงเหลือบมองกล้อง ส่งสายตาบอกว่า นี่ไลฟ์สดอยู่นะ ขืนบอกว่าชอบ มีหวังโดนแฟนคลับพี่ถลกหนังหัวแน่ หน้าแดงก่ำอัดอั้นตันใจ ลู่เซี่ยนชิงยังรุกไล่ "ทำไมไม่พูด? หลอกฉันอีกแล้ว? ชอบจริงหรือชอบหลอก?"

ฉินซือเจิงกัดฟัน "ชอบครับ" แล้วกระพริบตาปริบ ๆ ขอร้องเสียงเบา "รุ่นพี่ลู่..."

ลู่เซี่ยนชิงมองดวงตาฉ่ำน้ำคู่นั้น ใจอ่อนยวบ "สายตาแบบนี้ อ้อนวอนฉันเหรอ?"

ฉินซือเจิงพยักหน้าหงึกหงัก "อย่าถามอีกเลยนะ นะครับ?"

นิ้วมือลู่เซี่ยนชิงคันยิบ ๆ เจ้าเด็กนี่รู้ตัวไหมว่าทำตาแดง ๆ อ้อนวอนแบบนี้มันหมายความว่ายังไง เขายื่นมือไปปิดตาฉินซือเจิง อีกมือปิดไมค์ที่อกเสื้อ

"ไม่ว่าใครสอนมา ต่อไปอย่าใช้สายตาแบบนี้มองคนอื่น เข้าใจไหม เด็กดี"

ฉินซือเจิงอึ้ง พอลู่เซี่ยนชิงเดินไปแล้วถึงเพิ่งรู้สึกตัว หน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที

[กรี๊ดดด พี่สี่พูดอะไรกับน้อง ทำไมน้องหน้าแดง? พี่สี่ด่าน้องเหรอ? ใช่ไหม ใช่ไหม?]

[ทำหน้าเหมือนคนจะตายขนาดนั้นโดนด่าชัวร์ ต้องสืบไหม? หรือพี่สี่กระซิบคำหวาน? สายพิณตัวน้อยอย่าหน้าด้านได้ป่ะ? คิดว่าทุกคนต้องสยบแทบเท้าเมนหล่อนเหรอ? แหวะ!]

[บางคนทำไมปอดแหกเร็วจังวะ ในเวยปั๋วด่าพี่สี่ซะเสียหมา บอกว่าเขาเสียคนตอนแก่ไม่ใช่เหรอ? ในเน็ตเก่งจังเจอตัวจริงหงอเป็นหมา?]

[ฮ่าๆๆๆ คอมเมนต์บนปากแจ๋วมาก ฉินซือเจิง: คุณเอาบัตรประชาชนมาอ่านเลยดีกว่าไหม?]

ฉินซือเจิงชกลมระบายอารมณ์ จินตนาการว่าเป็นม้าตัวนั้น ฮุคซ้าย ฮุคขวา... ต่อยท้อง จะอ้วกไหม? ช่างเถอะ ต่อยอก... ไม่ได้ เดี๋ยวซี่โครงหัก

ต่อยไข่... ฉินซือเจิงสูดปาก ไม่เอา ๆ ต่อยทีเดียว นายเอกในนิยายอย่างเจี่ยงเจินอาจจะต้องพลิกโพมาเป็นรุกเพราะความรักแน่

เขาคิดหาวิธีอัดลู่เซี่ยนชิงให้น่วมแบบละมุนละม่อมไม่ได้ หลิ่วเหมียนเหมียนก็เดินตามมาพอดี "ยังหาหม้อหาเตาไม่เจออีกเหรอ?"

ฉินซือเจิงส่ายหน้า

"อยู่นี่" ลู่เซี่ยนชิงหยุดอยู่หน้าตู้กระจกทรงกระบอก ข้างในมีเตาไฟวางอยู่ ด้านนอกล่ามโซ่ไว้อย่างแน่นหนา บนตู้มีกระดาษแปะอยู่แผ่นหนึ่ง

"เพียงแค่ไขปริศนาก็จะได้ชิ้นส่วน เพื่อรับคำใบ้ด่านต่อไป สะสมชิ้นส่วนครบสามชิ้นจะได้กุญแจไขเอาหม้อและเตาออกมา"

หลิ่วเหมียนเหมียนอ่านจบก็เหวอ "เดี๋ยวเราไปกินของดิบกันเถอะ ยากขนาดนี้ รายการกะจะให้เราอดตายจริง ๆ ใช่ไหม?"

ลู่เซี่ยนชิงพลิกดูโจทย์ แค่นหัวเราะ "รายการเอาโจทย์พีชคณิตเชิงเส้นมาออก สอบเอ็นทรานซ์เหรอ?"

โปรดิวเซอร์: "ผมเชื่อว่าพวกคุณแก้ได้แน่ครับ โชว์ความฉลาดเรียกคะแนนแฟนคลับไงครับ?"

ลู่เซี่ยนชิงทำหน้าประหลาดใจ "ฉันยังต้องใช้วิธีนี้เรียกคะแนนอีกเหรอ? ผู้กำกับสั่งให้คุณมาดูถูกผมแบบนี้เหรอ? ปีนี้เขาจบประถมหรือยัง?"

โปรดิวเซอร์แทบจะร้องไห้กับคำถามย้อนศรสามดอกรวด

ฉินซือเจิงไม่มีความอดทนขนาดนั้น ยื่นมือไปลูบตู้กระจก เคาะฟังเสียง แล้วหันไปถามทีมงาน

"ขอแค่ผมเอาหม้อออกมาได้ ก็ถือว่าผ่านใช่ไหมครับ?"

โปรดิวเซอร์รู้สึกทะแม่ง ๆ แต่ก็พูดไม่ออก "ใช่ครับ ขอแค่เอาหม้อกับเตาออกมาได้ ก็ถือว่าผ่าน"

ฉินซือเจิงขยับข้อมือ หันไปถามหลิ่วเหมียนเหมียน "พี่เหมียนเหมียน ขอยืมผ้าพันคอหน่อยได้ไหมครับ?"