บทที่ 23 - การมาเยือนของพี่สี่

ซือเชียนชิวแสร้งยิ้มไปกับเขา แต่ในใจด่าบรรพบุรุษผู้กำกับไปแปดชั่วโคตรแล้ว

รายการใช้แอคเคานต์ทางการประกาศข่าวอาการบาดเจ็บของสวี่จิ้นหาน พร้อมยอมรับผิดและสัญญาว่าจะระมัดระวังให้มากขึ้น พร้อมกันนั้นก็ประกาศชื่อแขกรับเชิญที่จะมาแทนสวี่จิ้นหาน

คอมเมนต์ถล่มทันที

[รายการเริ่มเพ้อเจ้อแล้วเหรอ? โม้อะไรไม่ดูตาม้าตาเรือ?]

[ถ้าพี่สี่มาออกรายการกาก ๆ แบบนี้แล้วเสียเกรด ฉันยอมแลกลิ้นกับฉินซือเจิงเลย เอาหัวเป็นประกัน]

[? บทลงโทษแบบนี้ฉันขอก็ได้นะ ให้ฉันแลกลิ้น ฉันจูบฉินซือเจิงจนลิ้นเป็นตะคริวได้เลย]

[เป็นไปไม่ได้หรอก พี่สี่ไม่เคยรับงานวาไรตี้ ขนาดงานแถลงข่าวหนังยังดูตามอารมณ์ แถมรายการนี้ยังมีฉินซือเจิงที่เป็นคู่แค้นกันอยู่ พี่สี่จะมาได้ไง? หรือว่ามีไอดอลหน้าใหม่ชื่อลู่เซี่ยนชิงเดบิวต์?]

[รายการหน้าด้านเกาะกระแสขนาดนี้เลยเหรอ? หาคนชื่อเหมือนมาหลอกคนดู?]

ในกองถ่ายไม่มีโทรศัพท์ เลยไม่รู้ว่าในเน็ตเดือดขนาดไหน

สตูดิโอของลู่เซี่ยนชิงโพสต์เวยปั๋ว แท็กเขาและสวี่จิ้นหาน ประกาศยืนยันการเข้าร่วมรายการ 《พาหนูน้อยไปเที่ยว》 ทิศทางลมในคอมเมนต์เปลี่ยนทันที

[ฉันขอถอนคำพูด ฉินซือเจิงคือนำโชคของจริง กราบขอบพระคุณฉินซือเจิง คุณคือพ่อบังเกิดเกล้าของฉัน ลูกมากราบพ่อแล้ว]

[มาจริงดิ? พี่สี่กับจักรพรรดิสวี่สนิทกันจริง ๆ แหละ เพื่อช่วยเพื่อนถึงขนาดยอมแหกกฎตัวเอง ซึ้งเลย]

[บ้าไปแล้ว? ฉินซือเจิงไม่ใช่คู่ปรับเขาเหรอ? ทำไมถึงยอมมา หรือว่าจักรพรรดิภาพยนตร์ก็ร้อนเงิน? ไหนบอกจะไม่ร่วมงานกันไง จะอ้วก]

[นึกว่าจะสูงส่งขนาดไหน สุดท้ายก็ก้มหัวให้เงิน ตอนนี้แค่มาชิมลาง ต่อไปคงรับงานวาไรตี้รัว ๆ สินะ เลิกแอ๊บทำตัวเป็นเทพบุตรผู้ถือสันโดษเถอะ]

[ก้มหัวให้แม่แกสิ ค่าตัวพี่สี่เรื่องเดียวซื้อโลงศพเกรดพรีเมียมให้แกได้เป็นหมื่นโลง ไอ้ควาย ไสหัวไป]

ฉินซือเจิงกลุ้มใจ เขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับลู่เซี่ยนชิง

ชาติที่แล้วเขาเจอคู่ต่อสู้ที่เก่งกว่ามานับไม่ถ้วน คิ้วแตก จมูกหัก ซี่โครงร้าว โดนมาหมดตอนอายุแค่สิบแปด หน้าตาผิดรูปไปบ้างเพราะบาดแผล แต่เขาไม่เคยกลัว

แต่กับลู่เซี่ยนชิงมันต่างกัน แค่สายตาเดียวก็ทำให้เขารู้สึกอยากจะลงมือ แล้วก็อยากจะหนีไปพร้อมกัน

ความรู้สึกเหมือนความตายหายใจรดต้นคอทำให้เขาอึดอัด เขาหวาดกลัวลู่เซี่ยนชิงตามสัญชาตญาณ

เขาถ่ายหนังแค่ปีละเรื่อง ละครไม่รับไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมาออกรายการวาไรตี้?

ฉินซือเจิงรู้สึกไม่ดี สูดหายใจลึกเตือนตัวเองในใจ: ห้ามลงมือ คราวที่แล้วโชคดีที่อยู่ในฟิตเนส แต่คราวนี้ถ่ายรายการอยู่ ห้ามลงมือเด็ดขาด

บทที่ 12 - ภูผาเขียวคะนึงหา

ฉินซือเจิงพาเสี่ยวฟานเฉียกลับบ้านหมายเลขห้าท่ามกลางแสงจันทร์และสายลมชื้น ล้างมือล้างเท้าให้เด็กน้อย

คืนนี้ไม่มีถ่ายทำ เขารีบอาบน้ำ กลับมาเอาอาหารที่ทีมงานเตรียมไว้ให้ และชงนมให้เสี่ยวฟานเฉียหนึ่งขวด

เสี่ยวฟานเฉียกอดขวดนมดูดดังจ๊วบ ๆ แป๊บเดียวก็หลับปุ๋ย

ฉินซือเจิงดึงขวดนมออก กำลังจะนอนก็ได้ยินเสียงยุงบิน "หวี่ ๆ"

เขาลุกขึ้นเบา ๆ ฝากเฉินเยว่ช่วยดูเสี่ยวฟานเฉีย เดินออกไปไม่กี่นาทีก็เคาะประตูบ้านหลังหนึ่ง หญิงสาวคนหนึ่งมาเปิดประตู "อ้าว มาถ่ายรายการเหรอ มีอะไรหรือเปล่า?"

ฉินซือเจิงถาม "ที่บ้านมียากันยุงกับพัดสานไหมครับ? ผมขอแลกด้วยอันนี้"

เขาถอดกำไลข้อมือลูกปัดส่งให้ หญิงสาวยิ้ม "ไม่ต้อง ๆ อันนั้นไม่กี่ตังค์หรอก รอเดี๋ยวนะฉันไปหยิบให้"

ไม่นานเธอก็เอายากันยุงหนึ่งกล่องกับพัดสานมาให้ แถมลูกพีชมาให้อีกสองสามลูกใส่ตะกร้า

ฉินซือเจิงขอบคุณแล้วเดินกลับ โปรดิวเซอร์ที่ตามมาด้วยหัวเราะ "คุณเอากำไลไปแลก ผมจำได้ว่านั่นลิมิเต็ดเอดิชั่นทั่วโลก แพงมากเลยนะ"

"เหรอครับ?" ฉินซือเจิงไม่รู้จริง ๆ นึกว่าเป็นของแบกะดินราคาไม่กี่สิบบาท โปรดิวเซอร์พูดต่อ "รายการลำบากไปหน่อย คุณคงร้อนแย่เลยสิ?"

ฉินซือเจิงยิ้มบาง "ก็โอเคครับ ผมชินแล้ว แต่เสี่ยวฟานเฉียยังเด็กอาจจะทนไม่ไหว อีกอย่างโดนยุงกัดก็ไม่ดีต่อสุขภาพด้วย"

โปรดิวเซอร์อึ้ง นึกว่าฉินซือเจิงทนร้อนไม่ไหวเลยออกมาหาพัด ที่แท้หาให้เสี่ยวฟานเฉีย?

"คุณไม่เหมือนที่จินตนาการไว้เลย"

ฉินซือเจิงเท้าลื่น หัวเราะแห้ง ๆ ด้วยความร้อนตัว "งะ... งั้นเหรอครับ?"

โปรดิวเซอร์กระซิบ "ซือเชียนชิวกำลังโวยวายขอกพัดลมไอเย็นจากทีมงาน บอกว่าร้อนเกินไปเดี๋ยวผื่นขึ้น ใคร ๆ ก็รู้ว่าแค่สำออย ดาราที่หน้ากล้องอย่างหลังกล้องอย่างมีถมไป ชินแล้วล่ะ"

ฉินซือเจิงหันกลับไปมอง ก็เห็นซือเชียนชิวกำลังเถียงกับทีมงานจริง ๆ

"ผมถ่ายรายการนี้เสร็จต้องไปถ่ายโฆษณาต่อ! ถ้าเป็นผดผื่นจนเสียงานพวกคุณรับผิดชอบไหวเหรอ? รู้ไหมค่าตัวผมเท่าไหร่? ขายบ้านพวกคุณทั้งตระกูลยังใช้หนี้ไม่พอเลย! ผมไม่สน ถ้าไม่เอาพัดลมไอเย็นมาให้ คืนนี้ไม่ต้องนอนกันทั้งกอง!"

ฉินซือเจิงไม่ชอบเสือกเรื่องชาวบ้าน เลยไม่หยุดดู เดินกลับเข้าบ้านหมายเลขห้า แบ่งลูกพีชให้โปรดิวเซอร์ลูกหนึ่ง

เสี่ยวฟานเฉียยังหลับอยู่ เขาจุดยากันยุงที่มุมโต๊ะ ใช้พัดสานพัดเบา ๆ ไล่ความร้อนอบอ้าว

เจียงซีเคาะประตู "พี่ นอนหรือยัง?"

"ยัง" ฉินซือเจิงเปิดประตู เจียงซียื่นโทรศัพท์ให้ดูพร้อมกดเสียงต่ำ "สองสามวันนี้มีข้อความแบบนี้ส่งมาตลอด ไปทำใครเจ็บแค้นไว้หรือเปล่า? ต้องแจ้งตำรวจไหม?"

ฉินซือเจิงรับมาดู เลือดลมสูบฉีดขึ้นหน้าทันที

อีกฝ่ายคงเห็นว่าส่งข้อความทางเวยปั๋วก็เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร เลยเปลี่ยนมาส่ง SMS เข้าเบอร์มือถือแทน

เจียงซีกลัวคนอื่นได้ยิน กระซิบว่า "ตอนแรกผมนึกว่าเป็นพวกซาแซงส่งมาป่วน แบบนี้มีเยอะแยะ แต่เบอร์มือถือพี่ไม่ค่อยมีคนรู้ หรือว่าไปขัดขาใครเข้าเขาเลยจ้องเล่นงาน?"

"ไม่รู้สิ" ฉินซือเจิงไม่เข้าใจเลยว่าเจ้าของร่างเดิมมีศัตรูที่ไหน หรือมีความสัมพันธ์ยุ่งเหยิงอะไรบ้าง รู้แค่ว่าเขาคลั่งรักลู่เซี่ยนชิงอย่างกับโรคจิต

"ถ่ายรายการเสร็จค่อยบอกพี่สวีเถอะ"

เจียงซีพยักหน้า "งั้นผมบล็อกไปก่อน ระหว่างถ่ายรายการน่าจะปลอดภัย พอกลับไปผมจะรีบแจ้งพี่สวี พี่ไม่ต้องห่วงนะ ต่อให้คนนี้จะเส้นใหญ่แค่ไหนก็คงตามมาไม่ถึงนี่หรอก"