บทที่ 20 - แฮชแท็กคุณแม่ดีเด่น

กลัวลูกจะท้องเสียเลยไม่กล้าให้กินเยอะ ป้อนไปไม่กี่คำก็พาไปซ้อมมวยใต้ซุ้มองุ่นในลานบ้าน

"แขนต้องตึง ออกหมัดต้องเร็ว ถ้าช้าหนูจะต่อยไม่โดน แต่จะโดนเขาต่อยแทน" ฉินซือเจิงพูดพลางสาธิตให้ดู แล้วสอนทีละขั้นตอน

เสี่ยวฟานเฉียยังเด็ก การทรงตัวยังไม่ดี เดี๋ยวล้มเดี๋ยวท่าไม่สวย

รีบจนหน้าแดง หายใจหอบแฮก

[เด็กนี่ทำไมหัวช้าจังวะ บ้าจริง เป็นฉันคงโมโหไปแล้ว เหมือนเห็นตัวเองตอนสอนการบ้านลูก]

[มานับถอยหลังกัน ดูซิฉินซือเจิงจะทนได้อีกกี่นาทีก่อนระเบิดลง]

[เดี๋ยวนะ? ฉินซือเจิงไม่โกรธแถมยังปลอบใจน้องด้วย เสียงละมุนมาก แม่จ๋าช่วยหนูด้วย หนูตายสงบศพสีชมพู มาปลอบหนูที]

ฉินซือเจิงประคองแขนเสี่ยวฟานเฉียอย่างใจเย็น พาเขาออกหมัด เก็บหมัด ค่อย ๆ ทำจนเด็กน้อยเริ่มจับจุดได้และทำเองได้

"เสี่ยวฟานเฉียเก่งมากครับ"

เสี่ยวฟานเฉียได้รับคำชมก็หน้าแดงยิ้มแก้มปริ ดีใจสุด ๆ

ฉินซือเจิงสอนต่ออีกสักพัก "ง่วงไหมครับ? เราไปนอนกลางวันกันเถอะ ตื่นมาค่อยซ้อมต่อ"

"อื้อ"

เสี่ยวฟานเฉียเริ่มง่วงแล้ว พอขึ้นเตียงได้สักพักก็เริ่มหาว แต่เพราะขาดความอบอุ่นเลยนึกถึงตุ๊กตาหมีที่โดนยึดไป

ฉินซือเจิงยื่นแขนให้ "หนูสมมติว่าพ่อเป็นพี่หมี กอดพ่อนอนนะครับ ตกลงไหม?"

เสี่ยวฟานเฉียยิ้มหวาน "ตกลงครับ!"

ไม่นานเขาก็หลับไป ฉินซือเจิงนอนตะแคงข้าง กลัวลูกตื่นเลยไม่กล้าชักแขนออก สักพักตัวเองก็หลับตามไป

เสี่ยวฟานเฉียซุกตัวในอ้อมกอดเขาหลับปุ๋ยอย่างว่าง่าย ท่าทางตอนหลับของฉินซือเจิงก็นุ่มนิ่ม เหมือนคุณพ่อวัยรุ่น หรือเด็กที่พยายามเลี้ยงเด็กอีกคนอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แต่น่ารัก

พอลูกร้องเขาก็อยากร้องตาม ทำอะไรไม่ถูกขอร้องไม่ให้ลูกร้อง แล้วค่อย ๆ ปลอบ พอลูกยิ้ม ตัวเองถึงโล่งอก

เด็กโข่งกับเด็กน้อยนอนหลับไป โดยไม่รู้ตัวเลยว่าบนเทรนด์ค้นหากำลังมีแฮชแท็ก #ฉินซือเจิงคุณแม่ดีเด่น ไต่อันดับขึ้นมาเงียบ ๆ

[ฉันอยากอ่านฟิก แม่จ๋า ขอข้าวหน่อย หิว]

[ผลงานเก่า ๆ ของฉินซือเจิงมีน้อยจัง จิ้นไม่จุใจเลย มีใครตัดต่อคลิป 'ชายแม่อุ่น' บ้างไหม? ขอใส่ชามหน่อย ฉันจะหิวตายอยู่แล้ว]

[มีนักเขียนคนไหนจะแต่งไหม? หรือตัดต่อวิดีโอก็ได้ ฉันเปย์ไม่อั้น! ยอมขายไตเปย์เลย ขอร้องล่ะ! ลูกช้างจะอดตายแล้ว]

ทางด้านซือเชียนชิว เขาได้ยินทีมงานบอกว่าบ้านที่ฉินซือเจิงพักมีทั้งโรงน้ำแข็งและต้นองุ่น ไหนบอกว่าสกปรกซอมซ่อไง?

ที่พักของเขาแม้จะสะอาด แต่ไม่มีอะไรเลย รู้งี้ไม่แย่งหรอก ไปอยู่บ้านนั้นอย่างน้อยก็ยังมีองุ่นกิน

เสี่ยวเฉ่าเหมยตื่นมาผมยุ่งเหยิง ถือยางมัดผมวิ่งมาหา "พ่อคะ ถักเปียหน่อย"

ซือเชียนชิวจะไปถักเปียเป็นได้ยังไง มองผมยุ่งเหมือนรังนกแล้วหัวจะปวด ตอนนอนทำไมไม่ระวังหน่อยนะ? ยุ่งเหยิงขนาดนี้

รายการก็ประสาท ทำไมให้เด็กผู้ชายเลี้ยงง่ายกับฉินซือเจิง แต่ให้เด็กผู้หญิงเรื่องมากกับเขา?

ถึงจะบ่นในใจ แต่หน้ายังยิ้ม "ได้จ้ะ เดี๋ยวพ่อถักเปียให้นะ"

เขานึกวิธีถักเปีย แต่ไม่มีโทรศัพท์ไว้เปิดหาวิธี ลองอยู่หลายครั้งก็พบว่าทำไม่เป็นจริง ๆ เสี่ยวเฉ่าเหมยถามซื่อ ๆ "พ่อถักเปียไม่เป็นเหรอคะ?"

ซือเชียนชิวเกลียดคำว่าทำไม่เป็น แต่ก็จนปัญญา เลยบอกว่า "เดี๋ยวพ่อค่อยหัดนะ ตอนนี้มัดหางม้าไปก่อนนะลูก"

เสี่ยวเฉ่าเหมยเบะปาก "แต่หนูอยากได้เปียนี่นา"

สีหน้าซือเชียนชิวเคร่งขรึมลง กำลังจะดุว่าไม่เชื่อฟัง แต่หางตาเหลือบไปเห็นฉินซือเจิงเดินผ่านมาพอดี แผนการผุดขึ้นในหัว ตะโกนเรียก "ซือเจิง"

"เราไปให้อาฉินถักเปียให้ อาฉินต้องทำเป็นแน่ ๆ"

ฉินซือเจิงได้ยินเสียง จูงมือเสี่ยวฟานเฉียเดินย้อนกลับมา "มีอะไรเหรอ?"

ซือเชียนชิวยิ้มเจื่อน "เสี่ยวเฉ่าเหมยอยากถักเปีย ฉันทำไม่เป็นจริง ๆ นายทำเป็นไหม?"

ฉินซือเจิงพยักหน้า "ได้"

ซือเชียนชิวกลอกตาในใจ เก๊กเข้าไปเถอะ ฉันไม่เชื่อหรอกว่านายจะถักเปียเป็น!

เขาทำไม่ได้ ก็ต้องลากคนอื่นลงน้ำด้วย ถ้าทำไม่ได้ทั้งคู่ก็ไม่มีใครด่าเขาแล้ว

ฉินซือเจิงเดินเข้ามา ให้เสี่ยวเฉ่าเหมยถือยางมัดผมยืนดี ๆ เขาเดินไปข้างหลัง นิ้วมือขยับคล่องแคล่ว แป๊บเดียวผมเกล้าสวยงามเรียบร้อยก็เสร็จสิ้น "เสี่ยวฟานเฉีย ช่วยพ่อเก็บดอกไม้หน่อยได้ไหมครับ?"

ในลานบ้านมีดอกไม้ดอกเล็ก ๆ อยู่บ้าง เสี่ยวฟานเฉียวิ่งตึกตักไปเด็ดมาหนึ่งกำมือ ฉินซือเจิงถักมงกุฎดอกไม้ด้วยความชำนาญแล้วสวมลงบนหัวเสี่ยวเฉ่าเหมย ภูตน้อยแห่งป่าก็ปรากฏตัวขึ้นทันที

เสี่ยวเฉ่าเหมยถือกระจก เขย่งเท้า "จุ๊บ" แก้มฉินซือเจิงหนึ่งที "ขอบคุณค่ะคุณอา"

ฉินซือเจิงยิ้ม "ไม่เป็นไรครับ"

ซือเชียนชิวยืนอ้าปากค้าง ทำไมเขาถึงทำเป็นด้วย?

ฉินซือเจิงคนก่อนมันขยะชัด ๆ แม้แต่ผูกเชือกรองเท้ายังไม่แน่น ทำไมตอนนี้ถึงได้... ทำเป็นทุกอย่าง?

ต้องฟลุ๊คแน่ ๆ แค่ฟลุ๊คเท่านั้นแหละ!

[? ทำไมฉินซือเจิงถึงถักเปียเป็นด้วย? ตาฉันฝาดไปหรือเปล่า?]

[คล่องมากอะ หรือว่าซุกลูกไว้? ดาราแอบแต่งงานมีเยอะแยะ ชีวิตส่วนตัวเขามั่วจะตาย ทำอะไรก็ไม่แปลกหรอก]

[ใช่ ๆ ๆ ฉินซือเจิงมีลูกแล้ว ฉันนี่แหละลูกเขา เขาถักเปียให้ฉันทุกวัน ป้อนข้าว กอดนอน อ่อนโยนสุด ๆ]

[คนข้างบนถ้าตื่นเช้ากว่านี้หน่อยคงไม่ฝันกลางวันแสก ๆ หรอก เรื่องที่ควรทำเก็บไว้ทำตอนกลางคืนไม่ดีกว่าเหรอ?]

[ทำไมฉันรู้สึกว่าซือเชียนชิวจ้องเล่นงานฉินซือเจิงจัง? เสียดายที่หน้าแตกทุกรอบ ฮ่าๆๆ ขำจะตาย ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง ขายหน้าจริง ๆ นี่เขามาเพื่อเป็นตัวเปรียบเทียบให้ฉินซือเจิงดูดีใช่ไหม?]

[สายพิณตัวน้อยพูดจาไม่ดีก็หุบปากไป มัดผมไม่เป็นก็กลายเป็นทำอะไรไม่เป็นแล้วเหรอ? ฉันผู้หญิง อายุสิบแปดก็มัดผมไม่เป็น ตัดผมสั้นตลอด แล้วไง?]

ฉินซือเจิงจูงเสี่ยวฟานเฉียเดินไปไกลแล้ว ฟ้าใกล้มืด งานเลี้ยงรอบกองไฟใกล้เริ่ม

สวี่จิ้นหานเป็นคนเดียวในรายการที่แสดงความหวังดีกับเขา ฉินซือเจิงตั้งใจจะไปชวนเขาไปพร้อมกัน แต่พอไปถึงหน้าประตูก็ได้ยินเสียงม้าร้องโหยหวนและเสียงคนกรีดร้อง