บทที่ 14 - กระต่ายหญ้ากับคุณพ่อขาโหด

[เสี่ยวทางหยวนลูกชายจักรพรรดิสวี่ร้องซะปวดหัวเลย เสี่ยวฟานเฉียเด็กดีมาก ตาแดงๆ น้ำตาคลอเบ้ามองคุณพ่อ น่ารักจนใจเจ็บ ใจฉันละลายหมดแล้ว ไม่รู้ว่าเสี่ยวฟานเฉียยังขาดแม่ไหม? ฉันพร้อมมาก!]

[สวี่จิ้นหานเป็นพ่อแท้ๆ ลูกยังร้องขนาดนี้ เสี่ยวฟานเฉียที่ไม่กล้าร้องก็เพราะดูด้วยว่าอยู่กับใคร ฉินซือเจิงบ้าขึ้นมาเด็กที่ไหนจะกล้าร้อง? บนเครื่องบินไม่ได้ถ่าย ไม่รู้ขู่เด็กไปขนาดไหน]

[ทีมงานเพิ่มกล้องให้ฉินซือเจิงหน่อย ฉันเป็นห่วงความปลอดภัยของเด็กจริงๆ]

[ลูกฉันละมุนมาก ถ้าเขามาพูดข้างหูฉันเสียงเบาๆ แบบนี้ ฉันยอมถวายชีวิตให้เลย]

[ฉันจมความน่ารักในลักยิ้มตายแล้ว ขอสิงร่างเสี่ยวฟานเฉียเดี๋ยวนี้ ไม่สิ ฉันจะเป็นเสี่ยวหนิงเหมิง (มะนาวน้อย)]

[ฉันยอมส่งโทรศัพท์! ส่งของเล่น ชีวิตก็ให้ได้! สามีเลือกหนูเถอะ กราบขอร้องล่ะ!]

ฉินซือเจิงทะลุมิติมาตัวคนเดียวในโลกแปลกหน้า เข้าใจความรู้สึกของเสี่ยวฟานเฉียดีที่สุด

เขาเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้เสี่ยวฟานเฉีย กระซิบว่า "พ่อจะสานกระต่ายน้อยให้หนึ่งตัว ถ้าเสี่ยวฟานเฉียชอบ เราค่อยเอาพี่หมีให้คุณลุง โอเคไหมครับ?"

[เชี่ย ฉินซือเจิงอบอุ่นมาก โดนตกแล้วเนี่ย! เขาไม่ได้บังคับให้ส่งพี่หมีแล้วจะให้กระต่าย แต่ให้เจ้าตัวเล็กตัดสินใจเอง ฉันรักเขา]

[ฉินซือเจิงอ่อนโยนจัง! ไม่เหมือนที่คิดไว้เลย ขอดูต่ออีกหน่อยละกัน]

เสี่ยวฟานเฉียพยักหน้า

ฉินซือเจิงจูงมือเขาไปนั่งยองๆ ข้างคันนา เด็ดหญ้าหางหมามาสองสามต้น สานเป็นหูกระต่าย แล้วบอกว่า "เสี่ยวฟานเฉียช่วยพ่อเด็ดหญ้าหางหมามาทำหางกระต่ายหน่อยได้ไหมครับ?"

เสี่ยวฟานเฉียพยักหน้าอย่างกล้าๆ กลัวๆ ยื่นมือน้อยๆ ออกไปดึงหญ้ามาทั้งใบทั้งดอกยื่นให้

ฉินซือเจิงรับมาคาบไว้ในปาก ลอกกาบใบออก ใช้ดอกหญ้านุ่มๆ ทำเป็นแขนขาของกระต่าย แล้วมัดให้แน่น เขย่าหูกระต่ายใส่เสี่ยวฟานเฉีย

"สวัสดีจ้ะเสี่ยวฟานเฉีย ฉันคือกระต่ายน้อย เป็นเพื่อนกับหนูได้ไหมจ๊ะ"

เขาดัดเสียงเล็กเสียงน้อยเป็นกระต่าย ทำเอาเสี่ยวฟานเฉียยิ้มทั้งน้ำตา รับกระต่ายน้อยไปแล้วพยักหน้า "พ่อครับ ผมเอาพี่หมีให้ลุงพิธีกรครับ"

ฉินซือเจิงลูบหัวเขา "เสี่ยวฟานเฉียเด็กดี"

พูดยังไม่ทันจบ เสียงตวาดกราดเกรี้ยวก็ทำเอาเสี่ยวฟานเฉียสะดุ้ง คว้าแขนเสื้อฉินซือเจิงไว้แน่น มองไปทางต้นเสียงด้วยความหวาดกลัว

เหอตู้ชี้ไปที่ตะกร้า มอง 'โต้วโต้ว' ลูกชายด้วยความโมโห

"ฉันบอกกี่ครั้งแล้ว มาออกรายการต้องรักษากฎของรายการ เอาของเล่นส่งไปเดี๋ยวนี้ ฉันนับถึงสาม เร็ว!"

"ไม่เอา!"

เหอตู้คิ้วขมวดโกรธจัดที่ลูกชายไม่เชื่อฟัง กล้องมากมายเหมือนดวงตาที่จ้องมองทำให้เขาเสียหน้า

ในกองถ่ายคำไหนคำนั้น การถูกขัดใจเป็นเรื่องที่เขายอมรับไม่ได้

"เหอเฉิน! แกจะวางลงไปไหม!"

[เห็นหน้าเหอตู้แล้วภาพจำมาเลย ฉันเริ่มกลัวแล้วเนี่ย ตอนเด็กๆ พ่อฉันก็แบบนี้ ไม่ว่าใครผิด พอนับถึงสามฉันต้องเชื่อฟัง]

[ฉันก็เหมือนกัน พ่อแม่พูดอะไรก็ถูกหมด ถึงถูกก็เป็นผิดได้]

[จะโทษเหอตู้ก็ไม่ได้นะ เด็กดื้อจะให้สปอยล์เพราะออกทีวีก็ไม่ได้ ทำผิดก็ต้องดุสิ ดูเสี่ยวเฉ่าเหมย (สตรอว์เบอร์รีน้อย) ของพี่เชียนชิวสิ น่ารักจะตาย ฉันจิ้นคู่นี้แล้ว]

[จิ้นคู่นี้? คุกนะจ๊ะหนู]

เสี่ยวฟานเฉียที่มีฉินซือเจิงเป็นเพื่อน มือหนึ่งถือกระต่ายน้อย อีกมืออุ้มของเล่นกับขนมไปใส่ตะกร้า ถามพิธีกรอย่างว่าง่าย "ลุงว่านครับ กระต่ายที่พ่อให้ผมเอาไว้ได้ไหมครับ?"

ว่านไหลใจดีอยู่แล้ว รีบก้มลงยิ้มให้ "ได้สิครับลูก อย่าลืมขอบคุณคุณพ่อด้วยนะ"

"ครับ!" เสี่ยวฟานเฉียยิ้มหวาน จูงมือฉินซือเจิงกลับมาที่กระเป๋า เป็นเด็กคนที่สองที่ส่งของเล่นและขนม

เป็นรองแค่ซือเชียนชิว

คนอื่นๆ ยังรบรากับลูกๆ อยู่ พิธีกรชินกับสถานการณ์แบบนี้แล้ว ได้แต่ยิ้มมองเหล่าพ่อแม่หัวหมุน

ซือเชียนชิวมองฉินซือเจิง แผนการชั่วร้ายผุดขึ้นในหัว ยิ้มพูดว่า "ซือเจิงเก่งเรื่องหลอกล่อเด็กจัง งั้นช่วยสอนพี่สวี่หน่อยสิว่าจะกล่อมยังไง ขืนร้องต่อไปพรุ่งนี้เสียงแหบแน่"

สวี่จิ้นหานมองฉินซือเจิงเหมือนเห็นพระมาโปรด ยิ้มแห้งๆ "ปกติไม่ค่อยมีเวลาเลี้ยงลูก อยู่กับแม่เขามากกว่า ผมก็... เฮ้อ ขายหน้าจริงๆ"

หลิ่วเหมียนเหมียนเองก็เหงื่อท่วมตัว หน้ากล้องจะตีก็ไม่ได้จะด่าก็ไม่ดี เด็กตัวแค่นี้ไม่รู้จักการดูสีหน้าคน ได้แต่ค่อยๆ กล่อม ยิ้มแห้งให้กล้อง

กล้องจับไปที่หน้าฉินซือเจิง ทุกคนรอคำตอบ รอซ้ำเติมตอนเขาทำพลาด

[ดูดิ ฮ่าๆๆ หมดมุกแล้วสิ ขอฟันธงตรงนี้ ถ้าเขากล่อมเด็กเป็นฉันยอมกินขี้โชว์เลย]

[ที่เด็กเงียบเพราะโดนขู่แหงๆ แฟนคลับยังกล้าอวยว่าอ่อนโยน จะอ้วก]

ซือเชียนชิวยิ้มมุมปาก ดูซิว่าแกจะแก้เกมยังไง จะสานกระต่ายอีกตัวเหรอ?

เขารู้มาว่าตอนเด็กๆ เสี่ยวทางหยวนเคยเลี้ยงกระต่าย แล้วมันกินดอกไม้ที่แม่เขาปลูก น้องเลยเกลียดกระต่ายเข้าไส้

ถ้ากล้าใช้มุกเดิม มีหวังหน้าแตกยับ!

[ฉันรู้สึกไปเองหรือเปล่าว่าซือเชียนชิวจ้องจะเล่นงานฉินซือเจิง?]

[คนจิตใจสกปรกมองอะไรก็สกปรก อุ้มลูกหนี อย่ามาแตะต้องลูกฉันนะ เพี้ยงๆๆ]

[แฟนคลับนิสัยเหมือนศิลปินเปี๊ยบ คิดว่าคนทั้งโลกจ้องจะทำร้าย แต่ศิลปินตัวเองด่ากราดชาวบ้านในเวยปั๋ว เหวินเยว่ยังไม่รับคำขอโทษเลย หุบปากไปเถอะ]

ซือเชียนชิวรอดูฉินซือเจิงบอกว่าทำไม่ได้ เพื่อแฉกลางไลฟ์ว่าเขาเลี้ยงเด็กไม่เป็น

เขาต่างหากที่ควรได้รับคำชมว่าเป็นคุณพ่อฝึกหัดยอดเยี่ยม!

รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้น ตื่นเต้นจนเผลอจิกเล็บใส่เสี่ยวเฉ่าเหมย น้องดิ้นขลุกขลักเขาก็ไม่ทันสังเกต

[ฉินซือเจิงทำอะไรอะ?]

[เขาวิ่งไปเด็ดอะไรอีกแล้ว? ก็ยังเป็นคนบ้าคนเดิม วิ่งหลุดเฟรมไปมั่วซั่ว ตากล้องตามไม่ทัน ไร้ความเป็นมืออาชีพสุดๆ]