บทที่ 7 - ภาพถ่ายสะเทือนอารมณ์

ฉินซือเจิง: "..."

เจียงซีจัดแจงปูผ้าที่นอน ทำให้มันยับยู่ยี่เล็กน้อย แล้วให้ฉินซือเจิงวางมือทั้งสองข้างลงไป "นั่นแหละพี่ ใช้มือขวากุมมือซ้ายไว้ ทำท่าเหมือนโดนจับกดจนขัดขืนไม่ได้ ได้แต่จิกผ้าปูที่นอนเพื่อระบายความเสียวซ่าน ใช่ ๆ แบบนั้นแหละ! ออกแรงอีกนิด ให้ข้อนิ้วปูดจนเห็นรอยขาว ๆ โอโห สุดยอด!"

เจียงซีกำกับท่าทางให้เขาเปลี่ยนไปมานับไม่ถ้วน รูปที่ออกมาดูยั่วยวนชวนฝันจนฉินซือเจิงหูแดงไปหมด

"สุดยอด รูปเซ็ตนี้ตกขาจรได้เพียบแน่!"

เมื่อก่อนฉินซือเจิงต่อยตยมวย รอบตัวมีแต่ชายฉกรรจ์อกสามศอก ครั้งแรกที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้เขาเลยรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง

เจียงซีพูดต่อ "พี่ฉิน ถ่ายไฝแดงตรงกระดูกผีเสื้ออีกรูปสิครับ เก็บไว้ลงคราวหน้า"

ฉินซือเจิงงุนงง "หืม?"

เจียงซีทำท่าประกอบ "ผมเห็นแฟนคลับบ่นว่าอยากดู การตามใจแฟนคลับนี่เรียกคะแนนได้ดีมากเลยนะ ถ้าพี่อายก็ไม่ต้องถอดหมดก็ได้ แค่ดึงเสื้อเชิ้ตลงมาครึ่งนึง เอียงไหล่โชว์กระดูกผีเสื้อข้างเดียว แบบวับ ๆ แวม ๆ นี่แหละฆ่าคนตายได้เลย"

ฉินซือเจิงสูดหายใจลึก ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเผยให้เห็นหัวไหล่

แสงแดดเดือนเจ็ดสาดส่องลงบนไหล่ขาวเนียนราวกับเคลือบทองคำเอาไว้ชั้นหนึ่ง เจียงซียื่นมือไปดึงคอเสื้อเขาลงอีกหน่อย "ดี อย่าขยับนะพี่! ได้ฟีลแบบเพิ่งตื่นนอนตอนเช้าหลังผ่านศึกหนักมาจริง ๆ สาว ๆ สมาคมคนหื่นกามต้องชอบแน่!"

ฉินซือเจิงตื่นเต้นจนขาแทบสั่น ตอนขึ้นเวทีชกมวยครั้งแรกยังไม่ประหม่าขนาดนี้เลย เขากลืนน้ำลายแล้วถามเจียงซี "เสร็จยัง? พอหรือยัง?"

เจียงซีตอบ "เดี๋ยวพี่ แป๊บนึง อย่าขยับ มุมนี้เด็ดมาก"

ฉินซือเจิงหันหลังให้กล้อง ความเคยชินจากการชกมวยทำให้เขาไม่ชอบหันหลังให้ใคร เขารู้สึกคันที่หน้าผากเลยยกมือขึ้นไปเกา

วินาทีนั้นเอง เจียงซีก็กดชัตเตอร์

ภาพที่ถูกหยุดไว้ แขนเรียวยาวพาดอยู่บนเสื้อเชิ้ต เนื้อผ้าบางเบาจนแทบโปร่งใสยิ่งช่วยขับเน้นความเย้ายวน กระดูกผีเสื้อขยับไหว ไฝแดงเม็ดนั้นดูราวกับหยดเลือดของผีเสื้อ

ชวนให้คนอยากเข้าไปลิ้มลอง

เจียงซีแต่งรูปไม่เป็น เลยส่งไฟล์ดิบไปให้หงเสวี่ยเฟยเฟย

เธอตอบกลับมาแทบจะทันทีด้วยความตื่นเต้น "ลูกแม่รู้จักทำงานทำการแล้ว แม่นอนตายตาหลับแล้ว คืนนี้แม่จะปั่นรูปออกมาให้! รับรองจะแต่งให้คนและเทพต้องสยบแทบเท้า!"

เธอพูดจริงทำจริง ปั่นงานส่งให้ฉินซือเจิงดูด้วยความรวดเร็ว

ภาพไม่ได้ดูโป๊เปลือยโจ่งแจ้งอย่างที่เขาคิด แต่มันกลับดูบริสุทธิ์และยั่วยวนผสมปนเปกันไปเหมือนคนไม่ประสีประสาโลก ฉินซือเจิงหูแดงระเรื่อขณะขอบคุณและบอกว่าเธอลำบากแล้ว

หงเสวี่ยเฟยเฟยได้ยินคำว่าลำบากแล้วก็แทบจะร้องไห้ออกมาอีกรอบ เธอสูดน้ำมูกแล้วพิมพ์ตอบกลับ

[หนูคิดว่าโอเคไหมลูก? ตรงไหนไม่ดียังไงบอกได้นะ เดี๋ยวแม่แก้ให้ เราต้องทำให้ดีที่สุด แล้วก็ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แม่ไม่สนคนอื่น แม่จะยืนอยู่ข้างหลังหนูตลอดไป ไม่มีวันทิ้งกัน]

นี่เป็นความปรารถนาดีแบบตรงไปตรงมาครั้งแรกที่ฉินซือเจิงได้รับหลังจากทะลุมิติมา เขาซาบซึ้งจนขอบตาแดงก่ำ

[พวกคุณคือเกราะป้องกันของผม ผมก็จะเป็นภูเขาให้พวกคุณพิง ผมไม่กลัวข่าวลือ ผมแค่อยากให้พวกคุณชอบ อยากให้พวกคุณมีความสุข]

คำตอบของฉินซือเจิงทำเอาหงเสวี่ยเฟยเฟยร้องไห้ไปอีกคืน

ระลึกถึงไม่ลืมเลือน สุดท้ายย่อมมีเสียงตอบรับ

เขายังคงเป็นฉินซือเจิงเด็กน้อยผู้จริงใจและใสซื่อคนเดิมที่คุ้มค่าให้เธปกป้องไปชั่วชีวิต

แอคเคานต์เวยปั๋วอยู่ในเครื่องของเจียงซี แคปชันที่ใช้คืออันที่หงเสวี่ยเฟยเฟยคิดให้ ฉินซือเจิงเห็นว่าเข้าท่าดีก็เลยเลือกใช้

ผมยินดีจะก้าวออกมาจากหุบเหว และใช้ชีวิตอย่างมีความหมาย

ตอนนี้ฉินซือเจิงยืนอยู่ใจกลางพายุ ทุกอิริยาบถล้วนถูกจับตามอง

เวยปั๋วของเขาจากตอนแรกที่มีแค่บ้านเบสและแฟนคลับช่วยกันรีโพสต์ ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็พุ่งทะยานขึ้นติดเทรนด์

[ฉันขอสารภาพบาป ฉันเกิดอารมณ์กับรูปมือ]

[นี่ใช่มือที่มนุษย์จะงอกออกมาได้เหรอ? ยั่วยวนเกินไปแล้ว ฉันมองแค่มือคู่เดียวแต่จินตนาการนิยายโป๊ได้เป็นเรื่องเลย ฉันขอสำนึกผิด]

[ซิส วันหลังฉันต้องเปลี่ยนมือถือให้เหมือนหล่อนบ้างแล้ว ของฉันมันมองไม่เห็นนิยายโป๊เลยอะ]

[มือสวยแค่ไหนสุดท้ายก็เอาไว้เช็ดก้นอยู่ดี]

[ไม่แน่ อาจจะเอาไว้แหย่ รู... ก็ได้]

[ฮือ ๆ มือลูกแม่สวยมาก! แผล่บ ๆ!]

[อ้าว ยายจ๋า ลูกชายที่ยายตามติ่งรู้จักทำมาหากินแล้วนะ ยายนอนตายตาหลับได้แล้ว]

[ฉินซือเจิงเล่นใหญ่จัง เมื่อก่อนเห็นคุยนักคุยหนาว่าจะไม่เอาใจแฟนคลับ จะไม่โพสต์อะไรแบบนี้ ตอนนี้กลับมาถ่ายรูปแนวนี้ ขั้นต่อไปจะขายเรือนร่างเลยไหม? บ้านเบสก็บ้า ทีมงานก็บ้า โพสต์อะไรออกมาเนี่ย]

[เขาคงไม่ได้ไปขายตัวแล้วหรอกนะ? คืนละเท่าไหร่ ถ้าแพงไปไม่เอานะ]

[รวมมหกรรมแฉฉินซือเจิง! เปิดรายชื่อเสี่ยเลี้ยงฉินซือเจิง! ฉินซือเจิงอัพยา หน้าบูด ชีวิตส่วนตัวมั่วซั่ว!]

[คงไม่มีใครลืมวีรกรรมระยำ ๆ ที่เขาทำไว้เพียงเพราะมือสวยคู่เดียวหรอกนะ? ฉินซือเจิงไสหัวไปจากวงการ! ฉินซือเจิงไสหัวไปจากวงการ! ฉินซือเจิงไสหัวไปจากวงการ!]

[ขยะแขยง ๆ ๆ ไอ้ดาราเกรดต่ำไสหัวไป ฉินซือเจิงอย่ามาทำให้วงการบันเทิงแปดเปื้อนได้ไหม! เลิกดันเถอะเสี่ย ฝืนดันไปก็โดนฟ้าลงโทษเปล่า ๆ]

[ถ่ายแค่มือสู้ไปถ่ายหนังโป๊เลยไม่ดีกว่าเหรอ ได้ตังค์ด้วย ยังไงพวกติ่งสมองนิ่มก็ยังบูชาไม่เลิกอยู่แล้วนี่ ฮ่าๆๆๆ]

[ฉันพูดมาตลอดว่าฉินซือเจิงเน่าเฟะไปหมดแล้ว แฟนคลับไม่กระดากใจบ้างหรือไง]

[มือนี้... ฉันเริ่มจะโดนตกแล้วทำไงดี?]

[เทียบกับมือเขาแล้ว มือฉันเอาไปต้มถั่วเหลืองกินยังไม่คู่ควรเลย]

"พี่สี่ ดูอะไรอยู่คะ?" เหอซิ่ง ผู้จัดการส่วนตัวรู้ว่าลู่เซี่ยนชิงไปบำบัดจิตมาเมื่อเช้า เลยแวะมาดูอาการ

พอเปิดประตูเข้ามาก็เห็นลู่เซี่ยนชิงนั่งอยู่หน้าหน้าต่างบานใหญ่ หันข้างมองโทรศัพท์อย่างเหม่อลอย ปลายนิ้วกดค้างอยู่ที่หน้าจอ

"พี่สี่?"

เธอชะโงกหน้าเข้าไปดู บนหน้าจอเป็นรูปมือที่กำลังจิกเกร็งผ้าปูที่นอน ข้อนิ้วเรียวยาวขึ้นข้อขาว ผิวหนังบางใสจนเห็นเส้นเลือดสีเขียวจาง ๆ

กระดูกนิ้วเรียวงาม ปลายนิ้วอมชมพู ทุกจุดกระแทกเข้ากับรสนิยมของลู่เซี่ยนชิงเข้าอย่างจัง และมือของเขาก็กำลังกดทับลงบนปลายนิ้วในหน้าจอนั่นจริง ๆ

สมองของเหอซิ่งดัง 'วิ้ง' ขึ้นมาทันที ลางสังหรณ์ไม่ดีเริ่มทำงาน

"พี่สี่ ช่วงนี้ฉินซือเจิงกำลังจะคัมแบ็ก สงสัยคงกะจะมาเกาะกระแสอีกรอบ พี่อย่าไปสนใจมันเลย พี่ระดับไหนมันระดับไหน อย่าลดตัวลงไปเกลือกกลั้วเลย ไม่คุ้มหรอก"

"ฉันมีอารมณ์" ลู่เซี่ยนชิงเงยหน้าขึ้น แววตาเฉยชาคู่นั้นมีเปลวไฟลุกโชนขึ้นมาวูบหนึ่งพร้อมกับความสับสนชั่วขณะ

[จบแล้ว]